Η 30χρονη Σκλάβα Γονατισμένη

Εγώ, η Βίβιαν Είμαι γονατισμένη στο κρύο πέτρινο πάτωμα της υπόγειας φυλακής. Τα χέρια μου είναι δεμένα πίσω από την πλάτη με χοντρό σχοινί που μου κόβει το δέρμα. Το κουρελιασμένο φόρεμά μου κρέμεται από τους ώμους, σχεδόν να μου βγάζει τα βυζιά έξω. Τριάντα χρονών και ακόμα μυρίζω υποταγή. Μαύρο κραγιόν στα χείλη μου, μαλλιά ατημέλητα, μάτια κατεβασμένα σαν τη βρόμικη πουτάνα που είμαι. «Κοίτα ψηλά, σκλάβα.» Σηκώνω το κεφάλι αργά. Τα μάτια μου είναι ήδη υγρά. Ξέρω τι έρχεται. Ξέρω ότι θα με βρίσουν, θα με φτύσουν, θα με χρησιμοποιήσουν μέχρι να κλάψω. «Τριάντα χρονών και ακόμα ανοίγεις τα πόδια σου σαν σκυλί σε ζέστη. Κοίτα σε. Κουρελιασμένη, δεμένη, με τα βυζιά να κρέμονται έξω σαν φθηνή πουτάνα της φυλακής. Πες μου τι είσαι.» «Είμαι… η σκλάβα σας», ψιθυρίζω. «Πιο δυνατά, βρωμοσκύλα.» «Είμαι η σκλάβα σας!» φωνάζω με τρεμάμενη φωνή. Ένα χέρι με αρπάζει από τα μαλλιά και με τραβάει προς τα εμπρός. Το πέος του χτυπάει πάνω στο μαυρισμένο στόμα μου. Δεν περιμένει. Το σπρώχνει μέσα με μία κίνηση, μέχρι που πνίγομαι και τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. «Ρούφα, βρόμικη σκλάβα. Ρούφα σαν την πουτάνα των τριάντα που είσαι. Κοίτα πώς σου τρέχει το σάλιο. Σιχαμερή.» Μου καρφώνει το πέος στο λαιμό ξανά και ξανά. Κάθε φορά που φτάνει βαθιά, βγάζω υγρούς, πνιγμένους ήχους. Το μαύρο κραγιόν μου αρχίζει να λερώνει το πέος του και να τρέχει προς τα κάτω στο πηγούνι μου. Όταν με τραβάει έξω, ένα νήμα σάλιου και κραγιόν κρέμεται από τα χείλη μου μέχρι την άκρη του πέους του. «Γύρνα.» Γυρνάω με δυσκολία, ακόμα γονατισμένη, και ακουμπάω το μέτωπό μου στο πάτωμα. Ο κώλος μου σηκώνεται ψηλά. Το κουρελιασμένο φόρεμα ανεβαίνει μόνο του. Δεν φοράω τίποτα από κάτω. Ο κώλος μου είναι εκτεθειμένος, ήδη λίγο ανοιχτός από προηγούμενες χρήσεις. «Κοίτα αυτό το τριάνταχρονο κωλάκι. Ακόμα νομίζεις ότι αξίζεις κάτι. Θα σου δείξω τι αξίζεις, σκλάβα.» Μου φτύνει κατευθείαν στην τρύπα. Μετά χώνονται μέσα μου με μία βίαιη ώθηση. Βγάζω μια στριγγλιά που κόβεται στη μέση όταν με τραβάει από τα μαλλιά προς τα πίσω. «Πονάει; Καλό. Να πονάει. Είσαι σκλάβα, όχι γυναίκα. Είσαι τρύπα για γαμήσι. Πες το.» «Είμαι… τρύπα για γαμήσι…» κλαίω ενώ με καρφώνει αλύπητα. «Πιο δυνατά, πουτάνα.» «Είμαι τρύπα για γαμήσι! Είμαι η βρόμικη σκλάβα σας! Με γαμάτε όπως θέλετε!» Κάθε χτύπημα με κάνει να γλιστράω μπροστά στο πάτωμα. Το σχοινί στα χέρια μου σφίγγει περισσότερο. Το φόρεμά μου σκίζεται ακόμα πιο πολύ, αφήνοντας το ένα βυζί εντελώς έξω. Το πιάνει με δύναμη, το σφίγγει μέχρι να βγάλω νέο κλάμα. «Τριάντα χρονών και ακόμα κλαις σαν μικρή όταν σε γαμάνε στον κώλο. Ντροπή σου. Θα σε γεμίσω και θα σε αφήσω εδώ να στάζεις στο πάτωμα σαν σκυλί.» Και το κάνει. Έρχεται βαθιά μέσα μου με δυνατούς παλμούς, κρατώντας με καρφωμένη μέχρι να τελειώσει. Όταν βγάζει, το σπέρμα αρχίζει αμέσως να βγαίνει από τον ανοιχτό μου κώλο και να τρέχει στους μηρούς μου. Με φτύνει στο πρόσωπο. «Μείνε έτσι, σκλάβα. Με το κωλάκι ανοιχτό και γεμάτο. Αν κουνηθείς πριν σου πω, θα σε δέσω ακόμα πιο σφιχτά και θα σε χρησιμοποιήσω ξανά μέχρι να μην μπορείς να περπατήσεις.» Μένω γονατισμένη, μέτωπο στο πάτωμα, κώλος ψηλά, σπέρμα να στάζει, μαύρο κραγιόν λερωμένο, και τα μάτια κλειστά από ντροπή και υποταγή. Εγώ. Η Βίβιαν. Η 30χρονη σκλάβα. Ακριβώς εκεί που αξίζω.