2ο: Ο Ρούλης χάνει την παρθενιά του

Δεύτερη μέρα Σχολάω και τον βλέπω αμέσως. Στέκεται στο ίδιο σημείο. Μόλις με βλέπει, χαμογελάει σαν να περίμενε μόνο εμένα. Πλησιάζει αργά. «Καλησπέρα, Ρούλη», λέει χαμηλά. «Σήμερα η φόρμα σου κάθεται ακόμα καλύτερα. Ή μήπως εγώ απλά σε κοιτάω πιο πολύ;» Νιώθω αμέσως τη ζέστη στα μάγουλα. Χθες το βράδυ είχα σκεφτεί τα λόγια του πολλές φορές πριν κοιμηθώ. Το πουτσί μου είχε φουσκώσει μόνος μου στο κρεβάτι και ντράπηκα που το έκανα. «Γεια…», απαντάω. Περπατάμε δίπλα-δίπλα. Δεν με αγγίζει ακόμα. Μόνο μιλάει. «Ξέρεις τι παρατήρησα; Όταν γελάς λίγο, ακόμα και αυτό το μικρό πονηρό χαμόγελο, ο κώλος σου κουνιέται διαφορετικά. Σαν να το ξέρει κι αυτός ότι σε κοιτάω.» Γελάω αμήχανα. Νιώθω το στομάχι μου να γυρίζει γλυκά. Είμαι ακόμα άπειρο αγοράκι. Δεν ξέρω τι να κάνω με αυτά που μου προκαλεί. Απλά περπατάω και τον ακούω, ενώ μέσα μου κάτι ζεσταίνεται όλο και περισσότερο. Τρίτη μέρα Σήμερα φοράω πάλι τη φόρμα Adidas. Ξέρω ότι θα με περιμένει. Το θέλω κι εγώ λίγο, αν και δεν το παραδέχομαι ακόμα. Με πλησιάζει πιο κοντά από τις άλλες μέρες. «Ρούλη…», λέει σχεδόν ψιθυριστά. «Σήμερα μυρίζεις καθαρός. Σαπούνι και κάτι γλυκό. Και αυτός ο κώλος… Θεέ μου. Αν ήξερες τι σκέφτομαι όταν σε βλέπω από πίσω.» Η καρδιά μου χτυπάει πιο δυνατά. Ντρέπομαι. Αλλά το πουτσί μου αντιδράει αμέσως μέσα στη φόρμα. Προσπαθώ να κρατήσω την τσάντα μπροστά μου. Ο Μάκης το προσέχει. Χαμογελάει ελαφρά, χωρίς να πει τίποτα γι’ αυτό. Απλά συνεχίζει: «Δεν θα σε πιέσω. Απλά θέλω να ξέρεις ότι κάθε μέρα που περνάς μπροστά μου, γίνεται πιο δύσκολο να μη σε αγγίξω.» Εκείνη τη νύχτα στο κρεβάτι μου, ξανασκέφτηκα τα λόγια του. Το χέρι μου κατέβηκε μόνο του. Χύθηκα σιωπηλά, με το πρόσωπό του στο μυαλό μου, και μετά ένιωσα ντροπή και περίεργη ικανοποίηση μαζί. Τέταρτη μέρα Σήμερα για πρώτη φορά με αγγίζει. Καθώς περπατάμε, το χέρι του ακουμπάει για ένα δευτερόλεπτο στη μέση μου. Μόνο αυτό. Αλλά το δέρμα μου καίγεται στο σημείο. «Συγγνώμη», λέει ήρεμα. «Δεν άντεξα.» Εγώ δεν τραβήχτηκα. Έμεινα ακίνητος για μια στιγμή. Νιώθω το άγγιγμά του ακόμα και μετά που το χέρι του έχει φύγει. Ένα ρίγος κατεβαίνει μέχρι τον κώλο μου. «Δεν πειράζει…», ψελλίζω. Ο Μάκης χαμηλώνει ακόμα περισσότερο τη φωνή. «Είσαι τόσο μαλακός εκεί. Και ζεστός. Φαντάσου πώς θα ένιωθα αν σε άγγιζα χωρίς τη φόρμα.» Τα μάγουλά μου φλέγονται. Το πουτσί μου είναι πια εντελώς σκληρό. Περπατάω αμήχανα, προσπαθώντας να κρύψω την ένταση. Εκείνος το ξέρει. Το βλέπει. Αλλά δεν το σχολιάζει. Απλά συνεχίζει να με πολιορκεί με λόγια. Πέμπτη μέρα Σήμερα τα λόγια του γίνονται πιο τολμηρά. «Ρούλη, ξέρεις ότι ονειρεύτηκα εσένα χθες το βράδυ;» μου λέει μόλις βγαίνω. «Σε είχα γυρισμένο στον τοίχο. Η φόρμα σου κατεβασμένη μέχρι τους μηρούς. Και εγώ… σε χάιδευα από πίσω. Αργά. Μέχρι να σε ακούσω να στενάζεις.» Σταματάω για μια στιγμή. Η ανάσα μου κόβεται. Νιώθω υγρασία στην άκρη του πουτσί μου. Είμαι ακόμα παρθένος. Δεν έχω νιώσει ποτέ πραγματικό άγγιγμα εκεί κάτω από άλλον. Αλλά το σώμα μου αντιδράει σαν να το θέλει ήδη. «Μάκη…», λέω χαμηλά, σχεδόν παρακαλώντας τον να σταματήσει, αλλά και να συνεχίσει. Εκείνος χαμογελάει απαλά. «Δεν θα κάνω τίποτα που δεν θέλεις. Απλά θέλω να ξέρεις τι μου κάνεις.» Εκείνη τη νύχτα χύθηκα δύο φορές. Τη δεύτερη φορά ψιθύρισα το όνομά του χωρίς να το καταλάβω. Έκτη μέρα Σήμερα με παίρνει λίγο πιο βαθιά στο στενό δρομάκι πίσω από το σχολείο. Όχι για να γίνει κάτι. Απλά για να μιλήσουμε χωρίς μάτια πάνω μας. Με ακουμπάει με την πλάτη στον τοίχο. Στέκεται κοντά μου, χωρίς να με πιέζει. «Άφησέ με να σε δω λίγο καλύτερα», λέει. Το χέρι του κατεβαίνει αργά και ακουμπάει πάνω στη φόρμα, ακριβώς στον κώλο μου. Δεν τον σφίγγει ακόμα. Απλά τον ακουμπάει. Τον νιώθει. Εγώ κλείνω τα μάτια για μια στιγμή. Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Ντρέπομαι που είμαι τόσο σκληρός μέσα στη φόρμα. Ντρέπομαι που μου αρέσει. «Είσαι απίστευτα σφιχτός εδώ», ψιθυρίζει. «Και ζεστός. Ρούλη… αν ήξερες πόσο θέλω να σε κατεβάσω αυτή τη φόρμα και να σε φιλήσω παντού.» Ένα μικρό στεναγμό μου ξεφεύγει. Εκείνος το ακούει. Χαμογελάει αργά. «Σύντομα», λέει μόνο. «Όταν θα είσαι έτοιμος.» Έβδομη μέρα Η τελευταία μέρα της πολιορκίας. Με περιμένει όπως πάντα. Αλλά σήμερα το βλέμμα του είναι διαφορετικό. Πιο πεινασμένο. Πιο αποφασισμένο. Περπατάμε λίγο και μετά με ξαναπαίρνει στο στενό. Αυτή τη φορά το χέρι του δεν μένει μόνο πάνω στη φόρμα. Γλιστράει από κάτω, ακουμπάει το γυμνό μου δέρμα στη μέση και μετά κατεβαίνει και σφίγγει για πρώτη φορά πραγματικά τον κώλο μου. Νιώθω τα δάχτυλά του να μπαίνουν ανάμεσα στους γλουτούς μου πάνω από το ύφασμα. Σφίγγομαι. Ανασαίνω κοφτά. «Αύριο», μου λέει χαμηλά, κολλημένος σχεδόν στο αυτί μου. «Αν έρθεις, δεν θα μιλάμε πια μόνο. Θα σε κατεβάσω αυτή τη φόρμα. Θα σε αγγίξω όπως πρέπει. Και αν με αφήσεις… θα σε κάνω να νιώσεις πράγματα που δεν έχεις νιώσει ποτέ, Ρούλη.» Με φιλάει ελαφρά στον λαιμό. Μόνο μία φορά. Ζεστά. Αργά. Μετά απομακρύνεται. «Σκέψου το απόψε. Και έλα αύριο μόνο αν το θέλεις πραγματικά.» Εγώ μένω ακουμπισμένος στον τοίχο, με τη φόρμα τεντωμένη μπροστά, την καρδιά να χτυπάει δυνατά και το σώμα μου να καίγεται ολόκληρο. Ήμουν ακόμα αγάμητος. Αλλά ήξερα ήδη τι θα απαντούσα την επόμενη μέρα.