Όλες οι φαντασιώσεις μου σε ένα βράδυ… με τη Μαίρη

Ήταν Παρασκευή απόγευμα. Η Αθήνα βυθιζόταν αργά στο χρυσαφί φως του ηλιοβασιλέματος, όταν έλαβα εκείνο το μήνυμα: «Σου έκλεισα το δωμάτιο. Σουίτα. Δώσε στον ρεσεψιονίστ το όνομά μου… Μαίρη.» Δεν χρειάστηκα δεύτερη σκέψη. Η Μαίρη ήξερε. Ήξερε τι χρειαζόμουν, τι φαντασιωνόμουν, τι δεν τολμούσα ποτέ να ζητήσω. Ήταν σαν να είχε ξεκλειδώσει το πιο σκοτεινό, αλλά και το πιο ειλικρινές μου κομμάτι. Η άφιξη Το ξενοδοχείο ήταν διακριτικό, πολυτελές. Το δωμάτιο στον 7ο όροφο με θέα τη φωτισμένη πόλη. Η πόρτα ήταν ήδη μισάνοιχτη. Μπήκα μέσα σχεδόν με κομμένη την ανάσα. Η Μαίρη με περίμενε. Φορούσε ένα μαύρο φόρεμα, εφαρμοστό. Ίσα που κάλυπτε τις καμπύλες της. Τα μάτια της με κοίταξαν με εκείνο το βλέμμα… το βλέμμα που δεν αφήνει περιθώριο για ερωτήσεις. «Απόψε, δεν έχει πρέπει. Μόνο ό,τι έχεις φανταστεί. Και ακόμα παραπάνω.» Το παιχνίδι αρχίζει Το δωμάτιο ήταν γεμάτο λεπτομέρειες: απαλή μουσική, αρώματα, χαμηλός φωτισμός, ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί που είχε ήδη ανοιχτεί. Η Μαίρη είχε ετοιμάσει σκηνικό, όχι για μια βραδιά, αλλά για μια εμπειρία. Κάθε άγγιγμα της είχε σκοπό. Κάθε της λέξη έπεφτε σαν υπνωτιστική εντολή. Καθώς με οδηγούσε στο κρεβάτι, ένιωσα σαν να μην ήμουν πια εγώ. Ήμουν ένα κομμάτι της δικής της φαντασίας. Ήθελα να παραδοθώ σε ό,τι είχε σχεδιάσει για μένα. Και το έκανα. Ώρες χωρίς χρόνο Χάσαμε την αίσθηση του χρόνου. Δεν υπήρχαν ρολόγια. Μόνο ανάσες, βλέμματα, παιχνίδι. Η Μαίρη είχε ένα τρόπο να διαβάζει τις αντιδράσεις μου, σαν να ήξερε από πριν τι θα ήθελα πριν καν το σκεφτώ. Η βραδιά δεν ήταν απλά ερωτική. Ήταν απελευθερωτική. Μια έκρηξη επιθυμίας χωρίς φίλτρα. Και όταν τελικά αποκοιμηθήκαμε, μείναμε γυμνοί, κουρασμένοι, γεμάτοι. Σιωπηλοί, αλλά τόσο δεμένοι. Το επόμενο πρωί Ξύπνησα με την αίσθηση της επιδερμίδας της δίπλα μου. Η Μαίρη χαμογελούσε. «Όλες οι φαντασιώσεις σου έγιναν πραγματικότητα;» με ρώτησε. Δεν απάντησα. Την φίλησα απλώς στο μέτωπο. Ήξερε ήδη την απάντηση. Η δεύτερη πράξη Η Μαίρη σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι, χωρίς να καλύψει τίποτα από το κορμί της. Περπάτησε γυμνή ως το μπαλκόνι και άνοιξε τις κουρτίνες. Το φως του ήλιου πλημμύρισε το δωμάτιο, αποκαλύπτοντας το απόλυτο χάος της προηγούμενης νύχτας: πεταμένα ρούχα, κρασί μισογεμάτο στο ποτήρι, και σεντόνια ακόμα ανακατεμένα από τα κορμιά τους. «Δεν τελειώσαμε ακόμα…» είπε γυρνώντας το κεφάλι της ελαφρά και κοιτώντας τον πάνω από τον ώμο της. Εκείνος την πλησίασε. Δεν είχαν ανταλλάξει πολλές λέξεις. Δεν χρειαζόταν. Το σώμα μιλούσε ήδη τη δική του γλώσσα. Το ντους των αισθήσεων Μπήκαν μαζί στο ντους. Το ζεστό νερό κύλησε επάνω τους, αλλά δεν ένιωσαν μόνο τη θερμότητα του νερού. Ένιωσαν την ένταση να ανεβαίνει ξανά. Σαπούνι, χέρια, φιλιά στον λαιμό, γλώσσα στο στήθος, χέρια στα μαλλιά. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη. Μόνο επιθυμία που ξαναγεννιόταν. Στο ντους, η Μαίρη γονάτισε. «Άφησέ με να σε φροντίσω ξανά, όπως εσύ φρόντισες κάθε φαντασίωσή μου χθες βράδυ…» Δεν χρειάστηκαν περισσότερα λόγια. Το στόμα της ανέλαβε δράση. Η συνέχεια στο κρεβάτι Μετά το ντους, την σήκωσε στα χέρια του. Την άφησε απαλά στο στρώμα. Το φως του πρωινού τους τύλιγε, σχεδόν σαν σκηνή κινηματογραφική. Αυτή τη φορά την έκανε δική του αργά, βασανιστικά, κοιτώντας την στα μάτια. Κάθε διείσδυση ήταν υπόσχεση. Κάθε αναστεναγμός της, επιβεβαίωση. Τη γύρισε μπρούμυτα. Την κράτησε απ’ τη μέση. Εκείνη του έδωσε ό,τι της ζητούσε, χωρίς ντροπή, χωρίς έλεγχο. Αφέθηκε. Το τέλος ή μια νέα αρχή; Όταν τελείωσαν, έμειναν ξαπλωμένοι για ώρα. Δεν χρειαζόταν να μιλήσουν. Το σώμα τους, το βλέμμα τους, είχαν πει ήδη όσα έπρεπε. Μια βραδιά έγινε πρωινό. Κι ένα δωμάτιο ξενοδοχείου έγινε ο κόσμος ολόκληρος. «Θα σε ξαναδώ;» την ρώτησε σιγανά, με σχεδόν παιδική αμηχανία. Εκείνη του χάιδεψε το στήθος και του ψιθύρισε: «Αν έχεις άλλη φαντασίωση… Είμαι πάντα εδώ να την κάνουμε πραγματικότητα.»