Η πρώτη μου φορά με Call Girl

Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα το έκανα. Ήμουν 36 χρονών, μόνος αρκετό καιρό και, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είχα κουραστεί από τα άβολα πρώτα ραντεβού, τις ατελείωτες συνομιλίες και τις γνωριμίες που δεν οδηγούσαν πουθενά. Ένα βράδυ, σχεδόν παρορμητικά, αποφάσισα να καλέσω μια επαγγελματία συνοδό. Μέχρι να φτάσει, είχα μετανιώσει περίπου δέκα φορές. Κοίταζα το ρολόι, σηκωνόμουν από τον καναπέ, ξανακαθόμουν και σκεφτόμουν αν έπρεπε απλώς να ακυρώσω. Λίγο μετά τις δέκα χτύπησε το κουδούνι. Άνοιξα την πόρτα και είδα μια γυναίκα γύρω στα τριάντα, κομψά ντυμένη, με μακριά καστανά μαλλιά και ένα ήρεμο χαμόγελο. «Γεια σου», είπε απλά. «Γεια… πέρασε.» Κατάλαβε αμέσως ότι ήμουν αγχωμένος. Άφησε την τσάντα της δίπλα στον καναπέ και κάθισε απέναντί μου. «Πρώτη φορά;» με ρώτησε χαμογελώντας. Γέλασα αμήχανα. «Φαίνεται τόσο πολύ;» «Λίγο.» Το περίεργο ήταν ότι δεν υπήρξε η ατμόσφαιρα που περίμενα. Δεν μπήκε στο σπίτι και άρχισαν όλα αμέσως. Αντίθετα, μιλήσαμε. Της έβαλα ένα ποτό και καθίσαμε στον καναπέ. Μου είπε ότι τη λένε Έλενα. Δεν ήξερα αν ήταν το πραγματικό της όνομα και δεν τη ρώτησα. Μιλήσαμε για ταξίδια, μουσική, δουλειά. Σε κάποια στιγμή είχα σχεδόν ξεχάσει τον λόγο για τον οποίο βρισκόταν εκεί. Ίσως αυτό ακριβώς χρειαζόμουν. Λίγη οικειότητα. Μετά από λίγη ώρα κάθισε πιο κοντά μου. Το άρωμά της ήταν διακριτικό και γλυκό. «Χαλάρωσε», μου είπε. «Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.» Έβαλε το χέρι της πάνω στο δικό μου. Για μερικά δευτερόλεπτα απλώς κοιταχτήκαμε. Τη φίλησα διστακτικά. Εκείνη ανταποκρίθηκε και η αμηχανία άρχισε σιγά σιγά να εξαφανίζεται. Τα φιλιά έγιναν πιο ζεστά και οι αποστάσεις ανάμεσά μας μικρότερες. Δεν υπήρχε βιασύνη, ούτε κάποια προσπάθεια να γίνει η κατάσταση περισσότερο έντονη απ’ όσο ένιωθα άνετα. Πήγαμε στην κρεβατοκάμαρα. Εκείνο το βράδυ κάναμε έρωτα. Δεν ήταν όπως το είχα φανταστεί. Δεν είχε κάτι κινηματογραφικό ή υπερβολικό. Ήταν περισσότερο μια ήρεμη, ανθρώπινη στιγμή ανάμεσα σε δύο ενήλικες που γνώριζαν πολύ καλά γιατί βρίσκονταν μαζί. Μετά μείναμε για λίγο ξαπλωμένοι και μιλούσαμε. «Καλύτερα απ’ όσο περίμενες;» με ρώτησε. Χαμογέλασα. «Πολύ λιγότερο περίεργο απ’ όσο περίμενα.» Γέλασε. Λίγο αργότερα σηκώθηκε, ντύθηκε και ετοιμάστηκε να φύγει. Στην πόρτα γύρισε και με κοίταξε. «Την επόμενη φορά θα είσαι λιγότερο αγχωμένος.» «Ποιος είπε ότι θα υπάρξει επόμενη φορά;» Χαμογέλασε. «Το πρόσωπό σου.» Έκλεισα την πόρτα πίσω της και έμεινα μόνος στο σπίτι. Δεν ήξερα αν θα την ξανάβλεπα. Αλλά ήξερα κάτι άλλο. Η βραδιά που φοβόμουν ότι θα ήταν ψυχρή και απρόσωπη είχε τελικά αποδειχθεί πολύ πιο ανθρώπινη απ’ όσο περίμενα. Τις επόμενες δύο μέρες προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι. Κι όμως, κάθε τόσο μου ερχόταν στο μυαλό η Έλενα. Όχι τόσο για όσα είχαν γίνει στο κρεβάτι, αλλά για εκείνη την παράξενη άνεση που είχε δημιουργηθεί μεταξύ μας. Την τρίτη μέρα είδα ξανά το τηλέφωνό της στις πρόσφατες κλήσεις. Το κοίταξα αρκετή ώρα πριν τελικά στείλω ένα απλό μήνυμα. «Γεια. Ελπίζω να είσαι καλά.» Η απάντηση ήρθε μετά από λίγα λεπτά. «Μια χαρά. Εσύ; Πέρασε το άγχος της πρώτης φοράς;» Χαμογέλασα μόνος μου. «Νομίζω ναι.» «Νομίζεις;» Ακολούθησαν μερικά μηνύματα και, χωρίς να το πολυσκεφτώ, κανονίσαμε να βρεθούμε ξανά το επόμενο Σάββατο. Αυτή τη φορά δεν είχα εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι. Όταν χτύπησε το κουδούνι, άνοιξα σχεδόν αμέσως. Η Έλενα φορούσε ένα απλό μαύρο φόρεμα και κρατούσε ένα μικρό μπουφάν στο χέρι. «Πολύ πιο χαλαρός σήμερα», σχολίασε. «Έκανα πρόοδο.» «Θα το κρίνω εγώ αυτό.» Γέλασα και την άφησα να περάσει. Παρήγγειλα φαγητό και για πρώτη φορά καθίσαμε πραγματικά σαν δύο άνθρωποι που είχαν βγει ραντεβού. Κάποια στιγμή τη ρώτησα κάτι που από την προηγούμενη φορά ήθελα να μάθω. «Δεν σε κουράζει όλο αυτό;» Με κοίταξε λίγο πιο σοβαρά. «Μερικές φορές. Αλλά έχω μάθει να ξεχωρίζω τη δουλειά από την προσωπική μου ζωή.» Δεν συνέχισα τις ερωτήσεις. Κατάλαβα ότι υπήρχαν όρια που έπρεπε να σεβαστώ. Λίγο αργότερα βάλαμε μουσική. Καθίσαμε κοντά στον καναπέ και η κουβέντα έγινε ξανά πιο ανάλαφρη. Εκείνη ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου και για λίγο μείναμε σιωπηλοί. «Ξέρεις τι είναι περίεργο;» της είπα. «Τι;» «Ότι την πρώτη φορά περίμενα να είναι όλο αυτό εντελώς απρόσωπο.» «Και τώρα;» Γύρισα και την κοίταξα. «Τώρα είναι πιο δύσκολο να το βλέπω έτσι.» Το χαμόγελό της άλλαξε ελαφρά. Δεν ήταν πια παιχνιδιάρικο. «Μην μπερδεύεις τα πράγματα», μου είπε ήρεμα. Η φράση της με προσγείωσε. «Δεν τα μπερδεύω.» «Καλά κάνεις.» Υπήρξε μια μικρή σιωπή. Μετά άπλωσε το χέρι της και άγγιξε απαλά το πρόσωπό μου. «Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να περάσουμε όμορφα.» Τη φίλησα. Αυτή τη φορά δεν υπήρχε καθόλου αμηχανία. Αργότερα πήγαμε στην κρεβατοκάμαρα και κάναμε ξανά έρωτα, πιο άνετα και πιο τρυφερά από την πρώτη φορά. Μετά έμεινε δίπλα μου περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Μιλούσαμε για άσχετα πράγματα, γελούσαμε και κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι είχε περάσει η ώρα. Όταν σηκώθηκε να φύγει, τη συνόδευσα μέχρι την πόρτα. «Θα σε ξαναδώ;» τη ρώτησα. Έβαλε το μπουφάν της και με κοίταξε. «Πιθανότατα.» «Πολύ ρομαντική απάντηση.» Γέλασε. «Δεν είπαμε να μην μπερδεύουμε τα πράγματα;» Έγνεψα καταφατικά. Πριν φύγει, όμως, έκανε κάτι που δεν περίμενα. Με φίλησε εκείνη πρώτη. Όχι βιαστικά. Όχι τυπικά. Και καθώς η πόρτα έκλεισε πίσω της, κατάλαβα ότι ίσως τελικά δεν ήμουν ο μόνος που άρχιζε να δυσκολεύεται να κρατήσει τα πράγματα τόσο απλά. Facebook Mastodon Email Μοιραστείτε Facebook Mastodon Email Μοιραστείτε leave your comment Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *