Άρχισα τα Τσιμπούκια στους Μεγαλύτερους

Άρχισα αργά, σχεδόν τυχαία. Δεν ήταν σχέδιο. Ήταν απλώς η στιγμή που κατάλαβα ότι μου άρεσε η αίσθηση να είμαι γονατισμένος μπροστά σε κάποιον μεγαλύτερο, να τον κοιτάζω από κάτω και να βλέπω πώς αλλάζει το πρόσωπό του όταν το στόμα μου τον αγγίζει. Ο πρώτος ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερός μου. Με πήρε στην άκρη μετά το μάθημα, χωρίς πολλές κουβέντες. Με έβαλε να καθίσω στα γόνατα σε ένα άδειο αμφιθέατρο, πίσω από την τελευταία σειρά. Το φως ήταν χαμηλό. Άνοιξε το φερμουάρ, έβγαλε το ήδη σκληρό του πέος και το ακούμπησε στα χείλη μου. «Άνοιξε», είπε μόνο. Το έκανα. Το γευστικό, ζεστό δέρμα γλίστρησε μέσα στο στόμα μου. Μύριζε λίγο ιδρώτα και σαπούνι. Άρχισα να ρουφάω αργά, δοκιμάζοντας. Το κεφάλι του βυθιζόταν πιο βαθιά κάθε φορά που κατέβαζα το κεφάλι μου. Τα χέρια του ακούμπησαν στα μαλλιά μου, όχι βίαια, αλλά σταθερά, κρατώντας με στη θέση. Όταν έφτασε στο βάθος, ένιωσα το κεφάλι του να χτυπάει στο πίσω μέρος του λαιμού μου. Δάκρυσα λίγο, αλλά δεν σταμάτησα. Του άρεσε αυτό. Το κατάλαβα από τον ήχο που έβγαλε. Από εκείνη τη μέρα άρχισαν να με βρίσκουν οι μεγαλύτεροι. Όχι όλοι. Μόνο όσοι ήξεραν. Όσοι είχαν ακούσει ότι υπάρχει κάποιος που γονατίζει πρόθυμα και παίρνει ό,τι του δώσουν. Ένας άλλος με πήρε στο αποδυτήριο μετά την προπόνηση. Ακόμα ιδρωμένος, με τη φανέλα κολλημένη στο σώμα. Με έβαλε να γονατίσω μπροστά στον πάγκο. Το πέος του ήταν πιο χοντρό, πιο βαρύ. Το πήρα με τα δύο χέρια πρώτα, το έγλειψα από τη βάση μέχρι την άκρη, μετά το κατάπια όσο μπορούσα. Εκείνος κρατούσε το κεφάλι μου σταθερά και κουνιόταν αργά, βαθιά. Κάθε φορά που έφτανε στο τέλος του λαιμού μου, έβγαζε έναν χαμηλό ήχο. Όταν ήρθε, το κράτησε μέσα μου μέχρι να τελειώσει. Κατάπια τα πάντα. Μετά μου χάιδεψε το μάγουλο με τον αντίχειρα και μου είπε μόνο «καλός». Έγινα γνωστός γι’ αυτό. Όχι φανερά. Στα ψιθυριστά. Οι μεγαλύτεροι με σταματούσαν σε διαδρόμους, σε σκάλες, πίσω από κτίρια. Μερικές φορές απλώς άνοιγαν το φερμουάρ και περίμεναν. Άλλες φορές με τραβούσαν σε πιο ιδιωτικά μέρη. Μου άρεσε η διαφορά. Μου άρεσε να νιώθω το βάρος τους, την εμπειρία τους, το πόσο ήξεραν ακριβώς τι ήθελαν από το στόμα μου. Κάποιοι ήταν απαλοί. Με χάιδευαν ενώ ρουφούσα. Άλλοι πιο σκληροί. Κρατούσαν το κεφάλι μου και το χρησιμοποιούσαν όπως ήθελαν, βαθιά, ρυθμικά, μέχρι να δακρύσω και να πνιγώ λίγο. Και στις δύο περιπτώσεις έμενα γονατισμένος μέχρι να τελειώσουν. Μια φορά, δύο μαζί. Σε ένα άδειο γραφείο. Ο ένας καθιστός στην καρέκλα, ο άλλος όρθιος δίπλα. Εγώ ανάμεσα στα πόδια τους. Πήγαινα από τον έναν στον άλλον, αφήνοντας σάλιο και προ-έκκριση να γυαλίζουν. Όταν ο πρώτος ήρθε στο στόμα μου, ο δεύτερος με τράβηξε από τα μαλλιά και μπήκε αμέσως μετά, ακόμα πιο βαθιά. Έμεινα εκεί μέχρι να τελειώσουν και οι δύο. Μετά έμεινα γονατισμένος λίγο παραπάνω, με το στόμα ανοιχτό, δείχνοντάς τους ότι είχα καταπιεί τα πάντα. Δεν το έκανα για να αρέσω. Το έκανα γιατί μου άρεσε. Η μυρωδιά, η γεύση, η αίσθηση του να είμαι κάτω, να χρησιμοποιούμαι, να βλέπω πώς χαλαρώνουν οι ώμοι τους όταν τελειώνουν μέσα μου. Μου άρεσε που ήμουν νεότερος και εκείνοι μεγαλύτεροι. Μου άρεσε που ήξεραν ότι θα γονατίσω χωρίς πολλές ερωτήσεις. Και συνέχισα. Κάθε φορά λίγο πιο τολμηρός. Κάθε φορά λίγο πιο πρόθυμος να πάρω πιο βαθιά, να κρατήσω περισσότερο, να καταπιώ χωρίς δισταγμό. Έτσι άρχισα τα τσιμπούκια στους μεγαλύτερους. Και δεν σταμάτησα.