Ιδιοκτησία της Πατριαρχίας

Είμαι η Βίβιαν. Τριάντα χρονών. Και απόψε δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ιδιοκτησία. Ιδιοκτησία της πατριαρχίας. Ένα αντικείμενο. Μια τρύπα. Ένα σώμα που ανήκει σε άντρες και μόνο σε άντρες. Με έφεραν γονατιστή στην αίθουσα. Γυμνή. Χέρια δεμένα πίσω στην πλάτη με χοντρό σχοινί. Κολάρο δερμάτινο σφιχτό γύρω από τον λαιμό, με μεταλλική ταυτότητα που κρέμεται στο στήθος μου. Πάνω της είναι χαραγμένο μόνο ένα πράγμα: «Ιδιοκτησία». Ο άντρας που στέκεται μπροστά μου είναι ψηλός, βαρύς, με φωνή που δεν δέχεται αντίρρηση. Με κοιτάει σαν να κοιτάει ένα έπιπλο. «Πες το δυνατά.» «Είμαι ιδιοκτησία της πατριαρχίας.» «Πιο δυνατά, σκύλα.» «Είμαι ιδιοκτησία της πατριαρχίας! Το σώμα μου ανήκει σε άντρες! Η μουνί μου, ο κώλος μου, το στόμα μου, τα βυζιά μου… όλα δικά σας!» Μου δίνει μια φάπα που μου γυρίζει το κεφάλι. Το μάγουλό μου καίει. Εκείνος γελάει. «Καλή σκύλα. Τώρα άνοιξε.» Ανοίγω το στόμα. Μπαίνει αμέσως. Χοντρός, βαρύς, χωρίς έλεος. Με γαμάει τον λαιμό μέχρι να πνιγώ, μέχρι να μου τρέχουν τα δάκρυα και η μύτη. Κρατάει το κεφάλι μου και με χρησιμοποιεί σαν τρύπα. Οι άλλοι άντρες γύρω μας παρακολουθούν, καβλωμένοι, περιμένοντας τη σειρά τους. Με σηκώνουν και με πετάνε πάνω στο τραπέζι. Τα πόδια μου τα ανοίγουν διάπλατα και τα δένουν στις άκρες. Ένας μου δίνει το πρώτο χαστούκι στην μουνί. Μετά άλλο. Και άλλο. Μέχρι να κοκκινίσει και να στάζει. «Αυτή η τρύπα υπάρχει μόνο για να τη γεμίζουν άντρες. Δεν έχει δικαίωμα σε τίποτα άλλο. Δεν έχει όνομα. Δεν έχει αξία. Είναι ιδιοκτησία.» Μπαίνει μέσα μου με μία ώθηση που με κάνει να ουρλιάξω. Με γαμάει σκληρά, βαθιά, κρατώντας με από τους μηρούς σαν να είμαι κρέας. Κάθε ώθηση συνοδεύεται από λέξεις: «Πουτάνα.» «Σκύλα.» «Τρύπα.» «Ιδιοκτησία.» «Αξίζεις μόνο να σε γαμάνε.» Ένας άλλος μου μπαίνει στο στόμα. Ένας τρίτος μου ανοίγει τον κώλο με τα δάχτυλα και μετά με το καβλί του. Με γεμίζουν και από τις δύο τρύπες ταυτόχρονα. Με κουνάνε σαν να μην έχω δική μου θέληση. Τα βυζιά μου κουνιούνται με κάθε χτύπημα. Κάποιος τα αρπάζει και τα στρίβει μέχρι να πονέσω. Με βρίζουν χωρίς σταματημό. «Είσαι φτιαγμένη για αυτό.» «Η πατριαρχία σε έφτιαξε για να σε χρησιμοποιεί.» «Το μόνο που αξίζεις είναι να σε γεμίζουν σπέρμα και να σε πετάνε.» «Μη μιλάς. Οι ιδιοκτησίες δεν μιλάνε. Μόνο ανοίγουν.» Με γυρνάνε. Με βάζουν στα τέσσερα πάνω στο τραπέζι. Ένας με γαμάει τον κώλο, ένας άλλος μου δίνει φάπες στον κώλο με κάθε ώθηση, μέχρι να καεί και να κοκκινίσει. Ένας τρίτος μου κατουράει στο πρόσωπο ενώ οι άλλοι συνεχίζουν. Το καταπίνω ό,τι μπορώ. Με αποκαλούν τουαλέτα. Με αποκαλούν σκουπίδι. Με αποκαλούν ιδιοκτησία. Όταν τελειώνουν, με αφήνουν δεμένη πάνω στο τραπέζι. Σπέρμα τρέχει από την μουνί μου, από τον κώλο μου, από το στόμα μου. Κυλάει στους μηρούς μου, στο τραπέζι. Το κολάρο μου είναι ακόμα εκεί. Η ταυτότητα κρέμεται ανάμεσα στα βυζιά μου. Ένας άντρας μου σηκώνει το σαγόνι με τα δάχτυλα και με κοιτάει στα μάτια. «Πες το ξανά.» Η φωνή μου βγαίνει βραχνή, σπασμένη: «Είμαι ιδιοκτησία της πατριαρχίας.» Χαμογελάει. Καλή σκύλα. Θα σε χρησιμοποιήσουμε ξανά αύριο. Και μεθαύριο. Για όσο θέλουμε. Γιατί αυτό είσαι.» Είμαι η Βίβιαν. Και είμαι ιδιοκτησία.