Με τον Κώστα στη Πάτρα το καλοκαίρι

Follow us on Social Mediaxthreads Ο ήλιος έγερνε αργά πίσω από το λιμάνι της Πάτρας, βάφοντας τον ουρανό με πορτοκαλί και ροζ αποχρώσεις. Η ζέστη της ημέρας υποχωρούσε σιγά σιγά, αφήνοντας μια γλυκιά καλοκαιρινή δροσιά. Στεκόμουν στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου, χαζεύοντας τη θάλασσα που γυάλιζε, όταν άκουσα το χτύπημα στην πόρτα. Ήταν ο Κώστας. Χαμογελούσε, όπως πάντα, μ’ εκείνο το βλέμμα που μπορούσε να με αφοπλίσει χωρίς να πει λέξη. Είχε περάσει όλη την ημέρα στην πόλη για δουλειές, κι εγώ τον περίμενα. Μπήκε μέσα χωρίς να μιλήσει, αφήνοντας τα κλειδιά του στο τραπεζάκι, και ήρθε κοντά μου. Η απόσταση μεταξύ μας μειώθηκε αργά, σκόπιμα. Μπορούσα να νιώσω τη ζεστασιά του πριν ακόμα με αγγίξει. Το φως του δειλινού έπεφτε πάνω του, και τα μάτια του έλαμπαν. — «Σου έλειψα;» με ρώτησε χαμηλόφωνα. Χαμογέλασα χωρίς να απαντήσω. Ήξερε ήδη την απάντηση. Κατεβήκαμε μαζί στην παραλία. Ο αέρας μύριζε αλάτι και γιασεμί από τα κοντινά σπίτια. Περπατούσαμε ξυπόλυτοι στην άμμο, με τα κύματα να χαϊδεύουν τα πόδια μας. Κάθε τόσο, τα χέρια μας συναντιόντουσαν τυχαία, αλλά κανείς δεν τα τράβαγε. Καθίσαμε σε ένα μικρό μπαρ δίπλα στη θάλασσα. Ένα ποτήρι λευκό κρασί για μένα, μια μπίρα για εκείνον. Η συζήτηση κυλούσε αβίαστα, μα κάθε βλέμμα έκρυβε κάτι περισσότερο από λέξεις. Ένιωθα ότι όλη η Πάτρα γύρω μας έσβηνε, κι έμενε μόνο εκείνος. Όταν η μουσική χαμήλωσε και η θάλασσα άρχισε να σκοτεινιάζει, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Στο μπαλκόνι, κάτω από το φως του φεγγαριού, ο Κώστας στάθηκε μπροστά μου. Δεν υπήρχε βιασύνη· μόνο εκείνη η αργή, γλυκιά αναμονή που κάνει την καρδιά να χτυπά πιο δυνατά. Ένα χάδι στο μάγουλο, μια ανάσα πιο κοντά, και ξαφνικά, όλος ο ήχος της πόλης χάθηκε. Ήμασταν μόνο εμείς, μέσα σε ένα καλοκαιρινό βράδυ που ήξερα πως δεν θα ξεχνούσα ποτέ. Ήθελα να γίνω η πουτάνα του στη Πάτρα. Αν θέλεις, μπορώ να σου ετοιμάσω δεύτερο μέρος πιο έντονο και γεμάτο ατμόσφαιρα, που θα συνεχίζει από εδώ και θα κορυφώνει την ένταση της στιγμής. Θέλεις να το προχωρήσουμε; Το φεγγάρι είχε ανέβει ψηλά, φωτίζοντας απαλά το μπαλκόνι. Ο ήχος των κυμάτων έφτανε μέχρι εμάς, σαν ψίθυρος που συνόδευε κάθε ανάσα. Ο Κώστας στεκόταν μπροστά μου, τόσο κοντά που ένιωθα τη θερμότητα του κορμιού του να περνά μέσα από τα ρούχα μου. Το χέρι του ανέβηκε αργά από τον ώμο μου μέχρι τον λαιμό, χαϊδεύοντας απαλά το δέρμα μου. Η αφή του με έκανε να ανατριχιάσω. Με κοίταξε βαθιά στα μάτια, σαν να ήθελε να διαβάσει κάθε μου σκέψη, και χωρίς να πει λέξη, τα χείλη του βρήκαν τα δικά μου. Το φιλί ήταν αργό, εξερευνητικό, σαν να θέλαμε να απολαύσουμε κάθε δευτερόλεπτο. Η ανάσα μου γινόταν πιο γρήγορη, τα δάχτυλά μου πλέχτηκαν στα μαλλιά του, τραβώντας τον πιο κοντά. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, όχι από βιασύνη, αλλά από την ένταση που είχε συσσωρευτεί όλη την ημέρα. Μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο, χωρίς να σταματήσουμε στιγμή να φιλιόμαστε. Τα φώτα παρέμειναν χαμηλά, αφήνοντας μόνο το φως του φεγγαριού να μπαίνει από την μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα. Ο Κώστας με τράβηξε απαλά προς το κρεβάτι, και ξάπλωσα, νιώθοντας τα δάχτυλά του να εξερευνούν κάθε γραμμή του κορμιού μου. Η αφή του ήταν άλλοτε τρυφερή κι άλλοτε πιο απαιτητική, σαν να ήξερε ακριβώς πότε να αυξήσει την ένταση. Ο χρόνος σταμάτησε να έχει σημασία. Το μόνο που υπήρχε ήταν η αίσθηση, η ζεστασιά, το άρωμά του, η φωνή του που μου ψιθύριζε λέξεις που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Η νύχτα κύλησε αργά, γεμάτη στιγμές που έμεναν χαραγμένες, όχι μόνο στο μυαλό αλλά και στο σώμα. Ήταν από εκείνα τα βράδια που δεν έχουν τέλος, γιατί ακόμα κι όταν ξημερώσει, συνεχίζουν να καίνε μέσα σου. Κι όταν ξάπλωσα δίπλα του, κουλουριασμένη στην αγκαλιά του, ήξερα πως αυτό το καλοκαίρι στην Πάτρα θα ήταν πάντα δικό μας μυστικό.