Ο Κώστας με την μεγάλη ψωλή στη Πάτρα

Follow us on Social Mediaxthreads Η Πάτρα έλαμπε εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ. Τα φώτα των δρόμων αντανακλούσαν στα λιθόστρωτα, και η μυρωδιά της θάλασσας έφτανε μέχρι τα στενά του κέντρου. Η Ελένα περπατούσε αργά, με ένα φόρεμα που ακολουθούσε το βήμα της, όταν άκουσε το γνώριμο κάλεσμα. – Ελένα… Η φωνή του Κώστα ήταν χαμηλή, αλλά γεμάτη σιγουριά. Στράφηκε και τον είδε να πλησιάζει. Ψηλός, με βήμα σταθερό, μάτια που την κρατούσαν ακίνητη στη θέση της. Υπήρχε πάντα κάτι πάνω του που έκανε τον κόσμο γύρω τους να σβήνει. Περπάτησαν μαζί προς το λιμάνι. Ο Κώστας μιλούσε λίγο, αλλά κάθε του λέξη είχε βάρος. Κάθε τόσο, το χέρι του πλησίαζε το δικό της, σχεδόν να το αγγίξει, και η Ελένα ένιωθε ένα κύμα ζεστασιάς να την διαπερνά. Σταμάτησαν σε ένα ήσυχο σημείο, εκεί όπου το φως των πλοίων ζωγράφιζε ασημένιες γραμμές στο νερό. Ο Κώστας στάθηκε πίσω της, αρκετά κοντά ώστε να αισθάνεται την ανάσα του στον λαιμό της. Η σιωπή ανάμεσά τους δεν ήταν άβολη· ήταν γεμάτη υποσχέσεις. – Σου έλειψα; ψιθύρισε. Η Ελένα δεν απάντησε αμέσως. Απλώς γύρισε και τον κοίταξε στα μάτια. Εκείνος έσκυψε ελάχιστα, και τα πρόσωπά τους βρέθηκαν τόσο κοντά που ένιωθαν ο ένας την ανάσα του άλλου. Έπιασε έξω από το τζιν την ψωλή του και κατάλαβε ότι αν μπει αυτό το πράγμα μέσα της θα την ξεσκίσει.. Περπάτησαν ξανά, αυτή τη φορά πιο αργά. Τα στενά της Πάτρας έμοιαζαν να τους οδηγούν σε μέρη που μόνο αυτοί γνώριζαν. Η Ελένα αισθανόταν την παρουσία του σαν κάτι που δεν μπορούσε να αγνοήσει — σαν να υπήρχε ένα αόρατο ρεύμα που τους τραβούσε πιο κοντά κάθε λεπτό. Όταν κάθισαν σε ένα μικρό παγκάκι μακριά από τα φώτα, ο Κώστας άγγιξε το χέρι της, αυτή τη φορά χωρίς δισταγμό. Ήταν μια κίνηση απλή, αλλά με τόση δύναμη που η Ελένα ήξερε πως η νύχτα δεν θα τελείωνε σαν όλες τις άλλες. Η πόλη γύρω τους συνέχιζε να ζει, αλλά για εκείνους, εκείνη τη στιγμή, υπήρχε μόνο η σιωπή, η ένταση και η βεβαιότητα πως η ιστορία τους μόλις άρχιζε. Η Ελένα ένιωθε τα δάχτυλά του να μπλέκονται με τα δικά της. Δεν μίλησαν για λίγο· άκουγαν μόνο τον ρυθμικό παλμό των κυμάτων και τον απαλό θόρυβο της πόλης στο βάθος. Δεν περίμενε ότι μέσα από μια ερωτική αγγελία στη Πάτρα θα γνώριζε τέτοιον ψωλαρά. Ο Κώστας γύρισε προς το μέρος της, το βλέμμα του γεμάτο εκείνη την ήρεμη σιγουριά που πάντα την αφοπλίζε. Ήταν ο τρόπος που την κοιτούσε — σαν να μπορούσε να διαβάσει κάθε σκέψη της. – Ελένα, είπε χαμηλά, ξέρω τι σκέφτεσαι. Εκείνη χαμογέλασε ανεπαίσθητα, μα δεν έβγαλε λέξη. Η ένταση ανάμεσά τους ήταν αρκετή για να καταλάβουν και οι δύο πως δεν χρειαζόταν καμία εξήγηση. Σηκώθηκαν και άρχισαν να περπατούν ξανά, αυτή τη φορά προς μια πιο ήσυχη γειτονιά. Τα φώτα λιγόστευαν, και οι δρόμοι γίνονταν στενότεροι. Σε μια μικρή πάροδο, σταμάτησαν κάτω από ένα μπαλκόνι φορτωμένο γιασεμιά. Η μυρωδιά τους ήταν μεθυστική. Ο Κώστας στάθηκε μπροστά της, το πρόσωπό του λίγα εκατοστά από το δικό της. Ένα ελαφρύ αεράκι της έφερε την αίσθηση της παρουσίας του πιο έντονα από ποτέ. Το χέρι του ανέβηκε αργά στον ώμο της, σαν να ήθελε να επιβεβαιώσει ότι ήταν εκεί, μαζί του. – Μου έλειψες, είπε αυτή τη φορά η Ελένα. Η φωνή της είχε μια βραχνάδα, σαν να κουβαλούσε όλη την προσμονή των προηγούμενων μηνών. Ο Κώστας χαμογέλασε αχνά. Ήξερε πως αυτή η στιγμή, αυτή η μικρή απόσταση που τους χώριζε, ήταν το πιο δυνατό κομμάτι της ιστορίας τους. Δεν βιάστηκε. Ήθελε να παρατείνει την ένταση, να αφήσει τη νύχτα να τους τυλίξει πριν το επόμενο βήμα. Η Ελένα ένιωσε ότι κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε, η καρδιά της χτυπούσε πιο δυνατά. Δεν ήξερε πού θα τους οδηγούσε η βραδιά, αλλά ήξερε πως δεν ήθελε να τελειώσει. Η Πάτρα, ήσυχη και φωτισμένη μόνο από λίγες λάμπες του δρόμου, έμοιαζε να κρατά μυστικό αυτό που γινόταν εκείνη τη στιγμή. Η σιωπή ανάμεσά τους έμοιαζε να έχει πυκνώσει. Ο αέρας μύριζε γιασεμί και θάλασσα, κι η πόλη είχε χαθεί κάπου μακριά. Ο Κώστας έκανε το βήμα που χώριζε τις σκιές τους. Δεν υπήρχε βιασύνη, μόνο εκείνη η σταθερή κίνηση που έδειχνε πως ήξερε ακριβώς τι ήθελε. Η Ελένα ένιωσε το χέρι του να γλιστρά αργά μέχρι τη μέση της, σαν να ήθελε να την κρατήσει εκεί για πάντα. Τα μάτια τους συναντήθηκαν ξανά. Εκείνη τη στιγμή, όλα όσα δεν είχαν πει, όλα όσα είχαν κρατήσει μέσα τους, ήταν γραμμένα σε αυτό το βλέμμα. Δεν υπήρχε ανάγκη για λέξεις. Η νύχτα γύρω τους έμοιαζε να τους προστατεύει. Μακριά από τον θόρυβο, μακριά από τα βλέμματα, ήταν σαν να βρέθηκαν σε έναν κόσμο που ανήκε μόνο στους δυο τους. Ο Κώστας έσκυψε ελαφρά, και η ανάσα του έσμιξε με τη δική της. Η Ελένα έκλεισε τα μάτια, αφήνοντας τη στιγμή να την παρασύρει. Ήταν σαν να περίμεναν αυτή την ένωση καιρό — όχι απαραίτητα σωματική, αλλά εκείνη την ένωση που φέρνει η απόλυτη οικειότητα. Κράτησαν αυτή τη στιγμή λίγο παραπάνω. Ήξεραν και οι δύο πως ό,τι κι αν ακολουθούσε, η βραδιά αυτή θα έμενε χαραγμένη στη μνήμη τους. Καθώς περπατούσαν πάλι, η Πάτρα απλωνόταν ήρεμη μπροστά τους, με τα φώτα να καθρεφτίζονται στα νερά. Η ένταση είχε γίνει γλυκιά σιγουριά, και η προσμονή τους δεν είχε πια ανυπομονησία, αλλά υπόσχεση. Ίσως το επόμενο τους βήμα να γινόταν την ίδια νύχτα. Ίσως να κρατούσαν αυτή τη μαγική εκκρεμότητα για λίγο ακόμη. Αλλά όποια κι αν ήταν η απόφαση, και οι δύο ήξεραν πως η ιστορία τους μόλις είχε αρχίσει.