Είμαι η Vivian – Δεμένη, Βουλωμένη, Ταπεινωμένη

Είμαι δεμένη σφιχτά σε μια καρέκλα στην μέση του άδειου δωματίου. Τα χέρια μου πίσω από την πλάτη, οι καρποί μου δεμένοι με χοντρό σχοινί που κόβει το δέρμα μέχρι να κοκκινίσουν και να πονούν. Τα πόδια μου είναι ανοιχτά διάπλατα, οι αστράγαλοί μου δεμένοι στα πόδια της καρέκλας, τα γόνατά μου τεντωμένα μέχρι να καίνε οι μύες. Το στόμα μου είναι αναγκαστικά ανοιχτό. Μέσα έχει μπει ένα μεγάλο, υγρό, κολλώδες μπαλάκι κνετμάζας. Το έχω βαθιά στη γλώσσα, στον ουρανίσκο, σχεδόν στον λαιμό. Αναπνέω μόνο από τη μύτη, με δυσκολία. Κάθε προσπάθεια να καταπιώ το σπρώχνει λίγο πιο βαθιά, και νιώθω τον κίνδυνο να με πνίξει ανά πάσα στιγμή. Αυτή ήταν η δική μου παράκληση. Η δική μου βρώμικη, εξευτελιστική επιθυμία. Εκείνος περπατάει αργά γύρω μου, κρατώντας ένα λεπτό δερμάτινο λουρί. Κάθε τόσο το χτυπάει ελαφρά στο εσωτερικό των μηρών μου, αφήνοντας κόκκινες γραμμές που καίνε. Τινάζομαι. Ο πόνος με κάνει να σφίξω το σώμα μου και το μπαλάκι στο στόμα μου κουνιέται πιο βαθιά. Ένας πνιγμένος, υγρός ήχος βγαίνει από τη μύτη μου. Τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα — όχι μόνο από φόβο, αλλά από την απόλυτη ντροπή. «Κοίτα σε, Vivian», λέει με ήρεμη, απαξιωτική φωνή. «Δεμένη σαν σκλάβα. Με το στόμα γεμάτο βρωμιά, σαν να μην σου αξίζει ούτε να μιλάς. Και το αιδοίο σου ήδη στάζει. Ντρέπεσαι, μασοχίστρια πόρνη; Σε παρακαλώ… απάντησέ μου». Κλείνω τα μάτια. Ναι. Ντρέπομαι. Και αυτό με κάνει ακόμα πιο βρεγμένη. Γονατίζει μπροστά μου και ανοίγει τα χείλη του αιδοίου μου με δύο δάχτυλα, κοιτάζοντας χωρίς καμία τρυφερότητα. «Βρώμικη τρύπα. Ήδη ανοιχτή και λαχταριστή ενώ πνίγεσαι με αυτό το πράγμα στο στόμα. Θέλεις να σε γαμήσω έτσι, Vivian; Δεμένη, βουλωμένη, ανίκανη να ζητήσεις έλεος; Σε παρακαλώ… κούνα το κεφάλι σου αν το θέλεις». Κουνάω το κεφάλι μου — όχι «όχι». Μια απεγνωσμένη, ντροπιασμένη κατάφαση. Το σάλιο τρέχει από τις γωνίες των χειλιών μου και στάζει στο στήθος μου. Το μπαλάκι κουνιέται κάθε φορά που προσπαθώ να αναπνεύσω πιο βαθιά. Η αίσθηση ότι μπορεί να με πνίξει με κάνει να τρέμω από τρόμο και διέγερση μαζί. Σηκώνει το λουρί και το χτυπάει δυνατά στο εσωτερικό του μηρού μου. Ο πόνος σκίζει. Βγάζω ένα πνιγμένο ουρλιαχτό από τη μύτη. Το σώμα μου τινάζεται πάνω στην καρέκλα και το κνετμάζα γλιστράει λίγο πιο βαθιά. Τα δάκρυα τρέχουν ελεύθερα. Το στήθος μου ανεβοκατεβαίνει γρήγορα. Ανάμεσα στα πόδια μου ένα λεπτό νήμα υγρού στάζει στο πάτωμα. «Καλή σκλάβα», λέει. «Καλή, βρώμικη, μασοχίστρια σκλάβα. Θα σε αφήσω έτσι λίγο ακόμα. Να νιώσεις πόσο αβοήθητη είσαι. Να νιώσεις πόσο πολύ σου αρέσει να είσαι τίποτα. Σε παρακαλώ… μείνε ήσυχη και απόλαυσε την ταπείνωσή σου, Vivian». Κλείνω τα μάτια και αφήνω το κεφάλι να πέσει πίσω. Το μπαλάκι πιέζει τον λαιμό μου. Το σχοινί κόβει τους καρπούς μου. Τα πόδια μου είναι ανοιχτά, εκτεθειμένα, ταπεινωμένα. Και βαθιά μέσα μου, κάτω από τον φόβο, τον πόνο και την ντροπή, υπάρχει μόνο μια καθαρή, βρώμικη, απόλυτη ευχαρίστηση. Είμαι η Vivian. Και είμαι ακριβώς εκεί που ήθελα να είμαι.