Κάτω από το τραπέζι στο ρεμπετάδικο

Το ρεμπετάδικο εκείνο το βράδυ του Δεκεμβρίου είχε πολύ κόσμο. Καπνός, ποτήρια, φασαρία και η μουσική από τη μικρή πίστα σκέπαζαν τα πάντα. Εγώ καθόμουν στο βάθος, τέρμα τοίχο, μακριά από την πίστα. Εκείνη ήταν πάνω και τραγουδούσε. Είχε ωραία φωνή. Δεν ήταν κακή. Και ήταν και πολύ ωραίο μουνάκι το κορίτσι. Όμορφη και αδύνατη. Δεν την έλεγες ούτε ψηλή ούτε κοντή. Φορούσε ένα απλό μίνι φόρεμα, καλσόν και τακούνια. Φαινόταν απλή και ταυτόχρονα σέξι. Κάθε τόσο τα μάτια μας συναντιόντουσαν για μια στιγμή. Δεν έκανε κάτι παραπάνω, απλά με κοίταζε και συνέχιζε το πρόγραμμά της.   Όταν κατέβηκε, πέρασε ανάμεσα από τα τραπέζια. Την κάρφωσα με το βλέμμα και της έκανα νόημα. Σταμάτησε. «Κάτσε λίγο αν θέλεις», της είπα. «Έχουν φύγει οι άλλοι».   Ήθελα απλά να πάρω το τηλέφωνό της. Κοίταξε γύρω της και κάθισε δίπλα μου. Μιλήσαμε για λίγο. Για τη μουσική, για το μαγαζί, για το πόσο κουραστική είναι η δουλειά τη νύχτα. Ήταν φιλική, αλλά κρατούσε αποστάσεις. Μύριζε ωραία. Το καλσόν που φορούσε ήταν διακριτικό και τόνιζε όσο πρέπει τα υπέροχα μπουτάκια της.   Κάποια στιγμή, ενώ μιλούσαμε ακόμα, το χέρι της ακούμπησε πάνω στο παντελόνι μου. Δεν το περίμενα. Το έκανε αργά, διστακτικά. Έσφιξε τον πουτσό μου πάνω από το ύφασμα και τον κράτησε λίγο έτσι. Ήμουν ήδη καυλωμένος. Με κοίταξε για ένα δευτερόλεπτο και μετά άρχισε να τον τρίβει με δύναμη. Έβαλα το χέρι μου στο μπούτι της. Της το χάιδεψα και τη χούφτωσα.   Όταν δοκίμασα να ανέβω πιο ψηλά, προς το μουνί της, μου τράβηξε το χέρι κάτω. Όχι απότομα. Σταθερά. Έβαζε όριο. Χωρίς να χάσει χρόνο, άπλωσε το χέρι της κάτω από το τραπέζι και μου κατέβασε το φερμουάρ. Έβαλε το χέρι της μέσα στο παντελόνι και μου τον έβγαλε έξω χύμα ενώ το μαγαζί είχε κόσμο. Δεν είχε σκληρύνει ακόμα. Τον έπιασε δυνατά και άρχισε να μου τον παίζει κρυφά. Το έκανε τέλεια. Με σταθερό, έντονο ρυθμό, ούτε βιαστικά ούτε αργά. Σφίγγοντας τη χούφτα της ακριβώς όσο έπρεπε. Κάποια στιγμή είχε γίνει πέτρα. Εκείνη, έσκυβε ελαφρώς και κοίταζε για λίγο την ψωλή μου να κρατιέται από τα δάχτυλά της, που είχαν ήδη αρχίσει να γλιστράνε, αλλά κάθε τόσο σήκωνε το κεφάλι και κοίταζε προς το μαγαζί για να μην καρφωθεί.   Το τραπέζι μας ήταν στο βάθος, υπήρχαν άλλα τραπέζια μπροστά μας, φασαρία, τραγούδια. Κανείς δεν καταλάβαινε τι γινόταν από κάτω. Εγώ δεν έχυνα εύκολα, είχα αντοχές κι εκείνη μου τον έπαιζε για πολλή ώρα. Φαινόταν καθαρά ότι της άρεσε όλη αυτή η φάση. Γούσταρε το ρίσκο και την ένταση εκεί κάτω. Εγώ απλά καθόμουν και το απολάμβανα. Το έκανε τόσο ωραία.   Κάποια στιγμή πλησίασα το στόμα μου στο αυτί της.   «Θα χύσω…» , της είπα και έτρεμα από την καύλα.   Εκείνη δεν σταμάτησε. Συνέχισε με πιο γρήγορο ρυθμό και μου απάντησε χαμηλά, βραχνά.   «Εγώ θα σε κάνω να χύσεις».   Και το έκανε.   Έσφιξα τα δόντια, το κορμί μου τινάχτηκε και άρχισα να χύνω με ορμή μέσα στη χούφτα της. Το ζεστό σπέρμα μου γέμισε τα δάχτυλά της κάτω από το τραπέζι. Εκείνη δεν τράβηξε το χέρι της. Συνέχισε να με αρμέγει αργά, σφίγγοντας τη βάση, μέχρι να βγει και η τελευταία σταγόνα.   Μετά πήρε μια χαρτοπετσέτα, καθάρισε το χέρι της χωρίς βιασύνη και ίσιωσε το φόρεμά της.   Πριν σηκωθεί, με κοίταξε στα μάτια και μου ψιθύρισε πονηρά και χαμογελαστά στο αυτί: «Με περιμένει έξω το αγόρι μου».   Σηκώθηκε, δεν είπε τίποτα άλλο και έφυγε προς το βάθος του μαγαζιού.   Εγώ έμεινα κάγκελο. Καθισμένος στον τοίχο, με την ψωλή έξω και την κοίταζα που απομακρυνόταν ανάμεσα στα τραπέζια. Η κοπέλα ήταν τρομερή. Δεν περίμενα ότι σε ένα απλό ρεμπετάδικο θα γινόταν κάτι τετοιο.