Η Τιμωρία της Ελληνίδας Μαζοχίστριας Vivian 2⁰

Κρεμόμουν ακόμα από τα δεσμά. Το σώμα μου έτρεμε ολόκληρο. Οι γλουτοί μου και οι μηροί μου έκαιγαν σαν να είχαν βάλει φωτιά από μέσα. Κάθε μικρή κίνηση πονούσε αφόρητα. Τα δάκρυα συνέχιζαν να κυλούν στο πρόσωπό μου, στάζοντας στο στήθος μου. Ανάσανα με δυσκολία, με λυγμούς που δεν σταματούσαν εύκολα. Τον άκουσα να πλησιάζει από πίσω μου. Δεν είπε τίποτα. Απλώς ένιωσα το χέρι του να ακουμπάει πρώτα στον έναν γλουτό μου. Τα δάχτυλά του πίεσαν το ήδη πληγωμένο δέρμα. Ο πόνος με έκανε να συσπαστώ και να ουρλιάξω ξανά. Δεν τράβηξε το χέρι του. Το πέρασε αργά πάνω από κάθε κόκκινη γραμμή, πάνω από κάθε σημάδι που είχε αφήσει η ζώνη και το μαστίγιο. Πίεζε, χάιδευε, μετά πίεζε ξανά πιο δυνατά. Κάθε άγγιγμα έκαιγε. Μετά κατέβηκε χαμηλότερα. Τα δάχτυλά του γλίστρησαν ανάμεσα στους μηρούς μου, ακριβώς εκεί που ήμουν ήδη μουσκεμένη. Ένιωσα δύο δάχτυλα να μπαίνουν μέσα μου χωρίς προειδοποίηση, βαθιά, απότομα. Το σώμα μου τινάχτηκε. Ένα βουητό ξέφυγε από τα χείλη μου, μισό πόνο, μισό ηδονή. Τα δάχτυλά του κινήθηκαν μέσα μου σκληρά, γρήγορα, ενώ το άλλο του χέρι κράτησε σφιχτά τον πληγωμένο γλουτό μου, σφίγγοντάς τον μέχρι να κλάψω πιο δυνατά. «Κοίτα πώς στάζεις…» είπε για πρώτη φορά, η φωνή του χαμηλή και κρύα. «Μετά από όλα αυτά, ακόμα το ζητάς.» Δεν μπορούσα να απαντήσω. Μόνο έκλαιγα και κουνούσα το κεφάλι μου. Τα δάχτυλά του συνέχισαν να με γαμάνε δυνατά, ενώ το άλλο του χέρι χτύπησε ξαφνικά τον γλουτό μου με την παλάμη. Ένας ξερός, καυτός πόνος πάνω στο ήδη καμένο δέρμα. Μετά άλλο ένα χτύπημα. Και άλλο. Συνέχισε να με χτυπάει με το χέρι ενώ τα δάχτυλά του δούλευαν μέσα μου χωρίς σταματημό. Ένιωθα ότι θα λύγιζα. Τα πόδια μου δεν άντεχαν πια. Κρεμόμουν σχεδόν ολόκληρη από τα δεσμά, το βάρος του σώματός μου τραβούσε τους καρπούς μου. Ο πόνος στους ώμους και στους καρπούς ανακατευόταν με τον πόνο στους γλουτούς και την ένταση ανάμεσα στα πόδια μου. Ήμουν χαώδης. Δάκρυα, σάλιο, ιδρώτας. Ξαφνικά τράβηξε τα δάχτυλά του έξω. Άκουσα τον ήχο του φερμουάρ. Τον ένιωσα να πλησιάζει πιο κοντά. Το κεφάλι του πουλιού του άγγιξε τα χείλη μου από πίσω, γλιστερές από τη δική μου υγρασία. Δεν περίμενε. Με γέμισε με μια μόνο δυνατή ώθηση, μέχρι τον πάτο. Ούρλιαξα. Το σώμα μου τεντώθηκε ολόκληρο. Με κρατούσε από τους γοφούς, τα δάχτυλά του σκάβοντας βαθιά στις ήδη πληγωμένες σάρκες των γλουτών μου. Άρχισε να με γαμάνε σκληρά. Κάθε χτύπημα των γοφών του πάνω στους γλουτούς μου πονούσε σαν νέο χτύπημα. Το δέρμα μου έκαιγε. Κάθε φορά που έμπαινε μέσα μου, το σώμα μου κουνιόταν μπροστά και οι γλουτοί μου δέχονταν το βάρος του. Έκλαιγα χωρίς σταματημό. Οι λυγμοί μου γίνονταν πιο δυνατοί με κάθε βαθιά ώθηση. Δεν με χάιδευε. Δεν με λυπόταν. Με χρησιμοποιούσε ακριβώς όπως ήθελα. Το ένα του χέρι ανέβηκε και άρπαξε τα μαλλιά μου, τραβώντας το κεφάλι μου προς τα πίσω. Το άλλο χέρι χτύπησε ξανά τον γλουτό μου ενώ με κάρφωνε μέσα μου. Ο πόνος και η ηδονή είχαν γίνει ένα. Δεν ήξερα πια πού τελείωνε το ένα και πού άρχιζε το άλλο. Το σώμα μου έτρεμε ολόκληρο. Ένιωθα ότι θα έσπαγα. Όταν ήρθε μέσα μου, το έκανε βαθιά και δυνατά, σφίγγοντας τους γοφούς μου μέχρι να αφήσει σημάδια από τα δάχτυλά του πάνω στο ήδη κόκκινο δέρμα. Έμεινε μέσα μου για λίγο, αναπνέοντας βαριά. Εγώ κρεμόμουν ακόμα, κλαίγοντας, ιδρωμένη, γεμάτη, με τους γλουτούς μου να καίνε αφόρητα. Μετά τράβηξε έξω. Με άφησε να κρέμομαι εκεί. Δεν με έλυσε αμέσως. Με κοίταξε για λίγο, ενώ εγώ συνέχιζα να τρέμω και να κλαίω σιγανά. «Καλή κοπέλα», είπε μόνο. Και μετά άρχισε να λύνει τα δεσμά.