Ο καυτός Σπιτονοικοκύρης

Follow us on Social Mediaxthreads Όταν ο Μάριος μετακόμισε σε εκείνο το μικρό διαμέρισμα στα Εξάρχεια, δεν περίμενε ότι το πιο ερεθιστικό στοιχείο του σπιτιού… θα ήταν ο ίδιος ο σπιτονοικοκύρης. Ο Νίκος, στα 42 του, ήταν όλα όσα δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του ο Μάριος. Ψηλός, μελαχρινός, γυμνασμένος, γεμάτος αυτοπεποίθηση. Τα μπράτσα του ξεπρόβαλλαν κάτω από τα εφαρμοστά του μπλουζάκια και τα μάτια του είχαν μια άγρια, ώριμη λάμψη. Όταν τον πρωτοείδε, ο Μάριος ένιωσε τον παλμό του να ανεβαίνει απότομα. – Αν χρειαστείς κάτι, χτύπα μου, του είχε πει ο Νίκος με ένα μισό χαμόγελο. – Θα το έχω υπόψη… είχε απαντήσει δειλά ο Μάριος, προσπαθώντας να κρύψει πού ακριβώς το είχε φανταστεί να τον “χτυπάει”. Ένα ζεστό βράδυ, ο θερμοσίφωνας σταμάτησε να δουλεύει. Ο Μάριος, φορώντας μόνο ένα χαμηλοκάβαλο σορτσάκι, ανέβηκε χτυπώντας την πόρτα του Νίκου. Εκείνος άνοιξε ημίγυμνος, κρατώντας μια μπύρα στο χέρι. – Θέλεις να μπεις να κάνεις ντουζάκι εδώ; Έχω ζεστό νερό, του είπε άνετα. Ο Μάριος δίστασε ένα δευτερόλεπτο. Μετά μπήκε. Το μπάνιο ήταν μικρό αλλά πεντακάθαρο. Καθώς έβγαζε το σορτσάκι του, κατάλαβε πως ο Νίκος στεκόταν στην πόρτα και τον κοιτούσε. Δεν έφυγε. Δεν έκλεισε την πόρτα. Ούτε εκείνος. – Αν δεν σε πειράζει, είπε ο Νίκος, μπαίνω κι εγώ. Ο Μάριος γύρισε. Τον είδε να γδύνεται αργά. Το σώμα του ήταν γεμάτο ένταση και εμπειρία. Το βλέμμα του δεν άφηνε περιθώρια. Μπήκαν μαζί στη ντουζιέρα. Τα σώματά τους σχεδόν ακουμπούσαν από την αρχή. Το νερό κυλούσε, αλλά η θερμοκρασία δεν έφταιγε για τη ζέστη. Ο Νίκος τον πλησίασε αργά, χωρίς λόγια. Άγγιξε το πρόσωπό του και τον φίλησε. Το φιλί του ήταν δυνατό, βαθύ, απαιτητικό. Τα χέρια του ταξίδευαν στο στήθος, στην πλάτη, στα οπίσθια του Μάριου, πιέζοντάς τον πάνω του. Η στύση τους ξεκάθαρη. Δεν υπήρχε γυρισμός. Βγήκαν βιαστικά, στάζοντας ακόμα. Ο Νίκος τον σήκωσε και τον έριξε στο κρεβάτι με δύναμη. Ξάπλωσε πάνω του, φίλησε τον λαιμό του, τον δάγκωσε απαλά, κατέβηκε χαμηλά… πολύ χαμηλά. Ο Μάριος αναστέναζε και έσφιγγε το κεφαλάρι. Η γλώσσα του Νίκου έκανε κύκλους, έπαιζε, βασάνιζε. Όταν τον πήρε ολόκληρο στο στόμα του, ο Μάριος φώναξε. Ήταν βαθύ, ζεστό, τέλειο. – Θες να σε κάνω δικό μου; ρώτησε με φωνή βαριά από πόθο. – Τώρα, του είπε μόνο. Ο Νίκος φόρεσε προφυλακτικό, άπλωσε λιπαντικό και με μια έντονη αλλά προσεκτική κίνηση μπήκε μέσα του. Ο Μάριος ένιωσε το κορμί του να καίγεται. Ήταν έντονο. Ήταν πλήρες. Ήταν αυτό που ήθελε. Άρχισε να τον πηδάει με ρυθμό σταθερό και δυνατό. Οι ήχοι από τα κορμιά τους, τα βογκητά, το χτύπημα του ξύλου, όλα συνέθεταν μια ηδονική μουσική. Ο Νίκος τον γύρισε στα τέσσερα και μπήκε ξανά. Αυτή τη φορά πιο βαθιά. Πιο έντονα. Ο Μάριος έκλεισε τα μάτια και παραδόθηκε. Το σώμα του, το μυαλό του, η καρδιά του… όλα έλιωναν στον ρυθμό του. Τελείωσαν σχεδόν μαζί. Ένα δυνατό βογκητό, μια βαθιά ώθηση και μετά… απόλυτη σιγή. Ο Νίκος έπεσε δίπλα του. Τον κοίταξε με ένα ικανοποιημένο χαμόγελο. – Δεν ήξερα ότι ο σπιτονοικοκύρης παρέχει… τόσες υπηρεσίες, ψιθύρισε ο Μάριος με χιούμορ. – Μόνο για νοικάρηδες που αξίζουν, του απάντησε και τον φίλησε ξανά, αυτή τη φορά πιο τρυφερά. Από εκείνο το βράδυ, ο Νίκος δεν ήταν απλά ο σπιτονοικοκύρης. Ήταν το χέρι που άναβε φωτιά στα βράδια του. Ήταν ο άντρας που με κάθε επαφή, με κάθε αναστεναγμό, τον έκανε να νιώθει ζωντανός. Και ο Μάριος δεν είχε σκοπό να μετακομίσει σύντομα. Είχε περάσει μια εβδομάδα από εκείνο το ξέφρενο πρώτο βράδυ. Ο Μάριος δεν μπορούσε να ξεχάσει τον Νίκο. Τον ένιωθε ακόμα στο κορμί του. Στις νύχτες που κοιμόταν μόνος, άγγιζε τον εαυτό του και τον φανταζόταν ξανά να τον πηδάει άγρια, να του κρατάει τους γοφούς, να του δαγκώνει τον λαιμό. Ένα βράδυ, ο Νίκος του έστειλε μήνυμα: “Έλα πάνω. Φέρε και τη διάθεσή σου. Έχω μια έκπληξη.” Ο Μάριος ανέβηκε, φορώντας ένα απλό T-shirt και σφιχτό σορτσάκι. Η πόρτα άνοιξε… και είδε τον Νίκο μαζί με έναν άλλον άντρα. Ο δεύτερος ήταν ακόμα πιο μυώδης, πιο άγριος. Με ξυρισμένο κεφάλι, γένι τριών ημερών και σκούρα μάτια. Τον κοίταξε πάνω-κάτω, με τρόπο διεισδυτικό. – Αυτός είναι ο Πέτρος. Πολύ καλός μου φίλος. Του έχω μιλήσει για σένα. Και… ενθουσιάστηκε, είπε ο Νίκος. Ο Μάριος κατάλαβε αμέσως. Τίποτα δεν ήταν αθώο σε εκείνο το βλέμμα. Δεν υπήρχε χώρος για δεύτερες σκέψεις. Είχε ανάψει. – Σίγουρα είστε και οι δύο… πρόθυμοι; ρώτησε πειραχτικά. – Σε θέλουμε, του είπε ο Πέτρος με βραχνή φωνή. Ολόκληρο. Μαζί. Δεν είχαν καν βάλει μουσική. Δεν υπήρχε ανάγκη. Ο Νίκος πλησίασε πρώτος, τον φίλησε. Ο Πέτρος στάθηκε πίσω του, τα χέρια του χάιδευαν το σώμα του Μάριου καθώς ο Νίκος του δάγκωνε τα χείλη. Τον γδύσανε αργά. Με φροντίδα. Σαν να ξετύλιγαν κάτι που ήθελαν καιρό. Ο Μάριος βρέθηκε γυμνός ανάμεσά τους. Ο Νίκος τον έγλειφε στο στήθος. Ο Πέτρος τον φιλούσε στην πλάτη, τον δάγκωνε στον αυχένα. Ο ένας τον έγλυφε μπροστά. Ο άλλος του άνοιγε τα πόδια και του έτριβε το πίσω μέρος. – Είσαι το τέλειο παιχνίδι, του ψιθύρισε ο Πέτρος. – Όχι παιχνίδι. Ανάγκη, απάντησε ο Νίκος. Τον θέλω καιρό έτσι. Και μαζί. Ο Νίκος γονάτισε μπροστά του. Πήρε τον Μάριο στο στόμα του, βαθιά, αργά, απολαυστικά. Ο Πέτρος στάθηκε πίσω του, έβαλε λιπαντικό, άγγιξε την είσοδό του με τα δάχτυλα. Παιχνίδισε. Έσπρωξε μέσα ένα δάχτυλο, μετά δύο. Ο Μάριος αναστέναζε, το στόμα του Νίκου συνέχιζε να τον καταπίνει ενώ από πίσω ο Πέτρος τον προετοίμαζε. Και τότε συνέβη. Ο Πέτρος μπήκε μέσα του, αργά αλλά γεμάτα. Ο Μάριος έβγαλε έναν ήχο ανάμεσα σε πόνο και ηδονή. Ο Νίκος δεν σταμάτησε να τον παίρνει στο στόμα. Ταυτόχρονα μπρος και πίσω. Η απόλυτη διέγερση. Η απόλυτη παράδοση. Μετά τον ξάπλωσαν στο κρεβάτι. Ο Πέτρος κάθισε πίσω του και τον πήρε ξανά, βαθύτερα αυτή τη φορά. Ο Νίκος στάθηκε πάνω από το στήθος του και του έδωσε τον εαυτό του στο στόμα. Ο Μάριος άνοιξε τα χείλη. Τον ήθελε. Και τους δύο. Τα κορμιά τους ήταν ιδρωμένα, γυμνά, λυσσασμένα. Οι ήχοι τους γέμιζαν τον χώρο. Ο Νίκος τον κρατούσε από το κεφάλι. Ο Πέτρος τον άρπαζε από τη μέση. Ήταν ρυθμικό, βίαιο, υπέροχο. – Θα σε τελειώσουμε μαζί, είπε ο Νίκος. – Το αξίζεις, μουρμούρισε ο Πέτρος και άρχισε να τον σφυροκοπά πιο γρήγορα. Τελείωσαν με διαφορά δευτερολέπτων. Ο Πέτρος βαθιά μέσα του. Ο Νίκος πάνω του. Ο Μάριος ακολουθώντας τους, ξεσπώντας με μια κραυγή και ένα τρέμουλο σε όλο του το κορμί. Έμειναν έτσι, κολλημένοι, ανάκατοι. Ο ιδρώτας, το σπέρμα, τα φιλιά, τα χαμόγελα… όλα μπερδεμένα. – Δεν θα σε αφήσουμε να φύγεις ποτέ από αυτό το διαμέρισμα, είπε ο Νίκος. – Μπορώ να πληρώνω και σε είδος, απάντησε ο Μάριος. Όλοι γέλασαν. Και κανείς δεν έκλεισε τα φώτα εκείνο το βράδυ.