Η Τιμωρία της Ελληνίδας Μασοχίστριας Vivian

Στεκόμουν γυμνή στο κέντρο του δωματίου. Τα χέρια μου ήταν τραβηγμένα ψηλά, δεμένα σφιχτά με χοντρό δερμάτινο λουρί που κρεμόταν από το ταβάνι. Οι καρποί μου πονούσαν ήδη από την πίεση. Τα δάχτυλά μου είχαν αρχίσει να μουδιάζουν. Το σώμα μου ήταν εντελώς εκτεθειμένο. Οι θηλές μου σκληρές από το κρύο και την αγωνία. Ανάμεσα στα πόδια μου ένιωθα ήδη υγρασία, παρόλο που δεν είχε αρχίσει ακόμα τίποτα. Πίσω μου άκουσα τα βήματά του. Αργά. Μετρημένα. Κράτησε πρώτα το λεπτό δερμάτινο μαστίγιο. Το άκουσα να σκίζει τον αέρα πριν το νιώσω. Το πρώτο χτύπημα έσκασε στους γλουτούς μου σαν φωτιά. Ένας λεπτός, καυτός πόνος που άφησε αμέσως μια λεπτή κόκκινη γραμμή. Το δεύτερο ήρθε πιο χαμηλά, εκεί που το δέρμα είναι πιο ευαίσθητο. Το τρίτο με έκανε να δαγκώσω το κάτω χείλος μου μέχρι να πονέσει. Δεν σταμάτησε. Τα χτυπήματα έπεφταν το ένα πίσω από το άλλο, γρήγορα, ακριβή, καλύπτοντας κάθε εκατοστό των γλουτών μου. Ένιωθα το δέρμα μου να ζεσταίνεται, να φουσκώνει, να καίει. Κάθε νέο χτύπημα πάνω στο ήδη κοκκινισμένο δέρμα πονούσε διπλά. Άρχισα να αναπνέω με δυσκολία. Το στήθος μου ανέβαινε και κατέβαινε γρήγορα. Τα δάκρυα μαζεύτηκαν στα μάτια μου αλλά τα κράτησα. Δεν ήθελα ακόμα να κλάψω. Μετά κατέβηκε χαμηλότερα. Το μαστίγιο χτύπησε την εσωτερική πλευρά των μηρών μου. Εκεί ο πόνος ήταν πιο κοφτερός, πιο βαθύς. Τα πόδια μου λύγισαν για μια στιγμή. Ένα βουητό ξέφυγε από το λαιμό μου. Συνέχισε. Πάνω κάτω στους μηρούς, μετά πάλι στους γλουτούς, μετά ξανά στους μηρούς. Κάθε χτύπημα με έκανε να κουνιέμαι μπροστά, τα στήθη μου να ταλαντεύονται βαριά. Όταν το μαστίγιο χτύπησε για πρώτη φορά ανάμεσα στα πόδια μου, ακριβώς πάνω στα χείλη μου, το σώμα μου τινάχτηκε ολόκληρο. Ο πόνος ήταν τόσο απότομος που δάκρυα κύλησαν αμέσως. Δεν μπορούσα να τα κρατήσω πια. Έκλαιγα ανοιχτά. Και την ίδια στιγμή ένιωθα τον εαυτό μου να βρέχεται ακόμα περισσότερο. Πέταξε το μαστίγιο. Άκουσα τον ήχο της πλατιάς δερμάτινης ζώνης καθώς την έβγαλε. Αυτή ήταν χειρότερη. Πολύ χειρότερη. Το πρώτο χτύπημα με τη ζώνη έπεσε σαν πέτρα. Βαρύ, πλατύ, βαθύ. Ο πόνος απλώθηκε σε όλο τον γλουτό μου σαν φωτιά που καίει από μέσα. Το δεύτερο ήρθε αμέσως μετά στο άλλο πλευρό. Το τρίτο με έκανε να ουρλιάξω. Δεν μπορούσα πια να συγκρατηθώ. Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι στο πρόσωπό μου, στο λαιμό μου, στάζοντας στο στήθος μου. Το σώμα μου κουνιόταν ανεξέλεγκτα με κάθε χτύπημα. Συνέχισε χωρίς έλεος. Χτύπησε τους γλουτούς μου μέχρι να νιώθω ότι το δέρμα μου θα σκιστεί. Μετά κατέβηκε στους μηρούς. Μετά ανέβηκε πάλι. Κάθε χτύπημα άφηνε ένα βαθύ, καυτό κάψιμο που δεν έφευγε. Το δέρμα μου πονούσε τόσο πολύ που ακόμα και ο αέρας του δωματίου το έκαιγε. Τα πόδια μου έτρεμαν τόσο δυνατά που μόλις στεκόμουν. Η υγρασία ανάμεσα στα πόδια μου έτρεχε ήδη στους μηρούς μου. «Παρακαλώ…» κατάφερα να πω ανάμεσα στους λυγμούς. «Μην σταματήσεις… περισσότερο…» Και δεν σταμάτησε. Πήρε το λεπτό μαστίγιο ξανά και άρχισε να χτυπάει ακριβώς πάνω στις ήδη πληγωμένες περιοχές. Κάθε χτύπημα ένιωθε σαν λεπίδα. Ούρλιαξα. Έκλαιγα χωρίς σταματημό. Το σώμα μου κουνιόταν μπροστά με κάθε χτύπημα, τα στήθη μου χτυπούσαν το ένα στο άλλο. Η ένταση ανάμεσα στα πόδια μου είχε γίνει ανυπόφορη. Ήθελα να κλείσω τα πόδια μου αλλά δεν μπορούσα. Ήθελα να σταματήσει και την ίδια στιγμή ήθελα να συνεχίσει μέχρι να μην αντέχω άλλο. Όταν τελικά σταμάτησε, κρεμόμουν από τα δεσμά μου. Το σώμα μου έτρεμε ολόκληρο. Οι γλουτοί μου και οι μηροί μου έκαιγαν σαν να είχαν πάρει φωτιά. Κάθε μικρή κίνηση πονούσε αφόρητα. Τα δάκρυα συνέχιζαν να κυλούν. Ανάσανα με δυσκολία, με λυγμούς που δεν σταματούσαν. Και μέσα σε όλο αυτόν τον πόνο, ένιωθα μια βαθιά, σκοτεινή ικανοποίηση. Το σώμα μου πονούσε παντού. Και ακριβώς γι’ αυτό χαμογελούσα μέσα από τα δάκρυα. Είχα πάρει αυτό που ήθελα. Και ήξερα ότι θα το ζητούσα ξανά. Πιο σκληρά.