Κατερίνα: Ό,τι Λέω, Το Αποδεικνύω.

Είναι τρίτη 19 Απριλίου 2023 Στα κεντρικά γραφεία στο Μαρούσι γνωστής λιανικής πολυεθνικής Στο τμήμα IT and Digital. Η Κατερίνα είναι μια όμορφη, νεανική γυναίκα 28 ετών, γλυκό πρόσωπο με έντονα πρασινογάλανα μάτια, φυσικά ξανθά σγουρά μαλλιά και ύψος 1,75 68 κιλα. Εργάζεται σε γνωστή πολυεθνική εταιρεία στον ρόλο του Product Owner. Ώρα 09:15. Η Κατερίνα μπαίνει στο γραφείο με το απόλυτο outfit για να ταράξει τα νερά. Λευκό φόρεμα με μπλε λεπτομέρειες και τιράντες, που αποκαλύπτει τα γυμνασμένα πόδια της. Τα λευκά μποτάκια της συμπληρώνουν τέλεια το look. Η αυτοπεποίθησή της είναι στα ύψη – και όλοι το καταλαβαίνουν. Καθώς περπατάει στο open space, οι ματιές πέφτουν πάνω της. Ο Αλεχανδρος, Product Specialist ο Νικος (System) και ο Μαριος (Project Manager) παρατηρούν τη δυναμική της παρουσία. Αλεχανδρος: (με πονηρό χαμόγελο) “Σήμερα ήρθες έτοιμη να μας αποσπάσεις κάθε ίχνος συγκέντρωσης, έτσι;” Η Κατερίνα ρίχνει ένα αθώο βλέμμα, σαν να μην καταλαβαίνει τι εννοεί.   Κατερίνα: “Εγώ; Απολύτως καμία πρόθεση. Αν εσείς δεν μπορείτε να συγκεντρωθείτε, μάλλον είναι δικό σας θέμα.” Ο Νικος γελάει και κουνάει το κεφάλι του. Νικος: “Άλλο θέμα δεν έχουμε, αλλά αυτή η μέρα προβλέπεται δύσκολη.” Ο Μαριος παρατηρεί τα γυμνασμένα της πόδια και το άνετο περπάτημά της. Μαριος: “Θα μπορούσα να πω ότι το outfit σου είναι… επικίνδυνο σήμερα.” Η Κατερίνα παίρνει μια γουλιά από τον καφέ της και τον κοιτάζει με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο. Κατερίνα: “Επικίνδυνο; Χμμ… δεν είχα σκεφτεί ότι ένα φόρεμα μπορεί να προκαλέσει τόσο πανικό.”   Το Μεσημέρι – Οι Προκλήσεις Ξεκινούν Ώρα 16:45. Η δουλειά έχει ηρεμήσει, τα περισσότερα γραφεία είναι άδεια, και η ομάδα έχει μείνει μόνη της. Ο Αλεχανδρος ακουμπάει στο γραφείο της Κατερίνας, χαμογελώντας. Την κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω, μέχρι που τα μάτια του σταματούν στα πόδια της. Αλεχανδρος: “Σήμερα το outfit σου τραβάει περισσότερη προσοχή απ’ ό,τι θα ήθελες, μάλλον.” Η Κατερίνα σηκώνει το βλέμμα από την οθόνη της, χωρίς να δείχνει ίχνος αμηχανίας. Κατερίνα: “Α, ναι; Και τι ακριβώς είναι αυτό που τραβάει τόσο την προσοχή;” Νικος: “Δεν χρειάζεται να σου πούμε. Μάλλον το ξέρεις ήδη.” Ο Μαριος ρίχνει μια πιο προσεκτική ματιά και ξαφνικά η έκφρασή του αλλάζει. Μαριος: “Κάτσε λίγο… Μήπως υπάρχει κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον σήμερα;” Κατερίνα κοιτάζει τους τρεις άντρες, προσπαθώντας να καταλάβει τι εννοούν. Αλεχανδρος σκύβει ελαφρώς και κάνει μια χαρακτηριστική κίνηση με τα μάτια του προς τα κάτω. Κατερίνα παίρνει μια ασυναίσθητη στάση στην καρέκλα της, ανοίγοντας τα πόδια της χωρίς να το καταλαβαίνει. Το ροζ δαντελωτό string της φαίνεται ξεκάθαρα. Οι τρεις άντρες ανταλλάσσουν βλέμματα μεταξύ τους. Μαριος θυμαμαι μια παλιά κουβέντα σου. Κατερίνα τον κοιτάζει με απορία ποια; Μαριος: Είχες πει οτι δεν έχεις ούτε μια τρίχα. Κάτι μου λέει ότι σήμερα είναι η ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε αυτό που είχες πει… Κατερίνα ξεσπάει σε ένα πονηρό γέλιο. Κατερίνα: “Είστε τελείως τρελοί.” Αλεχανδρος δεν αφήνει την ευκαιρία να χαθεί. Αλεχανδρος: “Απλά λέμε ότι… αν το επιβεβαιώσεις, τελειώνει η συζήτηση εδώ.” Κατερίνα τον κοιτάζει αινιγματικά. Κατερίνα: “Τι πράγμα; Να σας το αποδείξω;” Νικος: “Ανοιξε λίγο τα πόδια, δεν βλέπουμε καλά.” Κατερίνα γελάει λίγο αμήχανα και κλείνει ελαφρός τα ποδιά της. Νικος κοιτάζει κάτω από το γραφείο τις και λέει με παιχνιδιάρικη χροιά Βλέπω μερικές τριχούλες παντός. Όλοι γελάνε η Κατερίνα λέει με ένα παιχνιδιάρικα χαμογελαστά ανεβάζοντας τον τόνο τις φωνής της ΝΙΚΟ ΣΤΑΜΑΤΑ. Νικος άπαντα στο ίδιο ύφος μάπα το καρπούζι παιδιά δεν ισχύει. Αλεχανδρος: τα ποδιά όμως δεν λέει να τα κλείσει Μαριος: έχει κάνει πολύ καλή επιλογή εσωρούχου γιαυτο. Γελοία από όλους. Κατερίνα κουνά τα πόδια της νευρικά και λέει: «Θα το συνεχίσετε πολύ ακόμα;» Μαριος: «Μέχρι να αποδείξεις τους ισχυρισμούς σου!» Κατερίνα τον κοιτάζει και λέει: «Κι άμα δεν το κάνω;» Μαριος: λέει παιχνιδιάρικα: «Τότε πάσο, αλλά θα είμαστε πιο καχύποπτοι στις δηλώσεις σου.» Αλεχανδρος λέει: «Πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.» Κατερίνα απαντά: «Κι άμα σας βάλω εγώ στη θέση σας;» Νικος, λέει: «Να μας το αποδείξεις τότε.» Κατερίνα απαντά: «Και τι θα καταλάβετε;» συνεχίζοντας να κουνά τα πόδια της νευρικά. Μαριος, λέει: «Τα πάντα, Κατερινάκι, τα πάντα.» Αλεχανδρος λέει: «Παιδιά, αφήστε την. Υπερβάλλει όπως κάνει σε όλα τα projects.» Γελια απο ολους. Κατερίνα φέρνει το σώμα της μπροστά προς το γραφείο. Παίζει νευρικά με το στυλό της, σηκώνει το βλέμμα, τους κοιτάζει όλους και λέει με σταθερή, πονηρή φωνή: «Δεν έχω ούτε μία.» Ένα κλεφτό, πονηρό χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό της. Μαριος:«Για να το δούμε…» Κατερίνα τον κοιτάζει αινιγματικά. «Είστε τελείως τρελοί.» ρίχνει μια γρήγορη ματιά προς τον διάδρομο που ενώνει τα διπλανά γραφεία — κάτι που ο Αλεχανδρος παρατηρεί αμέσως. Μαριος: «Το σκέφτεσαι;» Κατερίνα γυρίζει το βλέμμα της πάνω του και τον κοιτάζει σοβαρά. Αλεχανδρος: «Αν το επιβεβαιώσεις, τελειώνει η συζήτηση εδώ.» Κατερίνα τον κοιτάζει αινιγματικά. Κοιτάζει την οθόνη του υπολογιστή της και αφήνει το στυλό στο γραφείο. Σπρώχνει λίγο την καρέκλα της προς τα πίσω και ανοίγει τα πόδια της. Το ροζ, δαντελωτό στρινγκ έχει πλέον φανεί πεντακάθαρα μπροστά στα μάτια όλων. Όλοι έχουν σηκωθεί από τις θέσεις τους και στέκονται όρθιοι πάνω της. Κατερίνα, χωρίς να χάνει στιγμή από την αυτοπεποίθησή της, φέρνει τα χέρια της στα μπράτσα της καρέκλας και λέει με σταθερή φωνή: «Εντάξει;» κοιτάζοντάς τους με ένα σοβαρό βλέμμα. Μαριος: «Δεν βλέπουμε αυτό που ισχυρίζεσαι.» Νικος: «Ναι, δεν φαίνεται καθαρά.» Κατερίνα ρίχνει ένα προκλητικό βλέμμα, ακουμπάει πίσω στην καρέκλα της και σπρώχνει με τα χέρια της το γραφείο. Τα ροδάκια της καρέκλας την οδηγούν προς τα πίσω, μέχρι που ακουμπά στον τοίχο. Τους κοιτάζει όλους στα μάτια με ένα σοβαρό βλέμμα και, χωρίς να μιλήσει, ανοίγει τα πόδια της ακόμα περισσότερο, ενώ η φούστα της γλιστρά προς τα πάνω. Όλοι μένουν άφωνοι. Τα πόδια της έχουν ανοίξει διάπλατα καθώς κάθεται στην καρέκλα του γραφείου. Νικος λέει: «Ποδάρες.» Κατερίνα με ήρεμες κινήσεις πάει τα χεριά τις προς το δαντελωτό εσώρουχο τις το πιάνει με της άκρες τον δαχτύλων της κλεινή στιγμιαία τα ποδιά τις και φέρνει τα γόνατα της στο ύψος του στήθους της αρχίζοντας να τα σηκώνει ψιλά τεντώνοντας τα με τα δάχτυλα της ανεβάζει το εσώρουχο της τραβώντας το προς τα πανό το μουνί της αρχίζει να φαίνεται καθώς το εσώρουχο απομακρύνετε. κανεις δεν μιλαει, στέκονται όρθιοι από πάνω της, καθώς το εσώρουχό της έχει φτάσει μέχρι τα γόνατά της. Κατερίνα κρατά τα πόδια της ψηλά και τα ανοίγει αργά, χωρίς να χάνει ίχνος από τη σταθερότητα ή την αυτοπεποίθησή της. Η απόδειξη που θελαν βρίσκεται πλέον μπροστά τους, ξεκάθαρη και αδιαμφισβήτητη. Το δέρμα της είναι περιποιημένο και καθαρό και τα μουνόχειλα της ροδοκόκκινα επιβεβαιώνοντας πέρα από κάθε αμφιβολία πως έλεγε την αλήθεια. Κοιτάζει και τους τρεις έναν-έναν στα μάτια και τους λέει με σταθερή φωνή: «Τώρα;» Αλεχανδρος απαντά με μισή φωνή: «Ούτε μία!» Κατερίνα κοιτάζει τον νικο και του λέει: «Ούτε μία;» Αυτός απαντά: «Ούτε μία.» Γυρίζει το βλέμμα της προς τον Μαριο, τον κοιτάζει σταθερά και του λέει: «Ούτε μία;» Αυτός λέει: «Ούτε μία.» Κατερίνα απαντά με ένα σταθερό, κοφτό: «Μπράβο, αγόρια!» Κατεβάζει γρήγορα τα πόδια της, πιάνει το εσώρουχό της και το τραβά προς τα πάνω. Σηκώνεται, το φορά σωστά, κατεβάζει τη φούστα της, γυρίζει το κεφάλι της και τους κοιτάζει με σοβαρό βλέμμα. «Τώρα θα κάθεστε πάνω από το κεφάλι μου;» Όλοι ξεροκαταπίνουν και, χωρίς να μιλήσουν, κάνουν βήματα πίσω. Κατερίνα κλείνει βιαστικά το λάπτοπ της κατεβάζοντας την οθόνη, τραβά απότομα το καλώδιο του HDMI, βάζει το λάπτοπ στην τσάντα της και αποχωρεί λέγοντάς τους: «Τα λέμε αύριο, αγόρια.» Και φεύγει με γρήγορο βηματισμό. Κανείς τους δεν μίλησε. Κοιτάζονταν μεταξύ τους σαν χαμένοι — κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει τι είχε μόλις συμβεί. Νικος μαζεύει τα πράγματά του και μονολογεί δυνατά: «Ούτε μία, μάγκες… ούτε μία.» Μαριος: μας πέθανε Νικο τι μουνάρος είναι αυτός. Σιγά-σιγά, όλοι ετοίμαζαν τα πράγματά τους για να κλείσουν άλλη μία μέρα στο γραφείο — όμως αυτή η μέρα ήταν πολύ διαφορετική από όλες τις άλλες.