Με πήρε από πίσω στο κέντρο της Πάτρας

Follow us on Social Mediaxthreads Η Πάτρα εκείνο το απόγευμα είχε μια περίεργη ζέστη. Ο ήλιος έπεφτε χαμηλά, βάφοντας τα νεοκλασικά κτίρια με ένα χρυσοκόκκινο φως, και οι δρόμοι γύρω από την Αγίου Νικολάου έσφυζαν από κόσμο. Βρισκόμουν ήδη στο κέντρο, κάνοντας αργά βήματα, αφήνοντας τον ήχο των τακουνιών μου να σπάει τη βουή της πόλης. Δεν τον είχα προσέξει στην αρχή. Ήταν κάπου πίσω μου, στο πλήθος. Κι όμως, κάτι στην αίσθηση της παρουσίας του με έκανε να γυρίσω ελαφρά το κεφάλι. Ψηλός, με σκούρα μαλλιά, ματιά σταθερή. Δεν κοίταζε γύρω· κοίταζε εμένα. Συνέχισα να περπατώ, προσποιούμενη ότι δεν το είχα παρατηρήσει. Αλλά η διαίσθησή μου φώναζε πως με ακολουθούσε. Έστριψα στην Κορίνθου, ανάμεσα σε μαγαζιά που μύριζαν καφέ και φρεσκοψημένα γλυκά. Τα βήματά του συνέχισαν, σταθερά, λίγο πιο αργά από τα δικά μου, σαν να ήθελε να διατηρεί την απόσταση, μα όχι να χαθεί. Στο πρώτο φανάρι κοντοστάθηκα. Ένιωσα τη ζεστή παρουσία του πίσω μου. Δεν άγγιζε, αλλά ήταν αρκετά κοντά για να αισθάνομαι την ενέργειά του. Το βλέμμα μου έπεσε στο τζάμι ενός καταστήματος και μέσα από την αντανάκλαση, είδα εκείνα τα μάτια να καρφώνονται στα δικά μου. Προχώρησα πάλι, αυτή τη φορά πιο αργά, αφήνοντάς τον να πλησιάσει. Ο αέρας είχε αρχίσει να μυρίζει θάλασσα· ο κόλπος της Πάτρας δεν ήταν μακριά. Πέρασα μπροστά από μια μικρή στοά, κι εκεί ένιωσα το πρώτο υπονοούμενο: η σκιά του ήρθε δίπλα στη δική μου, σχεδόν να ακουμπά. Σταμάτησα μπροστά σε μια βιτρίνα, δήθεν για να χαζέψω κάτι. Εκείνος στάθηκε λίγα βήματα πιο πέρα, αλλά όχι αρκετά για να χαθεί. Το βλέμμα του ήταν βαρύ, σχεδόν προστακτικό. Έμοιαζε να μου ζητά να συνεχίσω το παιχνίδι. Μπήκα σε ένα στενό, πιο ήσυχο, με πέτρινα παλιά σπίτια και μικρά μπαλκόνια που έγερναν από το βάρος των λουλουδιών. Τα βήματά του αντήχησαν πάνω στο πλακόστρωτο. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά — όχι από φόβο, αλλά από την ένταση της στιγμής. Γύρισα ξαφνικά. Ήταν πια κοντά. Πολύ κοντά. Το χαμόγελό του ήταν μισό, σαν να μην ήθελε να φανερώσει όλα όσα σκεφτόταν. – Με ακολουθείς, του είπα χαμηλόφωνα. – Μάλλον, μου απάντησε. Δεν άντεξα να σε αφήσω να χαθείς μέσα στο πλήθος. Τα μάτια του είχαν εκείνη την απόχρωση που αλλάζει ανάλογα με το φως· άλλοτε σκούρα, άλλοτε φωτεινά. Έκανε ένα βήμα πιο κοντά, και η απόσταση ανάμεσά μας σχεδόν εξαφανίστηκε. Περπατήσαμε μαζί ως την πλατεία Γεωργίου, όπου τα φώτα είχαν μόλις αρχίσει να ανάβουν. Καθίσαμε σε ένα παγκάκι, κοιτώντας τον κόσμο να περνά. Η συνομιλία μας ήταν μικρές λέξεις, μα οι σιωπές ήταν αυτές που έλεγαν τα περισσότερα. Η νύχτα είχε πέσει όταν προτείναμε να περπατήσουμε προς το λιμάνι. Ο αέρας από τη θάλασσα ανακάτευε τα μαλλιά μου, και εκείνος, σχεδόν αυθόρμητα, τα έπιασε απαλά για να τα βάλει πίσω από τον ώμο μου. Το άγγιγμα ήταν ελαφρύ, αλλά φορτισμένο. Σταθήκαμε μπροστά στο νερό. Τα φώτα των πλοίων καθρεφτίζονταν στα κύματα, και οι ήχοι της πόλης έμοιαζαν να σβήνουν. Εκεί, μέσα σε εκείνη τη μικρή σιωπή, ένιωσα πως η ιστορία μας είχε μόλις αρχίσει. Δεν υπήρξε βιασύνη. Δεν υπήρξαν υπερβολές. Μόνο η αίσθηση δύο ανθρώπων που, μέσα σε μια τυχαία διαδρομή στους δρόμους της Πάτρας, αναγνώρισαν ο ένας τον άλλον. Και όσο η νύχτα προχωρούσε, τόσο η απόσταση που μας χώριζε γινόταν όλο και μικρότερη. Η θάλασσα μπροστά μας ήταν ήρεμη, με μικρές αντανακλάσεις από τα φώτα των καραβιών. Στεκόμασταν σιωπηλοί, σαν να μην χρειαζόταν καμία λέξη. Ένιωθα το βλέμμα του πάνω μου, σταθερό και υπομονετικό, σαν να περίμενε κάτι από μένα. Έκανα ένα μικρό βήμα πιο κοντά. Ο αέρας κουβαλούσε τη μυρωδιά του αλατιού και του καφέ που ερχόταν από τα μαγαζιά πίσω μας. Εκείνος, σχεδόν ανεπαίσθητα, γύρισε το σώμα του προς το μέρος μου. Δεν άγγιξε, αλλά η παρουσία του ήταν αρκετή για να νιώσω εκείνο το περίεργο μείγμα ασφάλειας και έντασης. – Θες να περπατήσουμε; μου είπε χαμηλόφωνα. Δεν ρώτησα πού. Δεν είχε σημασία. Ανεβήκαμε αργά προς την Τριών Ναυάρχων. Η πόλη είχε ησυχάσει λίγο. Τα περισσότερα καταστήματα ήταν κλειστά, και οι δρόμοι φωτίζονταν από τα ζεστά φώτα των παλιών λαμπτήρων. Η σκιά του έπεφτε πλάι στη δική μου, σχεδόν να μπερδεύονται σε μία. Περάσαμε δίπλα από μια μικρή αυλή με γιασεμιά. Σταμάτησα για να πάρω μια ανάσα από το άρωμά τους. Εκείνος στάθηκε πίσω μου, αρκετά κοντά για να νιώσω τη θερμότητά του, μα όχι τόσο ώστε να με ακουμπήσει. Ήξερε να κρατά την ισορροπία ανάμεσα στην προσμονή και την πράξη. – Δεν συνηθίζω να ακολουθώ αγνώστους, του είπα, με ένα χαμόγελο που δεν έκρυβε το παιχνίδι. – Κι όμως, απόψε το έκανες, απάντησε. Η φωνή του είχε μια χροιά που με έκανε να θέλω να μάθω περισσότερα. Καθώς περπατούσαμε, η κουβέντα μας κυλούσε φυσικά, σαν να γνωριζόμασταν καιρό. Δεν μιλούσαμε για τα συνηθισμένα· κάθε ερώτηση ήταν προσεκτικά επιλεγμένη, κάθε απάντηση άφηνε χώρο για ερμηνείες. Καταλήξαμε σε ένα παλιό καφενείο που είχε αφήσει τα φώτα του ανοιχτά. Καθίσαμε σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο. Οι ήχοι της πόλης είχαν σχεδόν χαθεί, και η στιγμή μας έμοιαζε να βρίσκεται εκτός χρόνου. Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν ξανά. Αυτή τη φορά, δεν τα απέστρεψα. Ήταν σαν να είχαμε συμφωνήσει σιωπηλά ότι το παιχνίδι θα συνεχιζόταν, αργά, βήμα-βήμα, με εκείνη την ένταση που κάνει την κάθε στιγμή να μοιάζει μεγαλύτερη απ’ ό,τι είναι. Η Πάτρα έξω συνέχιζε να ζει τον δικό της ρυθμό. Εμείς, μέσα σε εκείνο το μικρό τραπέζι, ζούσαμε τον δικό μας.