Η Γνωριμία που Δεν Περίμενε

Ήταν από εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια που δεν έχεις καμία διάθεση να γυρίσεις σπίτι. Η Άννα είχε βγει απλώς για ένα ποτό με μια φίλη της. Ήταν 32 χρονών, μόλις είχε τελειώσει μια δύσκολη εβδομάδα στη δουλειά και το μόνο που ήθελε ήταν μουσική, θάλασσα και λίγες ώρες χωρίς να κοιτάξει το κινητό της. Το μικρό beach bar ήταν σχεδόν γεμάτο. Χαμηλός φωτισμός, ήρεμη μουσική και λίγα μέτρα πιο πέρα η θάλασσα. Είχαν καθίσει στην άκρη του μπαρ όταν παρατήρησε έναν άντρα μόνο του, δύο σκαμπό πιο πέρα. Δεν ήταν ότι έκανε κάτι για να τραβήξει την προσοχή της. Το αντίθετο. Έδειχνε ήρεμος. Γύρω στα 35, λευκό πουκάμισο με σηκωμένα μανίκια, ένα ποτό μπροστά του και το βλέμμα χαμένο για λίγο προς τη θάλασσα. Κάποια στιγμή τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Η Άννα χαμογέλασε από αμηχανία. Εκείνος χαμογέλασε πίσω. Μέχρι εκεί. Τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα λεπτά. Όταν η φίλη της σηκώθηκε για να απαντήσει σε ένα τηλεφώνημα, εκείνος γύρισε προς το μέρος της. «Νομίζω ότι έχουμε παραγγείλει το ίδιο ποτό.» Η Άννα κοίταξε τα δύο ποτήρια και γέλασε. «Αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσες να σκεφτείς για να μου μιλήσεις;» «Όχι», της απάντησε. «Ήταν απλώς το λιγότερο επικίνδυνο.» Αυτό την έκανε να γελάσει περισσότερο. Τον έλεγαν Μάνο. Η κουβέντα ξεκίνησε χωρίς προσπάθεια. Διακοπές, δουλειά, μουσική, ταξίδια. Από εκείνες τις συζητήσεις όπου ξαφνικά κοιτάζεις την ώρα και συνειδητοποιείς ότι πέρασε περισσότερο απ’ όσο νόμιζες. Όταν η φίλη της Άννας αποφάσισε να φύγει, εκείνη έμεινε. «Άλλο ένα;» τη ρώτησε ο Μάνος. «Ένα τελευταίο.» Φυσικά δεν ήταν το τελευταίο. Λίγο αργότερα είχαν αφήσει το μπαρ και περπατούσαν στην παραλία με τα παπούτσια στα χέρια. Η άμμος ήταν ακόμα ζεστή από την ημέρα. Η Άννα ένιωθε εκείνη την παράξενη οικειότητα που μερικές φορές δημιουργείται με έναν άνθρωπο που γνώρισες μόλις πριν από δύο ώρες. Σταμάτησαν κοντά στο νερό. «Κρυώνεις;» τη ρώτησε. «Λίγο.» Ο Μάνος πλησίασε. Για μια στιγμή κανείς από τους δύο δεν είπε τίποτα. Η Άννα μπορούσε να μυρίσει το άρωμά του ανακατεμένο με τη μυρωδιά της θάλασσας. Το χέρι του ακούμπησε διακριτικά στη μέση της, δίνοντάς της αρκετό χρόνο να απομακρυνθεί αν το ήθελε. Δεν απομακρύνθηκε. Αντίθετα, πλησίασε λίγο περισσότερο. Το πρώτο φιλί ήταν σύντομο. Σχεδόν δοκιμαστικό. Το δεύτερο όχι. Η Άννα πέρασε τα χέρια της γύρω από τον λαιμό του και τον φίλησε ξανά. Για μερικά λεπτά υπήρχαν μόνο εκείνοι, ο ήχος της θάλασσας και τα φώτα του μαγαζιού που φαίνονταν πλέον μακριά. Όταν σταμάτησαν, ο Μάνος την κοίταξε χαμογελώντας. «Εξακολουθείς να πιστεύεις ότι ήταν κακή ατάκα αυτή με το ποτό;» «Τραγική», του είπε. «Αλλά δούλεψε.» «Μην παίρνεις θάρρος.» Γέλασαν. Κάθισαν για λίγο στην άμμο. Η Άννα ακούμπησε πάνω του και εκείνος χάιδευε απαλά τα μαλλιά της. Δεν υπήρχε βιασύνη. Αυτό ήταν ίσως που της άρεσε περισσότερο. Η ένταση υπήρχε. Το καταλάβαιναν και οι δύο. Σε κάθε βλέμμα που κρατούσε λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Σε κάθε μικρό άγγιγμα. Στην απόσταση ανάμεσά τους που συνεχώς γινόταν μικρότερη. Κάποια στιγμή ο Μάνος κοίταξε προς τον δρόμο. «Θες να σε πάω σπίτι;» Η Άννα τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα. «Μπορείς.» Σηκώθηκαν. Στη διαδρομή μιλούσαν λιγότερο. Όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από την πολυκατοικία της, η Άννα έλυσε τη ζώνη της αλλά δεν άνοιξε αμέσως την πόρτα. Γύρισε προς το μέρος του. «Λοιπόν… καληνύχτα;» Ο Μάνος χαμογέλασε. «Αν αυτό θέλεις.» Η Άννα έσκυψε και τον φίλησε ξανά. Αυτή τη φορά το φιλί κράτησε πολύ περισσότερο. Όταν απομακρύνθηκε, έμεινε για μια στιγμή να τον κοιτάζει. Μετά χαμογέλασε. «Θες να ανέβεις για ένα ποτό;» Ο Μάνος δεν απάντησε αμέσως. Απλώς έκλεισε τη μηχανή του αυτοκινήτου. Και η Άννα κατάλαβε ότι εκείνη η καλοκαιρινή βραδιά μάλλον δεν είχε τελειώσει ακόμα. Όταν μπήκαν στο διαμέρισμα, η αμηχανία των πρώτων λεπτών εξαφανίστηκε σχεδόν αμέσως. Η Άννα άφησε τα κλειδιά στο τραπέζι και γύρισε προς το μέρος του. Ο Μάνος την κοιτούσε χωρίς να μιλάει. Εκείνη πλησίασε πρώτη και τον φίλησε. Αυτή τη φορά δεν υπήρχε δισταγμός. Τα φιλιά τους έγιναν πιο έντονα, οι αγκαλιές πιο σφιχτές και η έλξη που είχε δημιουργηθεί όλο το βράδυ ήταν πλέον αδύνατο να κρυφτεί. «Είσαι σίγουρη;» τη ρώτησε χαμηλόφωνα. Η Άννα χαμογέλασε. «Ναι.» Πήγαν μαζί στην κρεβατοκάμαρα. Εκείνο το βράδυ έκαναν έρωτα για πρώτη φορά, χωρίς βιασύνη, με τρυφερότητα αλλά και με την ένταση δύο ανθρώπων που είχαν περάσει ώρες προσπαθώντας να συγκρατήσουν αυτό που ένιωθαν. Για την Άννα δεν ήταν μόνο η σωματική έλξη. Ήταν ο τρόπος που την κοιτούσε, τα φιλιά του, η αίσθηση ότι για εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε τίποτε άλλο έξω από εκείνο το δωμάτιο. Αργότερα έμειναν ξαπλωμένοι δίπλα δίπλα. Η Άννα είχε το κεφάλι της στο στήθος του και ο Μάνος χάιδευε αφηρημένα το χέρι της. «Τελικά το τελευταίο ποτό ήταν κακή ιδέα», του είπε. «Γιατί;» Σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε. «Γιατί τώρα δεν ξέρω αν θέλω να φύγεις.» Ο Μάνος γέλασε. «Ευτυχώς που δεν έχω σκοπό να πάω πουθενά.» Η Άννα χαμογέλασε και κουλουριάστηκε ξανά δίπλα του. Το επόμενο πρωί, όταν ξύπνησε και τον είδε να κοιμάται ακόμη δίπλα της, κατάλαβε ότι η γνωριμία εκείνης της βραδιάς ίσως να μην ήταν τελικά τόσο περαστική όσο είχε φανταστεί. Facebook Mastodon Email Μοιραστείτε Facebook Mastodon Email Μοιραστείτε leave your comment Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *