Λεπτομέρειες
Κατηγορία:
Σε λίγο ακούστηκε η καμπάνα του χωριού. Ήταν μεγάλη μέρα. Ο παππούς μου ήρθε στο κρεβάτι και με σκούντησε.
- Ξύπνα, Δημητρό, είναι ώρα να ετοιμαστούμε για την εκκλησία παλικάρι μου.
Ο παππούς μου με λάτρευε. Ήμουν το μικρότερο παιδί μέσα στην οικογένεια. Η αδερφή μου, η Φρόσω, ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερή μου κι ο Γιάννης, ο αδερφός μου, τρία χρόνια μεγαλύτερος. Δεν λέω, «με αγαπούσαν», αλλά σαν μεγαλύτεροι που ήταν, έφαγα αρκετές φάπες και από τους δυο προκειμένου να με «συνετίσουν» κάθε φορά που έκανα διάφορες σκανταλιές. Ήμουν τότε στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Όλοι στην οικογένειά μου ήταν πολύ θρήσκοι. Και μάλιστα, ο παπάς της ενορίας μας ήταν και στενός οικογενειακός μας φίλος και με τον πατέρα μου, πολύ καλοί φίλοι από παιδιά. Είχε κι εκείνος τρία παιδιά. Δυο γιους πολύ μεγαλύτερους από μένα, ο ένας αστυνομικός και ο άλλος ζούσε στην Αθήνα και δούλευε σε Υπουργείο, παιδιά της παπαδιάς από τον πρώτος της γάμο και μία κόρη από με το γάμο του με εκείνον. Η κόρη του ήταν ένα πανέμορφο μελαχρινό πλάσμα με ένα αγγελικό πρόσωπο και δυο όμορφα εκφραστικά μάτια. Ήταν η πιο έξυπνη της οικογένειας του παπά. Ήταν δυο χρόνια μικρότερή μου.
Σε λίγο ήταν όλη η οικογένεια έτοιμη για την εκκλησία. Μόλις βγήκαμε στη βεράντα με πιάνει απόμερα ο αδερφός μου και μου λέει:
- Κοίτα, κωλόπαιδο, μην κάνεις καμιά μαλακία στην εκκλησία, μέρα που είναι. Θα είναι τόσος κόσμος. Μην μας κάνει ρεζίλι πάλι, εντάξει; Είπε και μου έδωσε ένα χαστούκι προκαταβολικά.
- Έχε τον στο νου σου, Γιάννη, είπε η Φρόσω, αφού κι εκείνη ήταν πάντα στο ίδιο μήκος κύματος με τον Γιάννη.
- Έννοια σου! είπε ο Γιάννης έχοντας ύφος λοχαγού.
Δεν είπα τίποτα. Δεν με έπαιρνε, μια και αντιλαμβανόμουν ότι όλοι ήταν σε επιφυλακή εναντίον μου. Αν εξαιρέσουμε τον παππού μου, όλοι οι άλλοι συναινούσαν σε αυτήν τη σκληρή στάση απέναντί μου. Βέβαια, ήμουν κι εγώ ατίθασο παιδί. Μεγάλωσα με το παρατσούκλι «το κωλόπαιδο του κυρ Θανάση». Μου την έδινε, όταν το άκουγα πολλές φορές στις παρέες, από μεγάλους και μικρούς. Κι ο ίδιος ο δάσκαλός μου, μια φορά που του ξέφυγε, με χαρακτήρισε έτσι σε μια συζήτηση με τους άλλους δασκάλους στο σχολείο. Ήμουν στην Πέμπτη Δημοτικού. Θυμάμαι τότε, που θύμωσα πάρα πολύ που το άκουσα, ήμουν πιο πέρα και έπαιζα στο διάλειμμα. Τον πλήρωσε το χαρακτηρισμό του ο κύριος Λάμπρος. Μία ώρα μετά το σχόλασμα, βρήκε τα λάστιχα του αυτοκινήτου σκασμένα με μαχαίρι. Ήταν τέλη Μαΐου τότε. Καθόμουν κρυμμένος σε μια γωνιά και έπινα μια λεμονάδα που είχα κλέψει από το περίπτερο της πλατείας. Απολάμβανα να τον βλέπω να χτυπιέται από τα νεύρα και να βρίζει. Εκείνη την μέρα έφυγα ικανοποιημένος μονολογώντας:
«Να μάθεις, κυρ Δάσκαλε, να μην τα βάζεις με τα κωλόπαιδα!», έλεγα από μέσα μου και στο δρόμο που γύριζα, κι άρχισα ένα τραγούδι σφυρίζοντας.
Φτάσαμε στην εκκλησία. Εγώ, «ως καλός Χριστιανός», άναψα το κεράκι μου, χαιρέτησα με ευλάβεια τις εικόνες και πήγα και στάθηκα ανάμεσα στον πατέρα μου και στον αδερφό μου με ένα πολύ σοβαρό ύφος. Ο παπα-Πέτρος με ήθελε πάντα σηκώνω τα εξαπτέρυγα, «μπας και με φωτίσει ο Θεός», όπως έλεγε. Εγώ το μισούσα αυτό, το σιχαινόμουν. Το έβλεπα ψεύτικο και θύμωνα πολύ, κι επιπλέον, μου θύμιζε κάθε φορά πόσο δαχτυλοδειχτούμενος ήμουν από όλους. Και τότε, ακόμα και στην εκκλησία, κάθε φορά που με πίεζαν θα έκανα την διαολιά μου από αντίδραση και πείσμα. Σε ένα σημείο της λειτουργίας με πλησίασε η κα Μαρίκα, η παπαδιά.
- Δημητράκη μου, θέλεις να πας να βοηθήσεις τον παπά;
- Δεν είμαι καλά κυρά-Μαρίκα. Ας πάει ο Γιάννης καλύτερα. Με το ζόρι ήρθα στην εκκλησία σήμερα.
- Γιατί, καμάρι μου, τι έχεις;
- Πονάει η κοιλιά μου, δε μπορώ, νιώθω πολύ άρρωστος… είπα παίρνοντας ένα περίλυπο ύφος.
Ο Γιάννης με τον πατέρα μου με κοίταζαν αγριεμένοι.
- Πήγαινε, ψιθύρισε θυμωμένος ο Γιάννης σκουντώντας με.
Του έγνεψα. Έσκυψε στο κεφάλι μου.
- Γιάννη, πώς θέλεις να τελειώσει η λειτουργία, με επεισόδια ή χωρίς; Την προηγούμενη φορά που με πιέσατε να ντυθώ πάλι καρνάβαλος με ράσα, αν θυμάσαι, το αντίδωρο είχε γεύση ούζου. Τώρα τι γεύση θέλεις να έχει;
- Θα τα πούμε έξω, βρε κωλόπαιδο! Μου ψιθύρισε μέσα στα νεύρα.
- Κυρία Μαρίκα, θα έρθει ο Γιάννης, μου το είπε τώρα, ε Γιάννη;… είπα.
Εκείνος τότε ντράπηκε και δε μπορούσε να κάνει αλλιώς. Πήγε. Στη λειτουργία χαμογελούσα προκλητικά για εκείνον, όταν έβλεπα τον Γιάννη να φοράει το ράσο. Για να τον πειράξω εκείνη τη μέρα, μια φορά που πλησίασε τον πατέρα στη διάρκεια της λειτουργίας φορώντας το ράσο, είπα στον πατέρα:
- Πατέρα, δεν θα φιλήσεις το χέρι του παπα-Γιάννη;
Ο Γιάννης κοκκίνισε από το θυμό του. Ο πατέρας από τη μια θύμωσε, αλλά από την άλλη με τη βία κρατιόταν να μην σκάσει στα γέλια με την ατάκα που είπα.
Μετά την λειτουργία, εγώ βρέθηκα στην πλατεία με τα άλλα παιδιά της παρέας μου. Μαζί μας ήταν και η κόρη του παπά, η Άσπα. Με την Άσπα, αυτόν τον όμορφο άγγελο, κάναμε παρέα από μικρά. Στο σχολείο θεωρούσα ότι ήταν το πιο όμορφο κορίτσι του χωριού και πάντα την προστάτευα από τα άλλα παιδιά. Λέγαμε αστεία και γελούσαμε όλοι. Εγώ είχα να κάνω πάντα με τα πειράγματα. Ο καλύτερος φίλος μου ήταν ο Κωστής. Ένα παιδί πολύ χαμηλών τόνων. Πολλές φορές τον υπερασπιζόμουν κι αυτόν από τους άλλους που τον πείραζαν ή τον χτυπούσαν. Μάλιστα πλακώθηκα πολλές φορές για χάρη της Άσπας και του Κωστή. Έτσι, όταν όλοι έβλεπαν το «κωλόπαιδο» δίπλα τους, δεν τολμούσαν να τους πειράξουν.
Εκείνη τη μέρα, όταν πήγε πια μεσημέρι, ήρθε ο αδερφός μου και με τράβηξε βίαια να πάμε στο σπίτι. Με το που φτάσαμε με έβαλε κάτω και με χτυπούσε. Όσο με χτυπούσε αντιστεκόμουν, αλλά δεν έλεγα τίποτα. Μας χώρισε ο παππούς. Όταν πήρα ανάσα και σηκώθηκα όρθιος, τίναξα τα ρούχα μου και του είπα με ήρεμο τόνο:
- Το βράδυ να κλειδώσεις το δωμάτιό σου. Δεν είσαι ασφαλής από τώρα και πέρα. Η νύχτα κρύβει πολλά.
Σηκώθηκα, τίναξα τα ρούχα μου και πήγα στο δωμάτιο. Κλειδώθηκα και βγήκα μόνο για το φαγητό.
Στη Β’ γυμνασίου έμεινα στην ίδια τάξη. Ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσα να ζήσω! Όλοι μου έβαζαν χέρι και μου το χτυπούσαν συνέχεια. Μόνο ο παππούς μού καλομιλούσε και η Άσπα. Μάλιστα, θυμάμαι ότι η Άσπα, όταν έμαθε ότι έμεινα στην ίδια τάξη, ήρθε και μου έκανε παρέα σχεδόν όλη τη μέρα, με παρηγορούσε και μου έδινε κουράγιο. Ακόμα και η μάνα μου μού φέρονταν πολύ σκληρά. Μάλιστα μια καλοκαιρινή ημέρα, εκείνης της χρονιάς που έμεινα, είχαμε καλέσει και την οικογένεια του παπα-Πέτρου στο σπίτι για να τους κάνουμε το τραπέζι. Για πάνω από μισή ώρα η συζήτηση στο τραπέζι ήταν για μένα που έμεινα στην ίδια τάξη. Ακόμα κι ο παπάς μού την έλεγε συνέχεια και με ειρωνευόταν. Μόνο η Άσπα κι ο παππούς δε μου έλεγαν τίποτε. Δεν είχα προλάβει να βάλω μπουκιά στο στόμα μου. Βαρέθηκα να τους ακούω, θύμωσα πολύ. Σηκώθηκα ξαφνικά όρθιος, πήρα το ποτήρι μου, έβαλα λίγο νερό και το ήπια μονορούφι.
- Καθίστε εσείς να απολαύσετε το ευλογημένο σας γεύμα. Εγώ, ως αμαρτωλός, αποχωρώ. Δεν έχω σχέση με τέτοιου είδους ευλογία…
είπα και έφυγα με νεύρα στο δωμάτιό μου. Κλείστηκα μέσα, κλειδώνοντας την πόρτα. Με πήραν τα κλάματα. Ήρθε ο αδερφός μου και χτυπούσε για να βγω έξω. Εκείνη τη μέρα δεν βγήκα από το δωμάτιο μέχρι που έφυγαν όλοι.
Βγήκα με τα μάτια κόκκινα και πήγα στην τουαλέτα. Ήταν μόνο οι δικοί μου εκεί. Πήγε η μάνα μου να μου πει κάτι, προφανώς με λυπήθηκε.
- Μην πεις τίποτα! της είπα μέσα στο θυμό. Έτσι κι ανοίξεις το στόμα σου, τότε θα την κάνω από εδώ, κατάλαβες; Δεν ξέρω που στον αγύριστο θα πάω, αλλά θα φύγω, γιατί σας σιχάθηκα.
Εκείνη τη μέρα στο τραπέζι τα μόνα άτομα που δεν γελούσαν καθόλου με τα πειράγματα ήταν η Άσπα κι ο παππούς. Ήταν εκείνοι που συμμερίζονταν την κατάστασή μου.
Με την Άσπα την άλλη μέρα βγήκαμε βόλτα και πήγαμε στην ποταμιά, ήταν το αγαπημένο μας μέρος. Συχνά το κάναμε αυτό. Εκεί συζητούσαμε για τα όνειρά μας. Εκείνη μου έλεγε ότι ήθελε να σπουδάσει μαθηματικά, εγώ πάλι το όνειρό μου ήταν να σπουδάσω μηχανικός. Μου άρεσε να ασχολούμαι με τις μηχανές. Μαστόρευα τα πάντα από μικρός, έφτιαχνα οτιδήποτε χαλούσε· σε αντίθεση με το Γιάννη που τα χέρια του ήταν ξερά και δεν ήξερε να δέσει ούτε τα κορδόνια του μέχρι μεγάλος.
Ο καιρός περνούσε και αισίως έφτασα στη Β’ Λυκείου. Με την Άσπα διατηρούσαμε πολύ καλή και στενή σχέση. Πάντα την πρόσεχα. Η ήττα που έπαθα στην Β’ Γυμνασίου όμως με ταρακούνησε πολύ από τη θέση μου. Σοβαρεύτηκα πολύ με το θέμα των μαθημάτων. Από την Τρίτη Γυμνασίου και μετά, άρχισα να διαβάζω όσο κανένας άλλος συμμαθητής μου. Έβλεπα και τα αδέρφια μου να έχουν περάσει σε πανεπιστήμια και ήθελα κι εγώ.
Ήταν θυμάμαι χειμώνας. Σχόλασα από το φροντιστήριο Παρασκευή βράδυ. Πήγαινα να πάρω το ποδήλατο να πάω στο χωριό. Το χωριό μου από την πόλη ήταν μακριά 5 χιλιόμετρα. Ξεκίνησα γρήγορα με το φόβο να μην με πιάσει η βροχή. Μόλις απομακρύνθηκα λίγο από το φροντιστήριο δεν τη γλύτωσα. Τραβήχτηκα κάτω από το μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας. Είχα γίνει μούσκεμα και κρύωνα. Πέρασε μια γυναίκα γύρω στα 40. Με είδε στην κατάσταση που ήμουν και μου είπε να περάσω μέσα. Δεν είχα και πολλές επιλογές. Αυτή τη γυναίκα την έβλεπα αρκετά συχνά στη γειτονιά όπου ήταν το φροντιστήριο.
Η Κυρία Γωγώ ήταν μια καλοστεκούμενη κυρία, λίγο γεματούλα, αλλά συμπαθητική. Μου είπε να βγάλω τα ρούχα μου να στεγνώσουν. Εγώ ντρεπόμουν. Σε λίγο φάνηκε στο σαλόνι κρατώντας ένα μπουρνούζι.
- Πάρε αυτό, παιδί μου, είναι του μακαρίτη του άντρα μου.
Πήγα στο μπάνιο και γδύθηκα. Πήρε τα ρούχα μου και τα έβαλε στο καλοριφέρ. Βγήκα και κάθισα στο σαλόνι. Σε μια στιγμή που είδα τον εαυτό μου σε εκείνο το γελοίο μπουρνούζι κοιτάζοντας στο τζάμι της μπαλκονόπορτας, έβαλα τα γέλια.
- Γιατί γελάς, Δημήτρη;
- Με τον εαυτό μου, κα Γωγώ.
- Τι το αστείο έχει;
- Να, μου φαίνομαι αστείος με αυτό. Δε με έχω συνηθίσει έτσι.
Χαμογέλασε. Κάθισε δίπλα μου και αρχίσαμε να συζητάμε. Εκεί έμαθα ότι είχε οχτώ χρόνια που έμεινε χήρα. Άρχισε να μου κλαίγεται για τη μοναξιά της.
- Ε, πώς, βρε Γωγώ μου, είπα ξεπερνώντας από μόνος μου τους τύπους κόβοντας το κυρία, εσύ μια τόσο όμορφη γυναίκα και δεν βρήκες άλλον άντρα;
- Είναι δύσκολο, βρε Δημήτρη. Ξέρεις, όταν ο τόπος είναι μικρός, τα πράγματα είναι δύσκολα.
- Και θα σου λείπει και το σεξ, ε; Είπα με ένα θράσος που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Εκείνη κοκκινήσει. Σκέφτηκα ότι έκανα μεγάλη μαλακία εκείνη την ώρα. Αλλά από την άλλη άρχισα να σκέφτομαι ότι εκείνη το πήγαινε πονηρά. Δεν με γελούσε η διαίσθησή μου. Μείναμε σιωπηλοί και οι δύο. Άπλωσα το χέρι μου και έπιασα το δικό της. Εκείνη είχε παγώσει.
- Λοιπόν, δε μου απάντησες· σου λείπει;
Με κοίταζε με μια αμηχανία και μια ντροπή. Μέσα μου σε μια στιγμή σκέφτηκα ότι ίσως καλά κάνανε και με λέγανε κωλόπαιδο από μικρό. Δε σεβάστηκα τη φιλοξενία της και της την έπεσα. Αλλά πάλι από την άλλη, εκείνη ξεκίνησε τα μυξοκλάματα. Τότε πήρα την μεγάλη απόφαση. Την τράβηξα προς το μέρος μου και τη φίλησα στο στόμα. Στην αρχή πήγε να αντιδράσει και να τραβηχτεί από μένα. Δεν την άφησα. Την κράτησα με δύναμη πάνω μου και συνέχισα να τη φιλάω. Άρχισε να της αρέσει. Αφέθηκε από μια στιγμή και μετά στο πάθος. Σταματήσαμε να πάρουμε ανάσα. Με κοιτούσε μπλοκαρισμένη για λίγο.
- Η ζωή είναι μικρή, Γωγώ μου, για να την περάσουμε μέσα στη μιζέρια. Ζήσε την τώρα που μπορείς, πριν είναι αργά.
- Ποιος σου έμαθε αυτές τις φιλοσοφίες, Δημήτρη;
- Κανείς, είναι δική μου άποψη, γεννήθηκα σοφός.
Με μα κίνηση έβγαλα τα ρούχα της. Δύο βυζάρες πετάχτηκαν μπροστά μου. Έσκυψα και άρχισα να τις πιπιλάω. Η Γωγώ αφέθηκε στην καύλα της. Σε λίγο ήμαστε γυμνοί και οι δύο. Την έβαλα ανάσκελα στον καναπέ και της τον έχωσα με την μία. Άρχισα να τη γαμάω με ένταση. Εκείνη βογκούσε από την ηδονή. Πράγματι είχε καιρό να γαμηθεί α έκρινα το πόσο στενό ήταν το μουνί της. Και μάλιστα εντελώς αξύριστο. Δεν άργησα να φτάσω στο τέλος. Έχυσα πάνω στο τριχωτό μουνί της. Μέχρι που πήγε δέκα η ώρα το βράδυ, το κάναμε άλλη μια φορά.
Εγώ είχα ελάχιστη πείρα από τις γυναίκες σε θέματα του σεξ. Όλο κι όλο είχα πάει τρεις φορές με γυναίκα. Την μια φορά, μάλιστα, την πρώτη, ήταν με μια πόρνη, όταν το περασμένο καλοκαίρι την έκανα από το χωριό για την Αθήνα με τον Κωστή. Φύγαμε με το τρένο βγάζοντας εισιτήρια με επιστροφή. Το πρόβλεψα, γιατί ήμουν βέβαιος ότι θα ξοδεύαμε ό,τι χρήματα είχαμε, είτε στις πουτάνες είτε στο φαγητό. Επομένως για να μην έρθουμε στην άσχημη θέση να ζητάμε βοήθεια από τους δικούς μας, τα φροντίσαμε όλα. Θυμάμαι ότι ο Κωστής κώλωνε στην αρχή, όταν περνούσαμε από διάφορα μπουρδέλα μέχρι να δούμε αν μας αρέσουν οι κοπέλες. Τότε είχαμε διασκεδάσει με την ψυχή μας. Από τότε είχα δύο περιπέτειες μόνο με κάποιες τελειωμένες μεγάλες γυναίκες που απεγνωσμένα έψαχναν να γαμηθούν. Έτυχε μια φορά το ίδιο καλοκαίρι που πήγα να ασπρίσω, κρυφά από τους δικούς μου μια αυλή σε μια «καλή κυρία». Τότε μου την έπεσε στα ίσα εκείνη. Τη δεύτερη ήταν με την φίλη της, την Καίτη. Έκτοτε δεν είχα καμία άλλη επαφή.
Έφυγα από τη Γωγώ με το ποδήλατο για το σπίτι. Στα μισά του δρόμου άρχισε πάλι να βρέχει δυνατά. Ήθελα πέντε λεπτά ακόμα να φτάσω μέχρι το σπίτι μου. Έφτασα έχοντας γίνει μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο. Μπήκα κατευθείαν στο μπάνιο. Έκανα ένα ζεστό μπάνιο να συνέλθω. Βγήκα και πήγα στο δωμάτιό μου. Ντύθηκα και πήγα στην κουζίνα να βρω να φάω. Ήταν οι γονείς μου με κατεβασμένη τη μούρη. Ο πατέρας μου ήταν θυμωμένος και το έδειχνε.
- Μάνα, τι έχει να φάω;… ρώτησα.
- Τίποτα, απάντησε ο πατέρας μου με αυστηρό ύφος.
- Α, μάλιστα! Ωραία! Και γιατί, παρακαλώ;
- Κατ’ αρχάς πού ήσουν τόσες ώρες; Και κατά δεύτερο, γιατί πήγες με το ποδήλατο; Δεν τον έβλεπες τον καιρό; Να ξέρεις ότι η κουζίνα κλείνει μετά από κάποια ώρα, από σήμερα και πέρα. Φαγητό αύριο!
Η μάνα μου πήγε κάτι να πει, αλλά δεν την άφησε ο πατέρας μου.
- Μη μιλάς, Μαρία! Πρέπει να του γίνει μάθημα μια φορά να μην επαναληφθεί. Μια ζωή τώρα τα ίδια προβλήματα με τον Δημήτρη. Το καλοκαίρι εξαφανίστηκε με τον Κωστή. Τρελαθήκαμε για δύο μέρες. Πήγαν λέει να δουν συναυλία στην Αθήνα. Ούτε ο Γιάννης, ούτε η Φρόσω μας δημιούργησαν τα προβλήματα που μας δημιουργεί αυτός. Λοιπόν για το αποψινό, ας μείνει νηστικός. Κατάλαβες; Και συ αύριο ετοιμάσου να πάμε στο κτήμα να τακτοποιήσουμε τις αποθήκες. Κατάλαβες;…
γύρισε και μου είπε με αυστηρό ύφος. Δεν είπα τίποτα. Σηκώθηκα, πήγα στο δωμάτιό μου και κλειδώθηκα μέσα. Τους άκουγα που λογομαχούσαν. Πήγα να δακρύσω σε μια στιγμή, αλλά ο εγωισμός μου δε με άφηνε. Την άλλη μέρα σηκώθηκα νωρίς νωρίς, στις εφτά. Ο καιρός έφτιαξε. Πήγα και χτύπησα την πόρτα του δωματίου τους και τους ξύπνησα.
- Εμπρός, σήκω! φώναξα του πατέρα μου. Εγώ μπορώ να σε βοηθήσω μέχρι τις 11 πριν το μεσημέρι. Μετά έχω διάβασμα.
Δεν είπε τίποτα. Σε λίγο σηκώθηκε και κάθισε για λίγο στην κουζίνα. Η μάνα μου σηκώθηκε και μας έφτιαξε πρωινό. Εγώ ούτε που κάθισα μαζί τους. Πήγα στο δωμάτιο, το συγύρισα, το αέρισα και το καθάρισα, όπως έκανα πάντα. Πάντα μου άρεσε στο δωμάτιό μου να είναι όλα στην εντέλεια. Ντύθηκα με τα ρούχα της δουλειάς και τον περίμενα έξω στην βεράντα.
- Δεν θα φας κάτι; με ρώτησε ο πατέρας.
- Όχι, δε θέλω, είπα με σοβαρό ύφος.
- Καλά…
Φύγαμε. Εγώ ήμουν μέσα στα νεύρα. Κουβάλησα σχεδόν όλα τα πράγματα της αποθήκης έξω σε μισή ώρα. Δεν έπαιρνα ανάσα.
- Κάτσε λίγο, να πάρεις μια ανάσα, είπε ένα πιο μαλακό ύφος, όταν είδε ότι δε σταμάτησα καθόλου.
- Όχι, είπαμε μέχρι τις 11. Ό,τι μείνει μετά θα το κάνεις μόνος σου. Εγώ στις 11 θα φύγω. Είπα ότι έχω πολύ διάβασμα και το εννοώ, είπα με αυστηρό ύφος.
Η αποθήκη καθαρίστηκε, και πλάκωσα πάλι χωρίς ανάσα και τακτοποίησα τα πράγματα μέσα. Όσο δούλευα, δε μιλούσα καθόλου. Τα λόγια μου ήταν μετρημένα και πάνω σε αυτό που κάναμε μόνο. Εκείνος προσπάθησε μια δυο φορές να μου μιλήσει, αλλά εγώ συνέχιζα το ίδιο το τροπάριο. Πήγε έντεκα ακριβώς. Είχαμε τελειώσει με την αποθήκη. Τα πράγματα τακτοποιήθηκαν, τα περισσότερα από μένα. Πήγα στη γεώτρηση που είχαμε μια αντλία με μανέλα και πλύθηκα. Τότε ο πατέρας μου μού ζήτησε να κλαδέψουμε κάτι δέντρα που υπήρχαν στο κτήμα.
- Εγώ, πατέρα, φεύγω. Πήγε έντεκα. Μετά δε μου φτάνει ο χρόνος να διαβάσω.
Έμεινε να με κοιτάζει σαν χάνος. Δεν πίστευε σε καμιά περίπτωση πως το εννοούσα, όταν έλεγα για τις έντεκα.
- Άσε τα χαζά, Δημήτρη, κι έλα να με βοηθήσεις!
- Σήμερα στο πρόγραμμά μου ήταν η αποθήκη. Σας είπα ότι δεν μου φτάνει ο χρόνος για το διάβασμα, έχω πολλά να διαβάσω και δε σκοπεύω να τα αφήσω πίσω.
Πήρα ένα μικρό σακίδιο που είχα τα προσωπικά μου αντικείμενα και το κινητό μου και έφυγα με τα πόδια. Το χωριό ήταν δυόμισι χιλιόμετρα από το κτήμα. Στο δρόμο έστειλα μήνυμα στην Άσπα. Με πήρε πίσω. Είχα ανάγκη να της μιλήσω. Της τα είπα, αλλά όχι για τη φάση με την Γωγώ. Την Άσπα τη σεβόμουν και δεν της έλεγα και τις μαλακίες που έκανα. Με την κουβέντα της ηρέμησα. Σε λίγη ώρα έφτασα σπίτι.
Πήγα στο μπάνιο. Πλύθηκα και κλείστηκα στο δωμάτιο. Άρχισα το διάβασμα. Είχα πολύ δουλειά. Μέχρι τις τέσσερις που γύρισε ο πατέρας μου δε σήκωσα κεφάλι. Ήμουν έτοιμος. Βγήκα στην κουζίνα. Ήταν η μάνα μου με τον παππού. Πήγα και τον φίλησα στο μάγουλο.
- Δημητρό, έλα να φας… είπε ο παππούς μου.
- Όχι, παππού, δε θέλω. Θα βγω.
- Πού θα πας;
- Έχω μια δουλειά. Θα αργήσω να γυρίσω.
- Μα, είσαι νηστικός από χθες το μεσημέρι… είπε η μάνα μου.
- Και τώρα σ΄ έπιασε ο πόνος; Μην ανησυχείς για μένα, είπα και έφυγα με τα πόδια.
Στο δρόμο για την πόλη με βρήκε ένα αγροτικό αμάξι και με πήρε. Πήγα στη Γωγώ κατευθείαν. Χτύπησα. Βγήκε στην είσοδο.
- Δημήτρη εσύ;
- Ναι, εγώ. Μπορώ να περάσω;… είπα έχοντας ένα πονηρό χαμόγελο.
- Κοίταξε προς τον ουρανό.
- Μα δεν βρέχει… είπε έχοντας διάθεση για αστεία.
- Επειδή πρόκειται να χαλάσει, όπως είπαν στο ράδιο, είπα να έρθω πιο νωρίς να μη βραχώ.
- Πέρασε μέσα, βρε κωλόπαιδο… eίπε με ένα περιπαιχτικό τόνο.
Τσιτώθηκα λίγο μέσα μου, μόλις άκουσα την λέξη αυτή. Αλλά είπα από την άλλη:
«Δε βαριέσαι, λες και πρώτη φορά είναι που ακούς, το κωλόπαιδο, Δημητράκη; Τι τσατίζεσαι; Αυτό το κωλόπαιδο σε έσωσε από πολλές κακοτοπιές μέχρι τώρα.»
Πέρασα. Εκείνη είχε μαγειρέψει, προφανώς κρέας. Το κατάλαβα από τις μυρωδιές του σπιτιού. Αρχίσαμε την κουβέντα. Κι εκεί της είπα για την περιπέτειά μου στο σπίτι με τους δικούς μου. Με το που τα άκουσε σηκώθηκε και έβαλε την κατσαρόλα να ζεστάνει φαγητό, χωρίς καν να με ρωτήσει. Καθίσαμε οι δυο μας και φάγαμε. Ήταν φανταστική μαγείρισσα. Ύστερα έφτιαξε δυο καφεδάκια. Αράξαμε στο σαλόνι. Έβγαλα το κινητό μου και το έκλεισα. Δεν ήθελα να μιλήσω με κανένα.
Σε μια στιγμή την τραβάω και αρχίζω να την φιλάω. Δεν είπε τίποτα. Σηκωθήκαμε και πήγαμε στην κρεβατοκάμαρα. Αρχίσαμε τις αγκαλιές και τα φιλιά. Γυμνωθήκαμε. Εκείνη ξάπλωσε ανάσκελα. Έπεσα πάνω της. Σε λίγο ήμουν μέσα στο τριχωτό μουνί της. Άρχισα να την γαμάω δυνατά. Δεν άργησα να χύσω. Μετά από μισή ώρα ήμουν πάλι έτοιμος. Άρχισα να τη γαμάω ξανά στην κλασική στάση. Εκείνη μετά από δέκα λεπτά έχυσε. Έχυσε πολύ δυνατά. Συνέχισα κι εγώ λίγο. Τον έβγαλα και έχυσα πάνω στην κοιλιά της. Έπεσα πάνω της και άρχισα να τη φιλάω τρυφερά στα χείλη. Ύστερα ξαπλώσαμε και πείραζε ο ένας τον άλλον. Πέρασαν πάνω από δύο ώρες μέσα στις αγκαλιές και τα χάδια. Άρχισα να παίζω με τις τρίχες του μουνιού της.
- Μην μου τις τραβάς, βρε Δημήτρη, πονάω!
- Έχω την λύση της είπα. Πάμε στο μπάνιο.
Εκείνη κόμπλαρε για λίγο.
- Σήκω, έλα, της λέω και την τράβηξα από το χέρι, απόψε θα το ξουρίσουμε.
Με ακολούθησε στο μπάνιο. Άνοιξε ένα ντουλάπι και πήρε μια ξυριστική μηχανή. Την πήρα από το χέρι της.
- Θα σου το κάνω εγώ, της είπα.
- Μην μου κόψεις το μουνί, κωλόπαιδο; Είπε θέλοντας να διασκεδάσει την κατάσταση.
- Μη, φοβάσαι, το κωλόπαιδο ξέρει να εκτιμάει και δεν είναι τόσο κωλόπαιδο όσο νομίζουν πολλοί.
Με κοίταξε παράξενα. Άρχισα να κόβω τις πολλές με ένα ψαλιδάκι. Ύστερα τη σαπούνισα καλά. Άρχισα να την ξυρίζω προσεκτικά. Σε λίγο στο μουνί και στη γύρω περιοχή δεν υπήρχε τρίχα ούτε για δείγμα. Μάλιστα, της έκοψα μερικές και από τον κώλο της. Όταν την ξέπλυνα της έτριβα με το χέρι μου ο μουνί και την κωλοτρυπίδα της. Εκείνη είχε καυλώσει.
- Μάλιστα, είπα, αυτό είναι μουνί!
- Γιατί, πριν τι ήταν; είπε εκείνη μέσα στα γέλια.
- Έμοιαζε με στόμα ιερομόναχου.
Εκείνη ξεράθηκε στα γέλια, όπως και εγώ, φυσικά. Ύστερα έσκυψα και άρχισα να της πιπιλάω την κλειτορίδα. Εκείνη έπαθε από την καύλα. Της έχωσα ένα δάχτυλο μέσα στο μουνί και άρχισα να την γαμάω όσο της έγλειφα την κλειτορίδα. Έφτασε σε έναν δυνατό οργασμό. Στο μουνί της επικρατούσε πλημμύρα. Ακούμπησε στον τοίχο. Μπήκα κι εγώ μέσα στην μπανιέρα και κάρφωσα με την μία τον πούτσο μου που είχε γίνει ξανά κάγκελο. Την γαμούσα και το ευχαριστιόμουν περισσότερο όταν την έβλεπα που ήταν ξυρισμένη. Μετά από αρκετά λεπτά, έχυσα δυνατά πάνω στα μουνόχειλα της. Ξεπλυθήκαμε και πήγαμε στο κρεβάτι. Είχε πάει βράδυ πια.
- Πώς θα φύγεις; Με ρώτησε.
- Με διώχνεις, δε ντρέπεσαι;… τη ρώτησα.
- Όχι, για τους δικούς σου λέω, για να μην έχεις προβλήματα βρε παιδί μου. Για μένα, χαρά μου είναι να κάτσεις μαζί μου.
- Μην ανησυχείς. Θα πάρω τηλέφωνο και θα τους πω ότι θα αργήσω να έρθω.
Σηκώθηκα, άνοιξα το κινητό μου και πήρα στο σπίτι. Το σήκωσε η μάνα μου.
- Καλησπέρα, μάνα! Κοίτα δεν θα έρθω στο σπίτι απόψε, θα κοιμηθώ σε ένα φίλο μου. Έχω να κάνω μια εργασία.
- Ποιο φίλο σου;
- Δεν τον ξέρεις. Θα τα πούμε αύριο.
Έκλεισα ξανά το τηλέφωνο να μην με ενοχλήσουν.
- Είδες πόσο καλύτερο είναι χωρίς το γένι; Της είπα προκειμένου να διασκεδάσω την κατάσταση. Έτσι έτσι όπως ήσουν πριν ήταν σαν να τον έβαζα σε στόμα αρχιμανδρίτη.
Η Γωγώ έλιωσε ξανά στο γέλιο με αυτή μου την ατάκα. Τόσο που ξεκαρδίστηκε μπροστά μου. Από την πρώτη μας συνάντηση έδειξε να διασκεδάζει με τις ατάκες μου.
- Είσαι απίθανος, μου είπε.
- Λοιπόν, δεν κάνεις κάτι να τσιμπήσουμε;
- Πείνασες πάλι;
- Ναι!
- Ωραία, σηκώνομαι να ετοιμάσω δύο σάντουιτς.
Εγώ ντύθηκα μόνο με τον παντελόνι μου και μια κοντομάνικη μπλούζα. Κάθισα στο σαλόνι και άνοιξα την τηλεόραση. Είχε μια ταινία αμερικάνικη. Είχα απορροφηθεί με την ταινία, όταν ήρθε και με φίλησε στο μάγουλο. Σηκώθηκα και πήγα μαζί της στο τραπέζι της κουζίνας. Αρχίσαμε να μιλάμε. Άρχισε να μου λέει τα πάντα για την ζωή της. Πώς την πάντρεψαν με το ζόρι και πως κι όταν ζούσε ο άντρας της δεν ήταν ποτέ ικανοποιημένη στο θέμα του σεξ, καθώς και άλλα. Κι εκεί που έλεγε αυτό για το σεξ, την ρώτησα:
- Είχες ποτέ την φαντασίωση, να κάνεις σεξ με περισσότερους άντρες ταυτόχρονα;
Κοκκίνησε. Λες και ήταν κανένα κορίτσι άβγαλτο, στην εφηβεία. Χαμήλωσε το βλέμμα της από ντροπή.
- Λοιπόν;… τη ρώτησα ξανά, κοιτώντας, ένα επιτακτικό βλέμμα στα μάτια. Ξέρεις δεν είναι ντροπή να λέμε τις επιθυμίες μας. Κακό είναι και ανήθικο, να καταπιέζουμε τον εαυτό μας, σκεπτόμενοι μόνο και μόνο μην παρεξηγήσουν οι άλλοι. Και να ξέρεις ότι οι άλλοι ποτέ δε θα νοιαστούν πραγματικά τι νιώθεις εσύ. Ποτέ όμως. Εγώ το ένιωσα καλά στο πετσί μου από μικρό παιδί. Ήμουν και είμαι το «κωλόπαιδο» της κοινωνίας που μεγάλωσα. Δε λέω, ατίθασος, αλλά δε μπορούσα τον φαρισαϊσμό στους ανθρώπους. Μου φέρθηκαν και μου φέρονται όλοι πολύ σκληρά, ακόμα και η ίδια μου η μάνα. Γι’ αυτό σου λέω πώς δε χρωστάμε χάρη σε κανέναν. Την ζωή μας πρέπει να τη ζούμε όσο μπορούμε ακόμα. Να με συγχωρείς που παίρνω θάρρος, να ρωτήσω κάτι τέτοιο. Σε βλέπω όμως να έχεις υποφέρει πολύ στη ζωή σου.
Σήκωσε το βλέμμα της.
- Αν και μικρός για την ηλικία σου, βρε Δημήτρη, μίλησες σα σοφός γέρος. Λοιπόν, με το μακαρίτη, όπως σου είπα, με παντρέψανε σχεδόν με το ζόρι. Δώδεκα χρόνια μαζί του δεν ένιωσα τι θα πει έρωτας. Όταν το κάναμε, κοίταζε μόνο την πάρτη του. Άρχισα πού και πού να έχω οργασμό, όταν φανταζόμουν ότι αυτό που έκανα εκείνη τη στιγμή, το έκανα με κάποιον άλλον. Δεν ήθελα να σκέφτομαι εκείνον. Σ’ αυτό που με ρώτησες, ναι, είχα πολλές φορές τη φαντασίωση. Έτσι μέσα από αυτές τις φαντασιώσεις έφτανα σε οργασμό. Θυμάμαι μια φορά που καθυστέρησε να χύσει κείνος, εγώ φανταζόμουν τον εαυτό μου να κάνει σεξ με δύο άντρες. Έφτασα δύο φορές σε οργασμό στη σκέψη ότι πρώτα έχυσα με τον έναν και ύστερα με τον άλλον.
- Και καλά έκανες. Έτσι κοίταξες λίγο τον εαυτό σου, είπα.
- Ναι.
Ύστερα η συζήτηση συνεχίστηκε αρκετά περί σεξ. Εκείνο το βράδυ δε σταματήσαμε να το κάνουμε. Ξεθεωθήκαμε και οι δύο. Το κάναμε σε όποια στάση μου κατέβαινε στο μυαλό, σε όποια στάση θυμόμουν από τις τσόντες που είχα δει μέχρι τότε.
Ξημέρωσε. Η Γωγώ σηκώθηκε πριν από μένα. Έφτιαξε πρωινό και ήρθε και με ξύπνησε. Πήγαμε στην κουζίνα. Ήμαστε και οι δυο πολύ ευδιάθετοι. Κόντευε 10 το πρωί. Έφυγα, γιατί είχα το διάβασμα. Της το είπα και εκείνη έδειξε να καταλαβαίνει. Έφτασα στο σπίτι κατά τις έντεκα. Με το που μπήκα μέσα, ήταν και ο Γιάννης με την Φρόσω εκεί. Είχαν έρθει για λίγες μέρες από τη Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζαν.
- Καλημέρα, παιδιά… είπα μέσα στο χαμόγελο. Αδερφούλα μου, τι κάνεις;… είπα και πήγα να την φιλήσω. Εκείνη τραβήχτηκε.
- Πού ήσουν, Δημήτρη;… ρώτησε με αυστηρό τόνο.
- Σε έναν φίλο μου… είπα κι εγώ, αφού εισέπραξα το παγωμένο ύφος της.
- Γιάννη, τι κάνεις, αδερφέ μου; είπα και του έδωσα το χέρι μου.
- Καλά είμαι, απάντησε κι εκείνος, αδιαφορώντας για τη χειρονομία μου.
- Ωραία! Είπα. Μην χαίρεστε και τόσο που με βλέπετε! Κουλ! Δεν χρειάζεται τόσος ενθουσιασμός! Οι γέροι πού είναι;
- Άντε να χαθείς, ρε κωλόπαιδο, που θα πεις γέρους τους γονείς μας…
είπε ο Γιάννης με ύφος κακομαθημένου. Δεν είπα τίποτα. Τσατίστηκα τόσο πολύ, που ήθελα εκείνη την στιγμή να τον αρπάξω από το λαιμό και να του σπάσω τα μούτρα. Ο Γιάννης μπορεί να ήταν πιο ψηλός, αλλά πιο γεροδεμένος και γυμνασμένος ήμουν εγώ, αυτός ήταν ένα λαπάς, ένας βουτυρομπεμπές.
Έφυγα και πήγα στο δωμάτιό μου. Κάθισα στο γραφείο μου. Έπιασα το κεφάλι μου με τα χέρια μου. Έπρεπε να ηρεμήσω. Έμεινα έτσι κάπου στο μισάωρο. Όταν ηρέμησα, βγήκα στην κουζίνα. Είχε έρθει και η μάνα μας. Έφτιαξα έναν καφέ και πήγα στο δωμάτιό μου. Άρχισα το διάβασμα. Σε δύο ώρες είχα τελειώσει. Στο πρόγραμμα ήταν να αρχίσω πάλι το απόγευμα. Ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. Ήξερα ότι ο φίλος μου ο Κωστής δεν είχε κοπέλα, όπως και εγώ. Σκεφτόμουν ότι, έπρεπε να κανονίσω φάση με την Γωγώ. Στο κάτω κάτω, τι φίλοι ήμαστε; Εκείνος με βοηθούσε πάντα σε ό,τι δεν καταλάβαινα στα μαθήματα. Ήταν άριστος μαθητής. Έτσι πέρασε η ώρα σκεπτόμενος όλα αυτά. Σε λίγο άκουσα να χτυπάει η πόρτα. Ήταν η μητέρα μου.
- Δημήτρη, έλα να φάμε!
- Δεν πεινάω, απάντησα.
Δεν είχα καμιά διάθεση να καθίσω μαζί τους στο τραπέζι. Ήξερα ότι στο τέλος θα τσακωνόμουν.
- Έλα, βρε παιδί μου να φάμε όλοι μαζί. Ήρθαν τα αδέρφια σου, να φάμε όλοι μαζί.
Βγήκα από το δωμάτιο. Πήγα στην κουζίνα. Πήρα ένα ποτήρι νερό.
- Καλά, τι έφαγες; ρώτησε η μάνα μου.
- Δεν έφαγα, τίποτα δεν έφαγα, πού να φάω; Και δε θέλω να φάω μαζί σας. Τι δεν καταλαβαίνετε, γαμώ το Θεό σας, είπα με νεύρα. Και γιατί να φάω μαζί σας; Χόρτασα με την ωραία υποδοχή που είχα από τα αγαπημένα μου αδέρφια. Δε θέλω άλλο, θα σκάσω από το πολύ φαΐ.
- Δηλαδή, είσαι από προχθές νηστικός;… ρώτησε η Φρόσω έχοντας ένα ύφος ότι ενδιαφέρεται για μένα.
- Ναι, και δε θέλω. Καταλάβατε. Άντε στο διάολο όλοι σας, παρατήστε με ήσυχο!
- Μίλα πιο όμορφα, είπε ο Γιάννης.
- Γιατί, ρε, θα με δείρεις;… γύρισα και του είπα με ένα αγριεμένο ύφος.
Εκείνη την στιγμή μπήκε ο πατέρας μου.
- Θανάση, πες του, σε παρακαλώ, να φάει· είναι από προχθές νηστικός, είπε η μάνα μου.
- Κάτσε να φας… είπε επιτακτικά ο πατέρας μου. Κάτσε στο τραπέζι τώρα! Όλη η οικογένεια πρέπει να κάθεται μαζί στο τραπέζι.
Κάθισα μαζί τους. Η μάνα μού σέρβιρε, αλλά όση ώρα ήμουν στο τραπέζι δεν έφαγα μπουκιά, κι ας πεινούσα σαν λύκος. Ο πατέρας με κοιτούσε αγριεμένος. Το ίδιο και ο αδερφός μου. Δεν έδινα σημασία, εγώ το πείσμα μου. Ο παππούς με κοίταξε με ένα βλέμμα μέσα στη σκέψη. Δεν είπε τίποτε. Όταν όλοι φάγανε το φαγητό τους, σηκώθηκα από το τραπέζι και πήγα στο δωμάτιο. Έμεινα μέχρι τις 4 το απόγευμα. Ύστερα βγήκα για λίγο στο μπάνιο και κλείστηκα πάλι κλειδώνοντας την πόρτα. Το διάβασμα αυτήν τη φορά κράτησε μέχρι τις δέκα το βράδυ. Με πήρε ο Κωστής τηλέφωνο. Ζήτησε να πάω από εκεί. Ήταν κι εκείνος κουρασμένος. Βγήκα στην κουζίνα ντυμένος. Η μάνα μου έδειχνε να έχει μετανιώσει. Μαζί της ήταν κι ο παππούς. Βγήκα στη βεράντα, να δω το πόσο κρύο κάνει να ντυθώ ανάλογα. Με πλησίασε ο παππούς. Ένιωσα το χέρι του στην κωλότσεπη. Μου είχε βάλει χρήματα. Γύρισα προς το μέρος του.
- Σουτ! Πάψε Δημητρό… μην πεις τίποτε.
Έφυγα. Πήγα από τον Κωστή. Καθίσαμε στο σπίτι του και τα λέγαμε. Ο ένας παρηγορούσε τον άλλο πάντα. Παραγγείλαμε από την ψησταριά του χωριού. Σε λίγο τα ψητά ήρθαν κι εγώ και ο Κωστής σκάσαμε από το φαγητό. Έμεινα σε εκείνον μέχρι τη μία το πρωί.
Γύρισα στο σπίτι. Έβαλα το κλειδί στην πόρτα. Δεν άνοιγε. Κατάλαβα αμέσως τι έγινε. Ο Γιάννης ή η Φρόσω άφησαν επίτηδες το κλειδί από μέσα να μη μπορώ να μπω στο σπίτι. Χτυπούσα πάνω από είκοσι λεπτά. Όλοι τους, όσο και βαθιά να κοιμόταν, θα ξυπνούσαν. Εξαίρεση ήταν ο παππούς που έπαιρνε ένα χάπι και κοιμόταν του καλού καιρού. Αγανάκτησα. Την επόμενη είχα σχολείο, αλλά έκανε και τέτοιο ψοφόκρυο! Τσατίστηκα πολύ. Πήγα στην αποθήκη. Έχωσα μια κλωτσιά στην πόρτα και την άνοιξα. Μπήκα μέσα. Υπήρχε ένα λοστάρι. Το πήρα. Πήγα στο παράθυρο της κουζίνας και με δυο κινήσεις το άνοιξα βγάζοντας εντελώς το παραθυρόφυλλο. Μπήκα μέσα μην λογαριάζοντας κανέναν, κρατώντας το λοστάρι στα χέρια μου. Άναψα τα φώτα. Πήγα στο δωμάτιο. Πήρα ένα σακίδιο και πήρα τα βιβλία μου και κάποια ρούχα μου. Ξύπνησαν όλοι από τον θόρυβο που έκανα. Η μάνα μου με κοιτούσε έντρομη, το ίδιο και η Φρόσω. Ο Γιάννης ήρθε προς το δωμάτιο. Είχα δακρύσει από τα νεύρα μου. Σήκωσα το λοστάρι και το πρότεινα μπροστά του.
- Μαλάκα, μην τολμήσεις και με πλησιάσεις θα καταλήξεις στα επείγοντα απόψε σε πολύ άσχημη κατάσταση. Δε θα κωλώσω και να σε στείλω ακόμα κι αδιάβαστο απόψε! Κατάλαβες; ούρλιαξα από θυμό.
- Μα τι κάνεις, πού πας; Με ρώτησε η Φρόσω.
- Τα μαζεύω και φεύγω. Αυτό δεν κάνατε; Δε με κλειδώσατε απ’ έξω χειμωνιάτικα, μέσα στο ψοφόκρυο; Τι δείχνει η πράξη σας, ότι είμαι ανεπιθύμητος σ’ αυτό το σπίτι, έτσι δεν είναι; Τι θέλεις και εσύ, ρε βλαμμένο, και μιλάς; Βλήμα… είπα στη Φρόσω με θυμό.
Η μάνα μου με κοιτούσε σαστισμένη και ο πατέρας μου επίσης. Μάζεψα γρήγορα τα πράγματά μου. Γύρισα σε μια στιγμή και κοίταξα την μάνα μου και τον πατέρα μου με μίσος.
- Ακούστε, τα υπόλοιπα θα έρθω να τα πάρω άλλη μέρα. Μην κάνετε καμιά μαλακία με τα πράγματά μου, θα το πληρώσετε όλοι σας πολύ ακριβά!
Έχετε να κάνετε με ένα κωλόπαιδο, μην το ξεχνάτε αυτό. Ιδιαίτερα εσύ, Γιαννάκο.
Εκείνη τη στιγμή γύρισα και κοίταξα πίσω μου στο διάδρομο. Στεκόταν ο παππούς δακρυσμένος. Με αγκάλιασε.
- Κάτσε, βρε αγόρι μου, πού θα πας τέτοια ώρα; Είπε με μια φωνή που ίσα που έβγαινε.
Έφυγα από το σπίτι κουβαλώντας δύο σακίδια. Δεν ήξερα που πήγαινα πραγματικά. Πήρα τηλέφωνο τη Γωγώ. Την ξύπνησα. Με δυο λόγια της ζήτησα με φιλοξενήσει. Δέχτηκε. Το είδα σα σανίδα σωτηρίας. Περπάτησα φορτωμένος με τα σακίδια. Δεν κατάφερα να βρω ταξί, ήταν αργά και το έκοψα με τα πόδια. Θα πήγαινα στου Κωστή, αλλά δεν ήθελα να ανησυχήσω τους ανθρώπους. Έφτασα μετά από μία ώρα περπάτημα. Μπήκα κατάκοπος στο μπάνιο. Ύστερα βγήκα. Με πήραν τα κλάματα μπροστά της. Δεν άντεχα άλλο την ψυχική πίεση. Εκείνη έπαθε σοκ. Σε λίγο πήγα για ύπνο. Κοιμηθήκαμε μαζί. Δεν κάναμε τίποτα. Ήμουν σε πολύ χάλια κατάσταση και το καταλάβαινε και η ίδια.
Την άλλη μέρα σηκώθηκα νωρίς και έφυγα για το σχολείο. Στο διάλειμμα με πλησίασε η Άσπα. Μιλούσαμε για τα μαθήματα.
- Δημήτρη, απόγευμα θα έρθω από το σπίτι. Θα είσαι εκεί; Τι ώρες έχεις φροντιστήριο;
- Δε θα με βρεις, κορίτσι μου, έφυγα από το σπίτι.
- Τι έκανες;… είπε με έκπληξη…
και κάθισα και της τα είπα όλα, ακόμα και τη φάση με την Γωγώ. Όταν άκουσε για τη Γωγώ, συνοφρυώθηκε για λίγο.
- Τώρα πρέπει να δω τι θα κάνω. Πήγα σε εκείνη, γιατί δεν είχα πού να ακουμπήσω. Χθες το βράδυ έκανε ψόφο! Στην αρχή σκέφτηκα την ερειπωμένη αποθήκη έξω από το χωριό, αλλά θα πέθαινα από το κρύο. Πρέπει να βρω και μια δουλειά και να νοικιάσω ένα σπίτι. Δεν ξαναπάω εκεί. Τέλειωσε!
- Τα λες, γιατί είσαι ακόμα θυμωμένος.
- Μα τι λες; Δεν ξέρεις, βρε κορίτσι μου, πώς με συμπεριφέρονται όλοι; Ήξεραν ότι είμαι νηστικός, άσχετα πώς τη βόλεψα εγώ. Και στο φινάλε να με κλείσουν απ’ έξω καταχείμωνο με τέτοιο κρύο; Είμαστε σοβαροί; Αν δεν ήμουν το κωλόπαιδο που λένε, τι θα έκανα; Καλά που σκαρφίζομαι πράγματα και έμαθα να μην κωλώνω στα δύσκολα από μικρός. Όλη μου η ζωή, βρε Άσπα μου, ήταν μια συνεχόμενη επιβίωση εκεί μέσα. Πες μου, πότε ένιωσα στοργή εκεί μέσα; Ακόμα και η ίδια η μάνα μου είναι πολύ σκληρή μαζί μου σε σχέση με τα αδέρφια μου που είναι δυο τσογλάνια, δυο παλιοχαρακτήρες και τίποτα άλλο και τους έχει ακόμα και τώρα μη στάξει και μη βρέξει.
Εκεί βούρκωσα. Έσκυψα το κεφάλι μου να μην προδοθώ. Η Άσπα το κατάλαβε. Έπιασε τρυφερά το χέρι μου.
- Εγώ σε καταλαβαίνω, Δημήτρη μου, πάντα σε ένιωθα.
- Το ξέρω. Είσαι το μοναδικό άτομο στο κόσμο που με καταλαβαίνει. Σε ευχαριστώ. Ευτυχώς που έχω και σένα.
- Για σένα θα είμαι πάντα εδώ, να το ξέρεις.
Χτύπησε το κουδούνι. Πήγαμε στο μάθημα.
Το μεσημέρι που σχόλασα, η Γωγώ με περίμενε ορεξάτη. Μετά το φαγητό σηκώθηκε να πάρει ένα ποτήρι νερό. Το ήπιε όρθια στην κουζίνα. Πήγα πίσω της. Την έβαλα να ακουμπήσει τα χέρια στον πάγκο της κουζίνας τουρλώνοντας τον κώλο της. Της κατέβασα την κιλότα που φορούσε και της κάρφωσα τον πούτσο μου με τη μία στο μουνί της. Άρχισα να την γαμάω με ένταση. Εκείνη είχα εκστασιαστεί. Δεν άργησε να φτάσει σε οργασμό. Σε λίγο έχυσα πάνω στον κώλο της. Γύρισε και μου έδωσε ένα γλωσσόφιλο. Ύστερα πήγε στο μπάνιο. Εγώ ντύθηκα χωρίς να πλυθώ. Σε λίγο έφυγα για το φροντιστήριο. Στο σχόλασμα πήρα ένα γραπτό μήνυμα από την Άσπα.
«Δημήτρη μου, στο σπίτι σου έγινε χαμός. Ο παππούς ξεσπάθωσε για τα καλά εναντίον όλων. Πήγε ο μπαμπάς με την μαμά μου εκεί και μαζί τους κι εγώ για να δω τι γίνεται. Ο Γιάννης έλεγε ότι «κάπου θα βολεύτηκε το κωλόπαιδο». Τον σταμάτησα αφού κι ο δικός μου ο θυμός έφτασε στα μάτια, του την είπα για τους χαρακτηρισμούς που έλεγε για σένα. Φύγαμε με την υπόσχεση να σου μιλήσω αύριο στο σχολείο.»
Στο δρόμο σκεφτόμουν διάφορα. Ξαφνικά συνάντησα κάποιον γνωστό μου. Είχε μια ψησταριά και έψαχνε άνθρωπο για την κουζίνα. Το είδα ως «μάνα εξ ουρανού». Του ζήτησα αν ξέρει καμιά γκαρσονιέρα. Του τα είπα κι ο κυρ Κώστας έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
- Κοίτα, από τον άλλο μήνα είμαι ενήλικος. Δε μπορεί κανείς να κάνει τίποτα. Απλά για λίγο θα την κάνουμε γαργάρα.
- Εντάξει. Αλλά, ρε παιδί μου, δεν το σκέφτεσαι καλύτερα; Να φύγεις από το σπίτι;
- Τα σκέφτηκα όλα.
- Καλά, όπως θέλεις.
Έφυγα πήγα στην Γωγώ. Μέχρι τις 10 το βράδυ κάθισα σε μια γωνιά και διάβαζα. Της φαινόταν λίγο παράξενο. Δεν είχε παιδιά και δεν το έζησε ποτέ αυτό. Ίσως εκείνη να νόμιζε ότι το μυαλό μου ήταν πάντα μέσα στις τρέλες μαζί της και το σεξ. Όταν τελείωσα, πήγα και έκανα ένα μπάνιο όπως μου ζήτησε η ίδια. Ύστερα πήγα στο δωμάτιο. Ήταν γυμνή, ξάπλωσα κι εγώ δίπλα της. Τότε έκανε κάτι για πρώτη φορά έσκυψε πάνω μου και άρχισε να φιλάει τον πούτσο μου. Δεν είχε πάρει ποτέ της πίπα. Άρχισε να μου περιεργάζεται το πουτσοκέφαλο με τη γλώσσα της. Ύστερα άρχισε το μέσα έξω. Αν και αρχάρια κατάφερε να μου τον κάνει στειλιάρι. Ύστερα κάθισε πάνω μου και τον πήρε ολόκληρο μέσα της. Άρχισε να τρίβεται μπρος πίσω πάνω μου. Έχυσε στα πρώτα πέντε λεπτά. Τη γύρισα στο πλάι και πήγα από πίσω της. Άρχισα να τη γαμάω με ένταση. Την κρατούσα από τη μέση και την γαμούσα με δύναμη. Σε λίγο πούτσος μου τεντώθηκε τον έβγαλα και τον ακούμπησα στη σούφρα της. Τον έτριβα και έχυσα πάνω στη σούφρα της. Γύρισε και με φίλησε στο στόμα.
- Είσαι υπέροχος… μου είπε.
- Θέλεις να ικανοποιήσουμε τις φαντασιώσεις μας; Τη ρώτησα.
- Ναι, απάντησε με νάζι.
- Κάτσε λίγο να ξεκουραστούμε, και μετά θέλω να σε γαμήσω πρώτα από το μουνί και μετά από τον κώλο. Τι λες; Το δοκιμάζουμε;
- Δε θα πονέσω;
- Θα προσέξουμε. Άντε εσύ να τον πλύνεις καλά. Και πάρε και εκείνο το παιδικό λάδι. Αύριο θα πάρουμε πιο εξειδικευμένα μέσα.
- Είσαι απίστευτος τελικά. Δεν κωλώνεις ρε φίλε, σε τίποτα.
Σηκώθηκε και πήγε στο μπάνιο. Έκανε αρκετή ώρα, ίσως και μισή ώρα. Βγήκε κρατώντας το λάδι στα χέρια.
- Τώρα πρέπει να βοηθήσεις νεαρέ μου!
- Πολύ ευχαρίστως!
Ξάπλωσε δίπλα μου και αρχίσαμε τα χαμουρέματα. Όταν είδε ότι ο πούτσος μου άρχισε να αντιδρά στα χάδια της, έσκυψε πάνω μου άρχισε την πίπα. Η πίπα της κράτησε περίπου στο ένα τέταρτο. Αν και άπειρη, έτσι και συνέχιζε λίγο ακόμα θα έχυνα. Τότε ξάπλωσε πάλι στο πλάι δίπλα μου. Έπιασα τον πούτσο μου και τον οδήγησα την μούνα της. Άρχισα να τη γαμάω. Βρήκα ένα ρυθμό που κατάλαβα ότι της έδινε ηδονή. Έχυσε. Ύστερα τον έβγαλα. Πήρα το λάδι από το κομοδίνο. Έβαλα αρκετό στην κωλοτρυπίδα της και στον πούτσο μου. Κεντράρισα τον πούτσο μου. Έσπρωχνα πολύ προσεκτικά μπρος πίσω. Εκείνη χαλάρωσε.
- Πρόσεχε, Δημήτρη, έχεις χοντρό πούτσο. Μην πονέσω σε παρακαλώ.
Σε μια στιγμή το πουτσοκέφαλο συρρικνώθηκε και πέρασε τη ροδέλα της. Άρχισα τα μπρος πίσω. Πολύ σιγά. Πονούσε.
- Σε παρακαλώ, μην τον χώσεις πιο μέσα, ήδη πονάω.
- Μην ανησυχείς! Είπα και συνέχισα τα μέσα έξω.
Σε λίγο η τρύπα της άρχισε να χαλαρώνει έριξα κι άλλο λάδι και συνέχισα. Εκείνη άρχισε να τρίβει την κλειτορίδα της.
- Γωγώ μου, αν αισθανθείς, πόνο να μου πεις.
- Εντάξει! Είπε με αναστεναγμό.
Άρχισα πιο γρήγορα. Το πουτσοκέφαλο έμπαινε με μεγαλύτερη ευκολία. Έριξα κι άλλο λάδι. Πλέον μπορούσα και έμπαινα με άνεση. Άρχισα να τον χώνω πιο μέσα. Πλέον η τρύπα της προσαρμόστηκε. Δεν άντεχα άλλο. Έχυσα δυνατά μέσα της. Έμεινα μέσα της μέχρι να στραγγίσω και την τελευταία σταγόνα μέσα της. Τον έβγαλα.
- Πώς σου φάνηκε;
- Ήταν υπέροχο! Κι εσύ το κάτι άλλο! Πρωτόγνωρη αίσθηση.
Μέχρι το πρωί το κάναμε μια φορά ακόμα.
Την άλλη μέρα στο σχολείο συναντήθηκα με την Άσπα. Της είπα για τη δουλειά. Διαφώνησε μαζί μου κάθετα, με τη σκέψη ότι θα παραμελούσα το διάβασμα. Εκεί μου εξήγησε τι έγινε και στο σπίτι μου. Την επόμενη η Φρόσω με τον Γιάννη φύγανε για τη Θεσσαλονίκη. Μόλις σχόλασα από το σχολείο με περίμενε μια έκπληξη. Ο παππούς με περίμενε με ένα ταξί. Βγήκε και με αγκάλιασε. Ήταν συγκινημένος. Μπήκα στο ταξί.
- Πού έχεις τα πράγματά σου;
- Θα σου πω.
Σταμάτησε το ταξί ένα στενό πιο κάτω. Εγώ πετάχτηκα στη Γωγώ και πήρα τα πράγματά μου. Έδειξε να θυμώνει με την ξαφνική αποχώρησή μου.
- Έννοια σου. Να ξέρεις ότι όλες τις φαντασιώσεις μας θα τις πραγματοποιήσουμε της είπα. Ο Δημήτρης δε θα σε ξεχάσει ποτέ, μπορεί να τον λένε κωλόπαιδο, αλλά αχάριστος δεν είναι.
Χαμογέλασε. Ύστερα με αγκάλιασε και με φίλησε στο μάγουλο. Έφυγα με το ταξί. Φτάσαμε στο σπίτι. Μπήκαμε μέσα με τον παππού. Καθίσαμε στο τραπέζι της κουζίνας. Δεν ήταν κανείς στο σπίτι. Σε λίγο φάνηκαν οι γονείς μου.
- Ήρθες άσωτε;… είπε ο πατέρας μου.
- Θανάση, πάψε, είπε με αυστηρό τόνο ο παππούς μου. Καθίστε κάτω και οι δυο σας.
Κάθισαν.
- Να σας ρωτήσω, γιατί τον αποπαίρνετε έτσι τον Δημήτρη; Τι σας έκανε;
- Τι μας έκανε;… λέει ο πατέρας μου.
- Ναι, τι σας έκανε; Που να σας πάρει ο διάολος! Ό,τι δουλειά του βάλετε, την κάνει· και δουλεύει, δεν την φοβάται τη δουλειά. Από μικρό παιδί τα κατάφερνε σε όλα. Γιατί τον πολεμάτε έτσι; Άλλος θα τα είχε παίξει με τα όσα του κάνετε. Αυτός είναι γερό σκαρί, το λέει η καρδιά του· αυτό δεν παλεύετε όλοι σας. Και συ Μαρία, γιατί στέκεσαι απέναντί του τόσο σκληρά; Όσο για τον Γιάννη και τη Φρόσω, καλά παιδιά είναι και του λόγου τους! Με το που τον είδαν τον πήραν από τα μούτρα. Εκείνος ο κακομοίρης πήγε να χαρεί, όταν τους είδε κι εκείνη η αδερφή του τον πήρε από τα μούτρα. Έχω κάποιο κομπόδεμα στην άκρη για το Δημήτρη. Αυτό είναι για να σπουδάσει ο Δημήτρης. Καταλάβατε μωρέ;
Τους είπε ακόμα κάμποσα. Η μάνα μου είχε κατεβάσει το κεφάλι και δεν μιλούσε. Ύστερα πήγε να με αγκαλιάσει. Τραβήχτηκα, δεν την άφησα καν να με αγγίξει. Πήγα στο δωμάτιό μου και ξάπλωσα. Με πήρε ο ύπνος. Την επόμενη μέρα σηκώθηκα και έφυγα νωρίς για το σχολείο. Στο διάλειμμα ήμασταν με την Άσπα. Έβγαλε κάτι κουλουράκια που είχε και μου έδωσε και μένα. Της τα είπα. Εκείνη έδειξε να είναι ευχαριστημένη με την εξέλιξη.
- Ευτυχώς έχω δυο τρεις ανθρώπους που με καταλαβαίνουν και νιώθουν τον πόνο μου.
- Ποιους; είπε έχοντας ένα γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπό της.
- Εσένα, τον παππού και τον Κωστή. Για μένα είστε ο κόσμος όλος, ο καθένας σας με ξεχωριστό τρόπο.
Όταν σχολάσαμε, φύγαμε μαζί για το χωριό. Στο λεωφορείο, μάλιστα, της κράτησα και την τσάντα, γιατί μια στιγμή παραπονέθηκε ότι την πόνεσε η πλάτη της.
Οι μέρες περνούσαν. Ήρθε η άνοιξη. Ο Κωστής μπήκε για τα καλά στο χορό των εξετάσεων. Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο και πήγα από εκεί. Είχε ανάγκη να βγούμε να ξεσκάσει. Τότε σκέφτηκα αυτά που λέγαμε με τη Γωγώ. Καλέσαμε ένα ταξί και πήγαμε κατευθείαν στο σπίτι της. Στον Κωστή δεν είπα πού θα πηγαίναμε και τι είχα σκοπό να κάνουμε. Εκείνη άργησε λίγο να ανοίξει. Άνοιξε.
- Καλησπέρα… της είπα. Ήρθαμε για τα χαλιά!
- Ε, τελικά είσαι μεγάλο κωλοπαίδι… είπε και με τράβηξε μέσα.
Μπήκε και ο Κωστής. Τους σύστησα. Ο Κωστής ήταν πολύ μαζεμένος. Μας έφτιαξε δύο καφέδες και καθίσαμε στο σαλόνι της.
- Ξέρεις, Δημήτρη, έχω θυμώσει μαζί σου. Πάει ενάμισης μήνας να φανείς.
- Τι να κάνω, βρε συ; Βλέπεις τα προβλήματα δε σταμάτησαν. Να ‘ναι καλά ο παππούς μου.
- Σ’ αγαπάει!
- Ναι, πολύ!
- Εσύ, Κωστή, πώς τα πας; Τον ρώτησε.
- Καλά, πώς να τα πάω. Πέφτει διάβασμα φουλ. Είμαι στην τελική ευθεία.
- Και πού θέλεις να περάσεις;
- Γιατρός.
- Μπράβο! Σου εύχομαι καλή επιτυχία!
- Σας ευχαριστώ!
- Να σου πω, βρε Γωγώ μου, τι έκανες με το παράθυρο που δεν έκλεινε η μπετούγια στο υπνοδωμάτιο; Το έφτιαξες; Εγώ γι’ αυτό ήρθα σήμερα.
Ξεροκατάπιε μια στιγμή. Ύστερα μπήκε στο νόημα.
- Δε ρίχνεις μια ματιά; είπε.
- Ναι, πάμε για λίγο. Κώστα, μας συγχωρείς.
Πήγαμε στο δωμάτιο εκείνη έκλεισε την πόρτα πίσω της.
- Τι θες, Δημητράκη;
- Ξέρεις. Και σήμερα ετοιμάσου να σε πάρουμε και οι δύο.
- Είσαι στα συγκαλά σου; Το παιδί δεν το γνωρίζω. Τι λες, είσαι καλά, έχεις τρελαθεί εντελώς;
- Εμένα με γνώριζες καλύτερα; Ευκαιρία είναι να τον γνωρίσεις κι εκείνον. Πού ξέρεις μπορεί να έχει μεγαλύτερα προσόντα…
- Είσαι απαίσιος!
- Το ξέρω. Είπα και την άρπαξα και τη φιλούσα.
Τη στρίμωξα στον τοίχο και της κατέβασα τη φόρμα που φορούσε. Την έβαλα να σταθεί στον τοίχο όρθια. Άρχισα να τη γαμάω. Εκείνη το απολάμβανε εκείνο το βίαιο στιλ πολλές φορές. Σε λίγο έχυσα πάνω στην κωλοτρυπίδα της. Ντύθηκε.
- Εγώ, βρε βλαμμένε, δεν έχυσα.
- Μην ανησυχείς. Θα σε περιλάβει ο Κωστάκης. Μην τον βλέπεις έτσι…
είπα και βγήκα από το δωμάτιο.
Πήγα στο σαλόνι.
- Κώστα, πήγαινε στο μπάνιο και πλύσου. Πλύνε την ψωλή σου.
Εκείνος κόμπλαρε, κοκκίνησε.
- Έλα, μωρέ μαλάκα. Μόλις πριν λίγο τη γάμησα εγώ.
Σε λίγο μπήκε κι εκείνη στο σαλόνι.
- Παιδιά, με συγχωρείτε. Θα μπω για λίγο στο μπάνιο.
Βγήκε σε λίγο φορώντας ένα μπουρνούζι. Από μέσα φαινόταν ότι ήταν ολόγυμνη. Ύστερα πήγε κι ο Κωστής. Εγώ πήγα μαζί της στο δωμάτιο.
- Κοίτα είναι ντροπαλός. Όρμα του. Θα έχει και πλάκα. Εγώ θα είμαι στο σαλόνι. Θα έρθω ύστερα μέσα.
- Εντάξει είπε.
Ο Κωστής βγήκε από το μπάνιο. Τον πιάνω από το χέρι και τον οδήγησα στο δωμάτιο. Εκείνη είχε ξαπλώσει πάνω από τα σκεπάσματα. Πήγα από την άλλη του κρεβατιού και τη φίλησα στο στόμα. Έλυσα τη ζώνη από το μπουρνούζι της και την άφησα γυμνή στα μάτια του Κώστα. Εκείνος γούρλωσε τα μάτια του και καρφώθηκε πάνω στο γυμνό της κορμί. Εκείνη άρχισε να κάνει τα νάζια της κοιτώντας τον προκλητικά.
- Κώστα κοίτα τι ωραία γυναίκα! Όρμα και ξεμούνιασε τη.
Ο Κώστας γδύθηκε. Ο πούτσος του είχε σηκωθεί. Τον είχε μεγαλύτερο από τον δικό μου και του είχε γίνει κάγκελο στη θέα του γυμνού. Η Γωγώ τον κοιτούσε με δέος. Ξάπλωσε ανάσκελα στο κρεβάτι κι εκείνη έπεσε σα λυσσάρα πάνω του. Του έπαιρνε μια πίπα κι εκείνος τα είχε δει όλα. Βγήκα από το δωμάτιο. Έμειναν περίπου ένα τέταρτο μέσα. Ύστερα βγήκαν και οι δύο.
- Ταλέντο ο φίλος σου, Δημήτρη!
- Δε σου είπα;
Καθίσαμε καμιά ωρίτσα και σαχλαμαρίζαμε στο σαλόνι. Ύστερα γύρισα στην Γωγώ και της είπα:
- Είναι ώρα να εκπληρώσουμε την φαντασίωσή μας. Θα σε πάρουμε ταυτόχρονα με τον Κωστή.
Δεν είπε τίποτα. Πήγε στο μπάνιο. Έκανε περίπου ένα τέταρτο. Ύστερα βγήκε κρατώντας το τζελ στο χέρι της. Τράβηξε στο δωμάτιο. Ακολουθήσαμε κι εμείς. Σε λίγο γδυθήκαμε και εγώ με τον Κώστα. Στεκόμαστε όρθιοι. Εκείνη γονάτισε και έπιασε τον πούτσο του Κώστα και άρχισε να τον γλείφει. Ύστερα συνέχισε με τον δικό μου. Με τα χέρια της έπιανε και των δυο και τους μαλάκιζε. Ύστερα ξάπλωσε ανάσκελα. Έπεσα πάνω της και άρχισα να την γαμάω. Εκείνη αναστέναζε από καύλα. Τη γύρισα στα τέσσερα. Τότε ο Κώστας πήγε από μπροστά και της έδωσε τον πούτσο του στο στόμα της. Τον έγλειφε και βογκούσε συνάμα.
Βγήκα και ήρθε στη θέση μου ο Κωστής. Της τον έχωσε με τη μία και άρχισε να την σφυροκοπά αλύπητα. Εκείνη ήρθε σε ένα δυνατό οργασμό. Εγώ είχα ξαπλώσει δίπλα της και τη φιλούσα στο στόμα. Τραβήχτηκε από τον Κώστα. Τον έβαλε να ξαπλώσει ανάσκελα και έπεσε πάνω του παίρνοντας τον πούτσο του βαθιά στο μουνί της. Άρχισε να χοροπηδάει. Γύρισε και με κοίταξε. Ξέρεις τι να κάνεις. Τον τρόπο και τι θέλω το ξέρεις.
Σηκώθηκα πήρα το τζελ και έβαλα στον πούτσο μου. Έβαλα και στην κωλοτρυπίδα της. Άρχισα να την δαχτυλώνω. Πήγα πίσω της και ακούμπησα τον πούτσο μου στην τρύπα της. Σταμάτησε να κουνιέται πάνω στον Κώστα. Άρχισα κυκλικές κινήσεις πιέζοντας το πουτσοκέφαλό μου στη ροδέλα της. Άρχισα να τον βάζω σιγά σιγά. Άρχισε κι εκείνη να κουνιέται και να αναστενάζει. Σιγά σιγά το καυλί μου είχε προχωρήσει το μισό μέσα στην κωλοτρυπίδα της που είχε χαλαρώσει. Εκείνη άρχισε να χύνει δυνατά. Ο πούτσος μου πια χωνόταν βαθιά στην κωλάρα της. Πλέον είχαμε ξεφύγει και οι τρεις. Πρώτος έχυσα εγώ μέσα στην κωλοτρυπίδα της αδειάζοντάς εντελώς. Βγήκα.
Ο Κωστής της έκανε νόημα να τραβηχτεί. Την έστησε στα τέσσερα. Τον έχωσε με την μία στον κώλο της. Άρχισε να την γαμάει με δύναμη. Ο πούτσος του χωνόταν μέχρι μέσα. Δε λυπόταν τον κώλο της και εκείνη από μια στιγμή και μετά το γούσταρε. Άρχισε να τρίβει την κλειτορίδα της. Έχυσε μέσα σε δυνατά βογκητά. Ύστερα κι Κώστας έχυσε βαθιά στον κώλο της. Βγήκε κι εκείνος και είδε ότι είχε λερωθεί λίγο. Πήγε αμέσως στο μπάνιο και πλύθηκε. Βγήκαμε και οι τρεις στο σαλόνι. Ντυθήκαμε.
- Λοιπόν, Κωστή, ήσουν απίθανος! Καλά τι πούτσα είναι τούτη, ρε παιδί μου; Φαίνεσαι μικρόσωμος αλλά τα προσόντα... δεν φαντάζομαι να περιμένεις το Δημήτρη να έρθεις εδώ; Το σπίτι το ξέρεις.
- Φυσικά και θα έρθω και μόνος μου, είπε ο Κώστας, αφού πια πήρε θάρρος.
Αργότερα φύγαμε. Στο δρόμο τα λέγαμε και χασκογελούσαμε. Ο Κωστής είχε χαλαρώσει αρκετά, όπως κι εγώ. Φτάσαμε στο χωριό. Τραβήξαμε καθένας για το σπίτι του. Το βράδυ άρχισα το διάβασμα και με πήρε τρεις το πρωί. Την άλλη μέρα το Σάββατο είχα φροντιστήριο. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και το πήγαινε για βροχή. Χτύπησε το κινητό μου. Ήταν η Άσπα.
- Έλα, Δημήτρη, τι κάνεις;
- Καλά είμαι. Έχω φροντιστήριο και δεν ξέρω πώς να πάω. Το πάει για βροχή.
- Κοίτα, εμένα θα με πάει ο μπαμπάς μου με το αμάξι. Θέλεις να έρθεις μαζί μας;
- Ναι, θέλω. Αν δεν σας είμαι βάρος.
- Σώπα, καημένε, τι βάρος;
Σε λίγο ο παπάς ήταν έξω από το σπίτι μου και κορνάρισε. Βγήκα γρήγορα μια και άρχισε να ψιχαλίζει. Μπήκα τους χαιρέτησα.
- Πώς τα πας, Δημήτρη με το σχολείο;
- Καλά παπα-Πέτρο. Καλά! Μέχρι στιγμής δεν αντιμετωπίζω πρόβλημα. Και οι βαθμοί μου είναι καλοί.
Στο δρόμο μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων. Φτάσαμε στο φροντιστήριο. Εγώ κατέβηκα πρώτος. Η Άσπα πήγαινε στα αγγλικά. Τελειώναμε σχεδόν την ίδια ώρα. Ο πατέρας της Άσπας θα πήγαινε για κάτι δουλειές και μετά θα μας έπαιρνε πίσω.
Το μάθημα τελείωσε. Ο παπα-Πέτρος πήρε την Άσπα από το δικό της φροντιστήριο. Θα με περίμεναν ένα στενό πιο κάτω. Εγώ πήγα πιο πριν και περίμενα στην γωνία. Τους είδα που έρχονταν από μακριά. Όπως περίμενα, βλέπω ένα αυτοκίνητο να πετάγεται σφήνα από το κάθετο στενό και έστριψε μπροστά στο αμάξι που έρχονταν η Άσπα και ο παπάς. Εκείνος φρέναρε απότομα να αποφύγει τη σύγκρουση. Τους κορνάρισε εκνευρισμένος. Άνοιξε το παράθυρο.
- Καλά, βρε ευλογημένε, δεν έβλεπες; Θέλεις να σκοτωθούμε;
Από το αμάξι βγήκαν τρεις γεροδεμένοι, τριαντάρηδες περίπου. Είχαν όρεξη για καυγά και άρχισαν να βρίζουν το παπά και την Άσπα που τα είχε χάσει. Δε σεβάστηκαν τίποτα, ούτε το γεγονός ότι ήταν ιερέας, ότι ήταν μεγαλύτερός τους· και στο κάτω κάτω δεν τους έβρισε. Σκέφτηκα ότι ήταν αδύνατο να τα βγάλω πέρα, αν τσακωνόμουν μαζί τους. Εκείνοι είχαν κατέβει από το αμάξι και προκαλούσαν τον παπα-Πέτρο να κατέβει από το αυτοκίνητο, να λογαριαστούν. Το αμάξι τους ήταν με τη μηχανή αναμμένη και η πόρτα του οδηγού μισάνοιχτη. Δεν έχασα στιγμή. Μπούκαρα στο αμάξι τους και ξεκίνησα. Εκείνοι φρίκαραν. Έτρεξαν λίγο και σταμάτησαν. Εγώ σταμάτησα λίγο. Με είδαν και άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος μου, θεωρώντας ίσως ότι δε μπορώ να προχωρήσω. Ξεκίνησα αργά. Ήθελα να τους δώσω την εντύπωση ότι δε μπορώ πιο γρήγορα και ότι μπορούν να με προφτάσουν. Στο πρώτο στενό έστριψα αριστερά. Προχώρησα και έκανα δύο τρία ζιγκ ζαγκ όπου έβρισκα να στρίψω. Άφησα το αμάξι σε ένα δρόμο στη μέση. Πέταξα το κλειδί μέσα σε μια σχάρα από ένα αυλάκι μπροστά σε ένα σπίτι. Άφησα ένα σημείωμα στη θέση του οδηγού.
«Με συγχωρείτε, αλλά, γαμώ την γκαντεμιά μου. Μου έπεσε το κλειδί μέσα στη σχάρα στο αυλάκι. Κρίμα, κι ήθελα να πάω μεγάλη βόλτα! Γαμώ το!»
Ήξερα ότι αυτό θα τους καθυστερούσε πολύ, μέχρι να βγάλουν το κλειδί. Έφυγα από τα στενά με τα πόδια, πότε τρέχοντας, πότε με γρήγορο βήμα. Βγήκα στο δρόμο που οδηγούσε έξω απ’ την πόλη. Πήρα τηλέφωνο την Άσπα.
- Δημήτρη, πού είσαι, βρε παιδάκι μου, σε πιάσανε;… είπε με αγωνία.
- Όχι, μωρέ! Ποιοι να με πιάσουνε, τα ζώα; Αυτοί μόνο να βελάζουν ξέρουν. Είμαι έξω από το βενζινάδικο. Περάστε να με πάρετε.
Σε λίγο είδα το αμάξι τους. Σταμάτησαν. Μπήκα μέσα.
- Παπα-Πέτρο, τέλος καλό, όλα καλά. Τρελάθηκαν οι νταήδες. Τους έφυγε η γη κάτω από τα πόδια τους, όταν είδαν να χάνουν το αμάξι. Και η πλάκα είναι ότι δε με είδαν, δεν ξέρουν ποιος τους την έκανε. Θα νομίζουν ότι είμαστε άσχετοι μεταξύ μας.
- Καλά, είσαι απίστευτος… είπε η Άσπα μέσα στα γέλια.
- Δημήτρη, παιδί μου, ήταν πολύ επικίνδυνο αυτό που έκανες. Να μην το ξανακάνεις, σε παρακαλώ.
- Μα ούτε το έχω ξανακάνει παπα-Πέτρο, ούτε και θα το ξανακάνω. Θύμωσα μαζί τους, όταν τους άκουσα να βρίζουν εσάς και την Άσπα. Να τσακωνόμουν μαζί τους; Δεν θα τα έβγαζα πέρα. Ε, σκαρφίστηκα κάτι άλλο. Μην ξεχνάτε πως ο Οδυσσέας κυρίεψε την Τροία με το μυαλό κι όχι με τα όπλα.
Εκείνος γέλασε.
Φτάσαμε στο σπίτι. Κατέβηκα. Πήγα στην κουζίνα. Ήταν απόγευμα σχεδόν. Δεν ήταν κανένας εκεί. Βρήκα ένα σημείωμα από τη μάνα μου ότι πήγαν σε ένα θείο στο διπλανό χωριό. Έφαγα και άραξα στη βεράντα. Ο καιρός είχε ξανοίξει. Σε λίγο είδα την Άσπα να έρχεται. Ήταν χαρούμενη. Στο χέρι της κρατούσε μια τσάντα.
- Χαιρετώ τον πολυμήχανο Οδυσσέα… είπε μια ένα όμορφο χαμόγελο. Έλα, ήρωά μου! Έφερα παγωτά και πορτοκαλάδες να κεράσω, που μας έσωσες.
- Ω… τέλεια! Πάω να φέρω κουταλάκια.
Καθίσαμε και απολαμβάναμε το παγωτό μας. Ήταν το αγαπημένο μας γλύκισμα χειμώνα, καλοκαίρι. Όλη την ώρα με κοίταζε με ένα γλυκό και γελαστό βλέμμα. Εγώ έλεγα τα δικά μου αστεία να την κάνω να γελάει. Ήθελα πολύ να βλέπω αυτό το πρόσωπο χαρούμενο.
- Βρε Δημήτρη μου, σταμάτα πια με τα αστεία σου! Με πόνεσε η κοιλιά από τα γέλια, είπε προσπαθώντας πραγματικά να πάρει ανάσα από το γέλιο.
- Μου αρέσεις πολύ όταν γελάς… της είπα. Το γέλιο σε κάνει ακόμα πιο όμορφη. Σ’ αγαπώ!
Σοβάρεψε. Κοιταχτήκαμε στα μάτια. Την πλησίασα της έπιασα το χέρι τρυφερά και τη φίλησα στο στόμα. Εκείνη έμεινε. Δεν το περίμενε. Με κοίταζε έκπληκτη. Ξαφνικά με πιάνει και μου δίνει ένα παθιασμένο φιλί στο στόμα. Σταματήσαμε να φιλιόμαστε μόνο όταν έπρεπε να πάρουμε ανάσα.
- Σ’ αγαπώ πολύ, γύρισε και μου είπε.
- Σ’ αγαπώ, κορίτσι μου!
Σηκωθήκαμε και πήγαμε μέσα στο σπίτι. Δε θέλαμε να γίνει καμιά παρεξήγηση με τη γειτονιά, που όλοι τους είναι όλο αυτιά και μάτια. Πήγαμε στο σαλόνι στον καναπέ. Αγκαλιαστήκαμε και αρχίσαμε πάλι τα φιλιά. Είμαστε και οι δυο τόσο χαρούμενοι. Ζούσαμε ένα όνειρο. Η Άσπα ήταν πάντα το κορίτσι που ήταν πάντα δίπλα μου. Την αγαπούσα, τη λάτρευα, αλλά και θαύμαζα την ομορφιά της.
- Δεν πιστεύω να ξαναπάς στην άλλη τη βρωμιάρα τη Γωγώ, θα σου βγάλω τα μάτια, κατάλαβες;
- Αποκλείεται. Να είσαι σίγουρη. Τώρα που είμαι μαζί σου δε με νοιάζει τίποτα και κανένας. Ξέρεις ότι το κωλόπαιδο κρατάει την υπόσχεσή του, δεν είναι και τόσο κωλόπαιδο.
- Το ξέρω ότι είσαι χρυσή καρδιά κι είναι ένας λόγος ακόμα να σ’ αγαπώ.
Ζούσαμε ένα όνειρο μέσα στις αγκαλιές και τα φιλιά. Και ήρθε ο θόρυβος που έκανε η μάνα μου στη βεράντα να μας βγάλει από αυτό. Η Άσπα τραβήχτηκε από μένα. Εγώ άνοιξα την τηλεόραση με το τηλεκοντρόλ.
- Καλησπέρα, είπε η μάνα μου.
- Καλησπέρα, κυρία Μαρία, είπε η Άσπα.
- Τι φάγατε, βρε, παγωτό;… ρώτησε η μάνα μου βλέποντας τα πλαστικά κουπάκια.
- Ναι, κυρία Μαρία, τα πήρα από το περίπτερο στην πλατεία.
- Καλά, βρε Δημήτρη, αφού έχουμε δικό μας σπιτικό, πήγατε και αγοράσατε; Τι να σου πω, καημένε;
Σε λίγο ήρθε και ο πατέρας. Μας χαιρέτησε. Ήταν ήρεμος. Σηκωθήκαμε με την Άσπα και πήγαμε στο δωμάτιό μου. Μόλις έκλεισα την πόρτα, έπεσε πάνω μου. Αγκαλιαστήκαμε και αρχίσαμε τα φιλιά. Ήμαστε και οι τόσο ευτυχισμένοι! Κοίταξε το ρολόι της. Έπρεπε να φύγει. Με φίλησε ξανά και βγήκαμε από το δωμάτιο. Εγώ κάθισα στην κουζίνα. Άνοιξα την τηλεόραση. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο παπα-Πέτρος. Μίλησε με τον πατέρα μου και προφανώς του τα είπε.
- Καλά, τρελάθηκες, βρε κωλόπαιδο;… είπε μόλις έκλεισε το τηλέφωνο.
- Γιατί;
- Τι πήγες κι έκανες, ξέρεις πού θα έμπλεκες;
- Και τι να έκανα, να άφηνα να δείρουν τον παπα-Πέτρο; Δε μπορούσα να τα βγάλω πέρα μαζί τους. Ε, σκαρφίστηκα αυτό το τέχνασμα να αφήσουν τον παπά και την Άσπα ήσυχη.
- Και αν σε τραβούσαν στο τμήμα;
- Αποκλείεται. Τα υπολόγισα όλα με μεγάλη ακρίβεια. Αύριο και να συναντηθούμε πρόσωπο με πρόσωπο, δε θα με αναγνωρίσουν.
- Τι να σου πω παιδί μου; Μια ζωή παλαβός! Καλά σε λέγανε «το κωλόπαιδο του κυρ Θανάση».
Εκνευρίστηκα τόσο πολύ με την δήλωσή του αυτή που, αν δε σιωπούσα, θα γινόταν χαμός. Κοκκίνησα, σηκώθηκα και πήγα στο δωμάτιό μου να ηρεμήσω. Ξάπλωσα στο κρεβάτι. Πήρα το κινητό μου και έστειλα μήνυμα στην Άσπα. Της τα είπα. Εκείνη άρχισε να μου γράφει γλυκόλογα. Έτσι ηρέμησα.
Την άλλη μέρα πριν το μεσημέρι, πήραμε τα ποδήλατα με την Άσπα και τραβήξαμε στην ποταμιά. Κρύψαμε τα ποδήλατά μας. Κατεβήκαμε στο μέρος που πάντα πηγαίναμε από μικρά και παίζαμε. Μόλις κατεβήκαμε την άρπαξα και την έσφιξα στην αγκαλιά μου. Αρχίσαμε τα φιλιά και τα γλυκόλογα. Εκείνη είχε πάρει μια παλιά κουρελού μαζί της και την απλώσαμε σε ένα ίσιωμα στην όχθη του ποταμού. Ήμαστε μέσα στην γλύκα και τα φιλιά. Κάποια στιγμή άπλωσα το χέρι μου και την χάιδεψα στα μπούτια. Με σταμάτησε. Μου ζήτησε συγγνώμη, γιατί δεν ήταν έτοιμη, όπως μου είπε. Ήταν ακόμα παρθένα. Μείναμε μέχρι το μεσημέρι εκεί. Ύστερα σηκωθήκαμε και φύγαμε. Στο δρόμο λέγαμε αστεία και γελούσαμε.
Όταν έφτασα στο σπίτι, πήγα κατευθείαν στο μπάνιο. Ύστερα άκουσα κουβέντες στην κουζίνα. Βγήκα. Ο Γιάννης με την Φρόσω είχαν έρθει από την Θεσσαλονίκη για μια βδομάδα. Αυτή τη φορά δεν ήμουν τόσο εγκάρδιος όσο την προηγούμενη φορά.
- Γεια σας, αδέρφια! Τι κάνετε;
- Καλησπέρα, Δημήτρη, είπε η Φρόσω κι έκανε να έρθει να με αγκαλιάσει.
- Μην με πλησιάζεις, της είπα. Μπορεί να έχω κολλήσει ψείρες. Κράτα αποστάσεις καλύτερα.
Όλοι τους με κοίταξαν περίεργα. Ήξεραν ότι ήμουν το μοναδικό άτομο στο σπίτι που δεν κολλούσα ποτέ ψείρες. Μου έλεγαν πάντα ότι είμαι τόσο ανάποδος, που ακόμα και οι ψείρες ακόμα έκοβαν δρόμο.
- Από πότε οι ανάποδοι άνθρωποι άρχισαν να κολλάνε ψείρες;… ρώτησε με ειρωνικό ύφος ο Γιάννης.
- Από τότε που κάτι γλυκοαίματοι βουτυρομπεμπέδες πήγαν στην συμπρωτεύουσα να γίνουν άνθρωποι, απάντησα λες και είχα την απάντηση στο τσεπάκι.
- Τι κάνεις, Δημήτρη μου;… ρώτησε η Φρόσω θέλοντας φυσικά να μην οδηγηθεί η κατάσταση σε κάποια ένταση. Πώς τα πας;
- Τέλεια.
- Με τα μαθήματα εννοώ.
- 19 μέσος όρος. Ε, θα τον ανεβάσω. Εγώ θέλω να περάσω εκεί που θέλω. Κι όταν το βάλω στόχο κάτι, δεν γίνεται να μην τον πετύχω, αδερφούλα μου.
- Και τότε που έχασες τη χρονιά, στόχο το είχες;… είπε ο Γιάννης με μια ειρωνεία.
- Μη δίνεις σημασία, σε πειράζει, είπε η Φρόσω.
- Δεν δίνω, βρε Φρόσω μου. Αν ήταν να δίνω σημασία σε όλες τις παπαριές που λέει ο μαλάκας ο Γιαννάκης, θα χάναμε την μπάλα εντελώς. Δεν ξέρεις το ρητό που λέει: «Μαλάκα Γιάννη».
Εκείνος έγινε πυρ και μανία. Ήταν έτοιμος να πιαστούμε στα χέρια. Εκείνη την στιγμή μπήκε ο πατέρας μου. Είδε το σκηνικό. Χτύπησε το χέρι στο τραπέζι.
- Τι γίνεται εδώ;
- Μόλις μας είδε, βρήκε τον καλό του εαυτό… βιάστηκε να πει ο Γιάννης.
- Δημήτρη, ντρέπομαι για σένα είπε ο πατέρας μου. Έτσι υποδέχεσαι τα αδέρφια σου; Μα, πότε θα γίνεις άνθρωπος πια;
Εκνευρίστηκα τόσο που κόντευα να εκραγώ. Η Φρόσω σώπασε σαν την σιγανοπαπαδιά. Κοκκίνισα από το θυμό μου. Την κοίταξα. Εκείνη χαμήλωσε το κεφάλι. Ποτέ δεν πήρε το μέρος μου, ποτέ!
Σηκώθηκα απότομα και πήγα στο δωμάτιό μου. Κλείδωσα και την πόρτα πίσω μου. Πήρα το κινητό και έστειλα μήνυμα στην Άσπα. Σε πέντε λεπτά με πήρε πίσω. Της τα είπα. Εκείνη με παρηγορούσε, μου έλεγε πόσο με αγαπάει, και φυσικά αυτό μου έδινε κουράγιο. Κανονίσαμε να βρεθούμε.
Έτσι κι έγινε. Βγήκε από το σπίτι της και συναντηθήκαμε σε μια παλιά αποθήκη που υπήρχε έξω από το χωριό. Με το που την είδα έτρεξα προς το μέρος της και την αγκάλιασα. Φιληθήκαμε στο στόμα με ένα παθιασμένο φιλί. Μπήκαμε στην αποθήκη. Αρχίσαμε να φιλιόμαστε πάλι. Άπλωσα το χέρι μου στα όμορφα στήθη της και τα χάιδευα. Της άρεσε, με άφησε να της τα χαϊδεύω. Φορούσε ένα τζιν παντελόνι. Άρχισα να την χαϊδεύω τον πεταχτό της κώλο. Εκείνη τριβόταν πάνω μου. Ο πούτσος μου σηκώθηκε και το κατάλαβε κι κείνη. Τρίβονταν επάνω του στέλνοντας την καύλα μου στα ύψη. Με μια κίνηση της ξεκούμπωσα το παντελόνι. Δεν αντέδρασε. Της το κατέβασα. Σε λίγο ήμαστε κι οι δύο γυμνοί τα ρούχα μας πεταμένα κάτω. Ξαπλώσαμε πάνω στα ρούχα μας. Της άνοιξα τα πόδια και άρχισα να τρίβω τον πούτσο μου στο παρθένο της μουνί.
- Φοβάμαι, αγόρι μου… είπε και με φίλησε στο αφτί.
- Χαλάρωσε, μωρό μου, όλα θα πάνε καλά. Είπα και τη φίλησα στο λαιμό.
Με μια κίνηση χώθηκα μέσα στο στενό μουνί της. Την έσπασα. Εκείνη σφίχτηκε στην αρχή. Δεν έβγαλα τον πούτσο μου, άρχισα να την γαμάω προσεκτικά. Ο πόνος και το τσούξιμο που ένιωσε στην αρχή έδωσαν τη θέση τους στη γλύκα. Ήταν υπέροχο! Ήταν πολύ στενή και δεν άντεξα. Έχυσα γρήγορα πάνω στην κοιλιά της. Μείναμε αγκαλιασμένοι και λέγαμε τρυφερόλογα. Ύστερα έβγαλε ένα πακέτο υγρά μαντηλάκια και σκουπιστήκαμε. Σε λίγο ήμουν πάλι έτοιμος. Τον έχωσα σιγά σιγά και άρχισα να τη γαμάω πιο δυνατά. Σε λίγο έχυσε κι εκείνη σε ένα δυνατό οργασμό, τον πρώτο της. Τον έβγαλα μετά και έχυσα πάνω στα μπούτια της αυτήν τη φορά. Σκουπιστήκαμε και καθόμαστε στις γλύκες και στα φιλιά. Κοίταξε το ρολόϊ της. Έπρεπε να φύγει για το σπίτι. Την πήγα μέχρι ένα στενό πιο κάτω.
Ύστερα πήρα τηλέφωνο τον Κωστή. Μου είπε να περάσω για λίγο. Πήγα. Του τα είπα για την Άσπα και χάρηκε. Εκείνος μου είπε ότι είχε ξαναπάει στη Γωγώ. Το σεξ τον χαλάρωνε από το στρες των εξετάσεων. Γύρισα σπίτι μου χαλαρός κι ευτυχισμένος. Μπήκα στο σπίτι και η μάνα μου με τον Γιάννη κάθονταν στο σαλόνι και συζητούσαν. Σε λίγο βγήκε και η Φρόσω από το μπάνιο. Πήγα και πλύθηκα. Βγήκα και κάθισα μαζί τους έχοντας ένα χαμογελαστό κι ευτυχισμένο ύφος.
- Τι κάνετε, ρε παιδιά; Πώς τα περνάτε στη συμπρωτεύουσα;
- Καλά, είπε η Φρόσω.
- Με τα μαθήματα πώς τα πάτε, Φρόσω;
- Ε, από τον Σεπτέμβρη θα κοιτάξω να ξεφορτωθώ μαθήματα που χρωστάω.
- Χρωστάς πολλά από τα προηγούμενα;
- Ε, κάμποσα.
- Ε, στρώσου και θα τα περάσεις. Να σου πω, κανένα φλερτ υπάρχει; Μάνα δεν πας να κάνεις καμιά δουλειά, μπας και μάθουμε κανένα νέο;… είπα θέλοντας να πειράξω τόσο την μάνα μας όσο και την ίδια τη Φρόσω.
- Έλα, βρε Δημήτρη, άρχισες πάλι;… είπε η μάνα μας.
- Καλά, είσαι μαλάκας, αγόρι μου;… είπε ο Γιάννης θυμωμένος.
- Γιατί, βρε, κακό είναι; Σε ποια εποχή ζούμε; Μην κοιτάς εσύ που θα μείνεις γεροντοπαλλήκαρο, ποια θα σε πλησιάσει εσένα, τέτοιος μπουχέσας που είσαι; Η Φρόσω γιατί να μείνει ανύπαντρη, γεροντοκόρη; Εξάλλου, ωραίο γκομενάκι είναι!
- Δημήτρη, τι λες, πας καλά;… είπε με αγανάκτηση η Φρόσω.
Σηκώθηκα και πήγα δίπλα της. Πριν αντιδράσει τη φίλησα στο μάγουλο.
- Ρε βλαμμένο, σ’ αγαπάω και μ’ αρέσει να σε πειράζω. Θέλω να σε βλέπω να τσατίζεσαι. Παίρνεις ένα θυμωμένο ύφος που σε κάνει ακόμα πιο όμορφη αδερφούλα μου. Έλα μη χολοσκάς! Εμένα δεν με πειράζει… κι ας μείνεις γεροντοκόρη!
Εκείνη τη στιγμή μου άστραψε ένα χαστούκι που τα είδα όλα.
- Ε, μα πια! Δεν υποφέρεσαι… είπε με αγανάκτηση.
- Δεν πειράζει, Φρόσω μου, εγώ εξακολουθώ να σ’ αγαπώ, αδερφούλα μου. Χτύπα με όσο θέλεις!
Έσκυψα και τη φίλησα ξανά στο μάγουλο.
- Να είδες; Εσύ με χτυπάς και σε φιλάω και σου λέω πόσο σ’ αγαπάω! Και θα σου βρω εγώ ένα γαμπρό, να ίσα με εκεί πάνω, λεβέντη!
- Ε, άι στο διάολο, ρε…
είπε με αγανάκτηση, ενώ μετά τα δύο φιλιά οι άμυνές της έδειξαν να πάνε περίπατο και χαμογέλασε.
- Γιατί, δε θέλεις λεβέντη; Τι θέλεις να είναι κανένας βουτυρομπεμπέ σαν το παλληκάρι από απέναντι, που δε μπορεί να σκουπίσει και τον κώλο του;
Εκείνος θύμωσε τόσο, που μου πέταξε το βιβλίο που κρατούσε στα χέρια. Έφυγα και πήγα γελώντας στο δωμάτιο. Ήμουν ευχαριστημένος που τους τσίτωσα λιγάκι. Πήρα την εκδίκησή μου. Η μάνα μου σε όλο το σκηνικό δεν πήρε θέση. Ίσως να ήθελε να μη φανεί ότι είναι πάντα με το μέρος τους.
Ο καιρός περνούσε. Εγώ με την Άσπα είχαμε κάνει κρυψώνα μας την παλιά αποθήκη. Κάθε βδομάδα βρισκόμαστε δύο ή και τρεις φορές και πραγματικά του δίναμε και καταλάβαινε στον έρωτα. Μάλιστα στην αρχή αφιέρωσα μια δυο μέρες και επισκεύασα την πόρτα, πήρα κάτι τάβλες και έστρωσα κάτι κουρελούδες. Από τη Γωγώ δεν είχα πάει καθόλου πια, είχα ξεκόψει εντελώς.
Θυμάμαι την μέρα πριν φύγει η Άσπα για διακοπές, που βρεθήκαμε στην αποθήκη. Ήμασταν μέσα στις αγκαλιές και τα φιλιά. Γυμνωθήκαμε και αρχίσαμε να χαϊδευόμαστε. της άνοιξα τα πόδια και χώθηκα με την μία στο μουνί της. Άρχισα να τη γαμάω αργά. Ήθελα να το απολαύσω. Όσο κρατούσε τη στάση, κοιτούσε ο ένας στα μάτια τον άλλον και ανταλλάσσαμε φιλιά και τρυφερόλογα. Η Στάση αυτή ήταν πολύ χαλαρή και για του δυο μας. Ύστερα ανέβασα το ρυθμό. Η Άσπα έχυσε με μεγάλη ένταση. Ακολούθησα κι εγώ πάνω στην κοιλιά της. Μείναμε αγκαλιασμένοι αρκετά.
- Δημήτρη μου, στενοχωριέμαι, που δε θα ξεκουραστείς καθόλου, μωρό μου.
- Θα σταματήσω το διάβασμα για λίγο καρδιά μου, θα ξεκουραστώ, μην ανησυχείς για μένα.
- Ανησυχώ, γιατί μετά το διάβασμα θα είσαι στην πολύ σκληρή δουλειά και τα αδέρφια σου στην ντόλτσε βήτα. Είδαμε και τον αδερφό σου να σπουδάζει χημικός και τη Φρόσω νοσηλεύτρια! Σπουδαία τα λάχανα! Και τους έχουν στα όπα όπα. Από μικρή στενοχωριόμουν για σένα αγάπη μου. Εσύ από μικρός διάβασμα και ταυτόχρονα δουλειά, από το πρωί μέχρι το βράδυ στη δουλειά και μετά πάλι μία από τα ίδια· και πάντα στην απ’ έξω. Και τότε που έχασες την τάξη, εγώ ξέρω ότι δεν έφταιγες εσύ κατά βάθος. Πόσο πόλεμο μπορούσες να αντέξεις; Θυμάσαι τι σπασίματα σου κάνανε; Λες, ρε πούστη μου, και δεν ήσουν παιδί τους, λες κι ήσουν ένας υπηρέτης.
- Σου είπα μικρή μου, να μην ανησυχείς για μένα. Εγώ είμαι ευτυχισμένος που έχω εσένα. Κατάλαβες; Αυτό μου αρκεί. Όλοι οι άλλοι περισσεύουν.
Δε μίλησε. Αρχίσαμε τα φιλιά και τα χάδια. Με το χέρι μου της χάιδευα το νεανικό της μουνάκι. Εγώ ήμουν έτοιμος πάλι. Κατέβηκα και άρχισα να φιλάω τρυφερά τα όμορφα βυζιά της. Το απολάμβανε. Ύστερα ξάπλωσα ανάσκελα και την έβαλα να με καβαλήσει. Πήρε τον πούτσο μου αργά, βαθιά μέσα της. Άρχισε να κουνιέται εμπρός πίσω έχοντας τον βαθιά. Ύστερα άρχισε τα πάνω κάτω. Οι κινήσεις της μέσα στην ένταση. Ήταν υπέροχο. Η αναπνοές μας όλο και πιο γρήγορες. Άρχισε να βογκάει από την καύλα έχυσε δυνατά. Τραβήχτηκε μόλις κατάλαβε ότι θα έχυνα. Έσκυψε γρήγορα πάνω μου και άρχισε να παίρνει τον πούτσο μου στο στόμα της. Τον έπαιζε με το χέρι της ταυτόχρονα. Άρχισα να χύνω δυνατά. Τα χύσια μου πασάλειψαν το όμορφο πρόσωπό της. Ύστερα έκανε κάτι αναπάντεχο. Πήρε τον πούτσο μου όπως ήταν μέσα στο στόμα της. Άρχισε να γλείφει τα χύσια μου.
- Τελικά δεν είναι και τόσο απαίσια όσο φοβόμουν, είπε με ένα γλυκό χαμόγελο κοιτώντας με στα μάτια.
Τραβήχτηκε πάνω μου. Άρχισε τα γλωσσόφιλα. Σε μια στιγμή με ρωτάει:
- Είδες ότι δεν είναι και τόσο απαίσια;
Σκάσαμε στα γέλια και οι δύο. Αγκαλιαστήκαμε. Φύγαμε από την αποθήκη κοντά στα μεσάνυχτα.
Το καλοκαίρι εγώ είχα ένα μήνα ακριβώς να «ξεκουραστώ» από το διάβασμα. Ύστερα θα άρχιζα εντατικό διάβασμα. Όλον αυτόν το μήνα τον πέρασα δουλεύοντας πότε στο ένα δικό μας κτήμα, πότε συντηρούσα και κάποιους άλλους λαχανόκηπους από ανθρώπους που έλειπαν συνήθως από το χωριό για καλοκαίρι και πότε πήγαινα τα βράδια σε άλλες δουλειές σε ταβέρνες. Δούλευα σαν το σκυλί πραγματικά. Δεν κώλωνα σε καμιά δυσκολία. Κοίταζα να βγάλω χρήματα και να τα βάζω στην άκρη. Οι δικοί μου με έβλεπαν πολλές φορές που γυρνούσα πολύ κουρασμένος και δεν μου έλεγαν τίποτα. Πολλές φορές είχα την εντύπωση ότι δεν νοιάζονταν καθόλου. Μόνο ο παππούς μού συμπαραστεκόταν. Κι αυτός ήταν που μου πρότεινε να πάω λίγες μέρες διακοπές, αλλά αρνήθηκα. Μια φορά όλο κι όλο η μάνα μου, με ρώτησε αν κανόνισα κάτι για διακοπές και της είπα ένα ξερό «όχι»· λες και μπορούσα να το κανονίσω μόνος μου. Με πείραζε το γεγονός ότι δε με ρωτούσαν ποτέ αν θέλω κάτι ή όχι. Ο Γιάννης με την Φρόσω πήγαν διακοπές ξεχωριστά για δύο εβδομάδες. Εγώ το έμαθα την τελευταία μέρα που φεύγανε.
Θυμάμαι που γύρισαν με μία μέρα διαφορά, εγώ ήμουν στο κτήμα και πότιζα τα δέντρα. Ήταν 20 Αυγούστου. Παράλληλα με το πότισμα καθάριζα και το κτήμα. Ο πατέρας μου είχε πάει αλλού, στο άλλο μεγάλο κτήμα που είχαμε. Σ’ αυτό το κτήμα σπάνια πήγαινα, αλλά μου φόρτωσαν το άλλο σχεδόν εξολοκλήρου. Όταν πήγαινα στο κτήμα, περνούσα όλη τη μέρα εκεί, μια και ήταν μακριά. Ήμουν από τους ανθρώπους που ήθελαν να τελειώνουν οι δουλειές τους. Δεν ήθελα τις εκκρεμότητες με τίποτα. Το βράδυ της μέρας εκείνης που γύρισε ο Γιάννης κανόνισε ήδη με τους φίλους έξοδο. Εγώ γύρισα σούρουπο κατάκοπος, ίσα που στεκόμουν όρθιος. Έκανα ένα μπάνιο και κάθισα να πάρω λίγο το πάνω μου από την κούραση. Με πήραν τηλέφωνο από την ταβέρνα. Ζητούσαν άτομο για βοήθεια. Χωρίς δεύτερη σκέψη δέχτηκα. Ντύθηκα και πήρα το αμάξι του πατέρα και πήγα.
Στα μέσα της δουλειάς χτύπησε το κινητό μου. Ήταν ο Γιάννης. Ήθελε το αμάξι. Του το αρνήθηκα και του έκλεισα το τηλέφωνο, αφού στη δουλειά γινόταν ένας σκοτωμός. Είχε πάει περασμένες δύο το βράδυ, όταν σχόλασα. Αφού χαιρέτησα τα παιδιά, βγήκα από το μαγαζί και προχώρησα στο επόμενο στενό όπου είχα παρκαρισμένο το αμάξι του πατέρα. Δεν το βρήκα. Θύμωσα τόσο πολύ που κόντευα να τρελαθώ. Ήμουν μέσα στα νεύρα. Έριξα μια κλωτσιά στον κάδο σκουπιδιών. Περπατούσα στα χαμένα. Δεν έπρεπε να περάσει έτσι αυτό. Θα μπορούσα να πάρω ταξί, αλλά γιατί; Να μου φύγει το μισό μεροκάματο που με τόσο κόπο έβγαλα; Ήμουν βέβαιος ότι το καθίκι ο Γιάννης το πήρε με το εφεδρικό κλειδί. Κάθισα σε μια πλατεία σε ένα παγκάκι. Βούρκωσα. Ύστερα με έπιασε το πείσμα. Σηκώθηκα και πήγα κατευθείαν στο αστυνομικό τμήμα. Δήλωσα κλοπή και ζήτησα να δοθεί σήμα πριν γίνει καμιά στραβή και βρεθώ με την πλάτη στον τοίχο.
Ύστερα έφυγα. Γύρισα, με τα νεύρα που είχα, με τα πόδια στο σπίτι, παρ’ όλη την κούραση που είχα. Έφτασα κοντά στις τέσσερις το πρωί. Έπεσα ξερός. Το πρωί ήταν στο πρόγραμμα πάλι το πότισμα και η περιποίηση του κήπου και του περιβολιού ενός συγχωριανού μας. Την πήρα τη δουλειά για όλο το καλοκαίρι που θα έλειπε ο άνθρωπος και μου έδωσε και καλά λεφτά. Είχε μείνει πολύ ικανοποιημένος την προηγούμενη χρονιά με την δουλειά που του έκανα και γι’ αυτό μου το πρότεινε ο ίδιος την επόμενη.
Σηκώθηκα περασμένες οχτώ το πρωί πιασμένος από την κούραση. Πονούσε η πλάτη μου από τη δουλειά. Έπινα τον καφέ μου στην κουζίνα. Ήμουν μόνος. Σε κάποια στιγμή βλέπω τον πατέρα μου να έρχεται με μένος μέσα στο σπίτι.
- Καλά, τι πήγες και έκανες, βρε κωλόπαιδο;
- Τι έκανα; ρώτησα, αν και κατάλαβα τι έγινε.
- Γιατί πήγες στην αστυνομία και είπες ότι έκλεψαν το αμάξι; Με πήρε ο αδερφός σου από το τμήμα. Τον έπιασαν τα χαράματα και τον τραβάνε μέχρι τώρα. Δεν είχε και χαρτιά μαζί του κι εκείνος ο βλάκας, ούτε καν την ταυτότητά του.
- Εγώ τι φταίω; Με ρώτησε και του είπα ότι το χρειάζομαι. Δούλευα στο κάτω κάτω, δεν ήμουν στη διασκέδαση! Γιατί δε σεβάστηκε αυτό που του είπα; Και δε με ειδοποίησε και καθόλου, ήρθε και μου το πήρε κρυφά από τη δουλειά.
- Δε μπορούσες να τον πάρεις τηλέφωνο;
- Όχι! Δεν μπορούσα. Είδα ότι το αμάξι έλειπε και πήγα στην αστυνομία. Τι να έκανα; Δεν ήξερα ποιος το πήρε. Έλα, σε παρακαλώ! Έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω, του είπα με θυμό, υψώνοντας την φωνή μου.
Σηκώθηκε και έφυγε έξω φρενών. Κάλεσε ένα ταξί και έφυγε. Εγώ εκείνη τη μέρα γύρισα από τη δουλειά κατά τις τέσσερις μετά το μεσημέρι, ψόφιος στην κούραση. Στα χέρια μου κρατούσα δυο τσάντες με λαχανικά. Πήγα στην κουζίνα. Ο Γιάννης ήταν με τη Φρόσω στο σαλόνι μουτρωμένοι. Δεν τους μίλησα. Πήγα έκανα ένα μπάνιο. Στο φούρνο υπήρχε φαγητό. Πήρα ένα πιάτο και πήγα να πάρω.
- Επ… το φαγητό δεν είναι για σένα, ούτε και το ψωμί, κάτω τα χέρια σου! είπε ο Γιάννης με επιτακτικό τρόπο.
Έκλεισα το φούρνο. Πήρα ένα άλλο βαθύ πιάτο και έκοψα μια σαλάτα από αυτά που έφερα. Άνοιξα το ψυγείο και πήρα και λίγο τυρί. Την έφαγα σκέτη, χωρίς ψωμί, γιατί θα έπεφτα κάτω από την πείνα και την κούραση. Τσατίστηκα όμως τόσο πολύ! Μόλις έφαγα, έπλυνα ό,τι λέρωσα στην κουζίνα και πήρα τις τσάντες με τα υπόλοιπα λαχανικά και βγήκα έξω. Πήγα στο βάθος του οικοπέδου και τα πέταξα στις κότες. Γύριζα πίσω μέσα στο θυμό. Με πολύ δυσκολία συγκρατούσα τα νεύρα μου.
Πριν μπω στο σπίτι είδα τον πατέρα μου και την μάνα μου να έρχονται. Ο πατέρας μου ήταν μουτρωμένος, εξαιτίας του γεγονότος με την αστυνομία. Μπήκα και έπλυνα τα χέρια μου στο μπάνιο. Ύστερα βγήκα στη βεράντα. Ακούμπησα στην κουπαστή με σκυμμένο το κεφάλι και προσπαθούσα να ηρεμήσω. Σε μια στιγμή έρχεται η μάνα μου.
- Δημήτρη, έλα λίγο μέσα, σε παρακαλώ!
Σηκώθηκα και πήγα. Ήμουν σοβαρός, θυμωμένος.
- Τι θέλεις, μάνα;
- Έφαγες;
- Ναι, έφτιαξα μια σαλάτα και έφαγα σκέτη, γιατί ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω από την πείνα και την κούραση.
- Γιατί δεν έφαγες φαγητό;
- Γιατί ο καργιόλης, ο Γιαννάκης, ο κανακάρης σου, μου είπε ότι δεν είναι για μένα το φαγητό, ούτε και το ψωμί. Λοιπόν είχα φέρει δυο τσάντες λαχανικά. Έφτιαξα για μένα μια σαλάτα για να μην πέσω από την εξάντληση που είχα και τα υπόλοιπα τα έριξα στις κότες.
- Είσαι στα συγκαλά σου; Φώναξε θυμωμένος ο πατέρας μου.
Εκεί πλέον το ποτήρι ξεχείλισε. Όπως ακουμπούσα στον τοίχο με την πλάτη τινάχτηκα πάνω από τα νεύρα μου.
- Εγώ ή αυτός ο βουτυρομπεμπές που μεγάλωσες; Ε; Εγώ; Γύρισα κατάκοπος από τη δουλειά και μου απαγόρευσε το μουνόπανο να φάω. Στο κάτω κάτω τι ζόρι τραβάτε, ρε; Άντε στο διάολο όλοι σας… είπα με νεύρα. Το είπα κάποτε, αλλά τώρα θα το κάνω στην πράξη. Ή θα του πείτε αυτού, του καργιόλη απέναντί μου, να το βουλώσει, ή θα σας τον σερβίρω για το νοσοκομείο καμιά μέρα. Αν τον πιάσω στα χέρια μου, θα τον πάρουν οι τέσσερις, με τα νεύρα που έχω τώρα.
- Μα τι πράγματα είναι αυτά που λες για τον αδερφό σου;… ξεφώνισε η μάνα μου.
Ύστερα πήραν σειρά όλοι τους. Όλοι εναντίον μου. Σώπασα. Προσπαθούσα να ελέγξω τον εαυτό μου, έτρεμα ολόκληρος. Ο Γιάννης παίρνοντας θάρρος από την παρέμβαση των άλλων εναντίον μου, πετάχτηκε πάνω, με πλησίασε και με έπιασε ξαφνικά από τη μπλούζα. Δεν ήθελα περισσότερο. Του έχωσα μια γροθιά στο στομάχι. Ύστερα δυο τρεις απανωτές στο πρόσωπο. Ήρθε ο πατέρας μου να με τραβήξει. Τον έπιασα κι εκείνον και τον έσπρωξα με δύναμη. Παραπάτησε και παραλίγο να πέσει κάτω. Ύστερα έπιασα το Γιάννη από το πουκάμισο και τον άρχισα στα χαστούκια. Δεν μπορούσε να αντιδράσει. Έφαγε δυο τρία χαστούκια. Η Φρόσω είχε σοκαριστεί, έβαλε τα κλάματα σε μια γωνιά του σαλονιού. Τον παράτησα σπρώχνοντάς τον πάνω στον καναπέ, όπου έσκασε σαν τσουβάλι. Η μάνα μου έτρεμε κι εκείνη κι έκλαιγε, τα είχε χάσει. Ο πατέρας μου με κοιτούσε άναυδος.
- Βάλ’ το καλά στο μυαλό σου, ρε αρχίδι. Με «το κωλόπαιδο του Θανάση, τον Δημήτρη» δεν θα τα βγάλεις πέρα ποτέ! Ποτέ όμως!
Οι άλλοι έμειναν να με κοιτάζουν. Πήγα στο τραπέζι της κουζίνας. Κάθισα σε μια καρέκλα. Ξέσπασα σε λυγμούς. Δεν άντεχα άλλο.
- Γαμώ το Θεό που πιστεύετε όλοι σας εδώ μέσα! Τι στον διάολο σας έκανα; Μια ζωή εδώ μέσα να νιώθω σαν ένας σκύλος και τίποτα άλλο.
Σηκώθηκα και έχωσα μια δυνατή κλωτσιά στο τραπέζι στέλνοντάς το πάνω στα ντουλάπια της κουζίνας. Βγήκα έξω φρενών έξω από το σπίτι. Πήρα το ποδήλατό μου και έφυγα. Πήγα στην ερειπωμένη αποθήκη που είχα κρυψώνα με την Άσπα. Κάθισα σε μια γωνιά. Με πήρε πάλι το παράπονο. Χτύπησε το κινητό μου. Ήταν από το σταθερό του σπιτιού. Στην αρχή δεν ήθελα να το σηκώσω. Ύστερα το σήκωσα. Ήταν ο παππούς. Μόλις είχε γυρίσει.
- Γύρνα, βρε Δημητρό! είπε με μια φωνή που μόλις έβγαινε από το στόμα του.
- Σ’ αγαπάω, παππού! Σ’ αγαπάω! Μόνο εσένα αγαπάω. Μην ανησυχείς για μένα. Θα γυρίσω μόνο για σένα. Αργότερα όμως, μόλις ηρεμήσω. Μην ανησυχείς για μένα. Ποτέ να μην ανησυχείς. Δεν ξέρεις τι κωλόπαιδο είμαι εγώ; Τι θα πάθω; Δεν παθαίνω τίποτα εγώ.
Έκλεισα το τηλέφωνο, γιατί η φωνή μου δεν έβγαινε άλλο. Ο παππούς το κατάλαβε και δε μιλούσε. Με πήραν τα κλάματα. Ύστερα άπλωσα την κουρελού και έβαλα το μπουφάν μου για μαξιλάρι. Δεν κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα. Είχα αποκοιμηθεί από την πολλή κούραση και τη στενοχώρια. Ξύπνησα νιώθοντας δυο χείλη να με φιλάνε γλυκά στο πρόσωπο. Ήταν η Άσπα. Με αγκάλιασε. Στην αρχή νόμισα ότι ονειρεύομαι.
- Μην πεις τίποτα αγάπη μου, τα έμαθα όλα. Πήγαμε από το σπίτι σου, και τα μάθαμε. Σ’ αγαπώ, καλέ μου! Έπιασα παράμερα τον παππού και του είπα ότι εγώ μπορώ να σε βρω και τον διαβεβαίωσα να μην ανησυχεί.
- Τελικά, είσαι ένας άγγελος! Ήρθες πάνω στην πιο κατάλληλη στιγμή. Γιατί ήρθατε νωρίτερα από τις διακοπές; Δεν ήταν να έρθετε σε τέσσερις μέρες;
- Ναι, αλλά έτυχε μια ξαφνική υποχρέωση στον πατέρα μου και έπρεπε.
Καθίσαμε μέσα τις αγκαλιές και τα φιλιά. Η αγκαλιά της και τα φιλιά της με ηρέμησαν. Σε κάποια στιγμή αναστέναξα βαθιά. Εκείνο το βράδυ δεν κάναμε κάτι γιατί η Άσπα ήταν στις δύσκολες μέρες της. Δε με ένοιαξε καθόλου. Με παρηγορούσε η συντροφιά της, η αγκαλιά της. Μας πήρε δέκα το βράδυ που γυρίσαμε. Κανονίσαμε το ραντεβού μας για την άλλη μέρα και χωριστήκαμε.
Πήγα στο σπίτι. Ο παππούς ήταν έξω στη βεράντα και με περίμενε. Καθίσαμε μαζί. Του τα είπα με κάθε λεπτομέρεια. Εκείνος ήταν σοφός άνθρωπος. Δεν εκνευριζόταν ποτέ. Κούνησε απλά το κεφάλι του.
- Και πότε ξεκινάς μαθήματα;
- Από βδομάδα παππού.
- Ωραία.
- Γιατί, ρωτάς;
- Έχω τους λόγους μου.
Ύστερα μιλήσαμε λίγο για τον θείο Μανώλη τον ανιψιό του που είχε πάει επίσκεψη σ’ αυτόν. Πήγαμε μέσα. Εγώ πήγα και ξάπλωσα.
Οι μέρες περνούσαν. Εγώ άρχισα το εντατικό διάβασμα. Μετά το επεισόδιο όλοι είχαν μια πολύ ψυχρή στάση απέναντί μου που με πλήγωνε αφάνταστα. Ένιωθα σαν απόπαιδο. Το μόνο θετικό ήταν ότι δεν ασχολούνταν μαζί μου. Σιγά σιγά έφτασε ο καιρός για τις εξετάσεις. Την πρώτη μέρα που γράφαμε σηκώθηκα με πολύ άγχος. Όταν έφευγα, βγήκε ο παππούς στη βεράντα.
- Δημήτρη… μού φώναξε.
Τον κοίταξα.
- Ψηλά το κεφάλι! Όπως πάντα, Δημητρό.
- Ναι, παππού! Ψηλά!
Έφυγα. Οι εξετάσεις τελείωσαν. Οι μέρες πέρασαν και βγήκαν τα αποτελέσματα και σημείωσα μια πολύ υψηλή βαθμολογία. Εκείνη τη μέρα πήγα πρώτα από τον παπα-Πέτρο. Είπα τα ευχάριστα στην Άσπα και αναγκαστικά και στους δικούς της. Ύστερα γύρισα στο σπίτι. Είδα τον παππού μου να κάθετε στη βεράντα. Με είδε.