Flex Sauna: Το Δωμάτιο 4 και τα Μυστικά του

Πήγα, λοιπόν, μια μέρα στην Flex Sauna στο Μοναστηράκι. Ξέρεις, μια απ' αυτές τις μέρες που η Αθήνα κοιμάται, οπότε περίμενα να είναι ήσυχα. Και όντως, μπαίνοντας στον δεύτερο όροφο, εκεί που είναι το steam room και το τζακούζι, η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, υγρή, με μόλις 3-4 ιδρωμένα σώματα να φαίνονται στους υδρατμούς και άλλους δύο να κολυμπούν στη χλωρίνη και στην καύλα. Στο dark room πίσω από τα ντουλαπάκια του πρώτου ορόφου — που συνήθως είναι το άντρο του χάους — δεν υπήρχε ψυχή. Ανεβαίνω στον τρίτο όροφο, σπρώχνω την πόρτα της σάουνας. Άλλα 3-4 άτομα να ψήνονται στη ζέστη. Προχωράω προς τα μέσα και ξαφνικά, έξω από το δωμάτιο 4, βλέπω τη φάση να ξεκινάει. Τρεις τύποι, καθισμένοι στη σειρά, να τις παίζουν με μια ένταση που σε καύλωνε στη στιγμή. Για όσους δεν ξέρουν το Δωμάτιο 4, είναι αυτό που βλέπει στον μακρύ διάδρομο που καταλήγει στο δωμάτιο με τις τσόντες και το δεύτερο dark room. Πέρασα ανάμεσά τους, νιώθοντας την ένταση να με τραβάει, και ρίχνω μια ματιά στο δωμάτιο 4 μέσα. Εκεί ήταν το κέντρο του πανικού: Ένας τύπος πήδαγε με μανία έναν άλλο, το θύμα ήταν δεμένο στα μάτια με ένα κομμάτι ύφασμα, ενώ ένας τρίτος, γονατιστός, του έδινε ταυτόχρονα βαθιά πίπα με τεχνική και πάθος. «Τι διάολο στήνεται εδώ;» σκέφτηκα. Αποφασίζω να συνεχίσω, να κάνω την βόλτα μου, να δω αν υπάρχει άλλο «υλικό». Στο δωμάτιο με τις τσόντες, τίποτα το αξιοσημείωτο—ένας χοντρός Κινέζος να παίρνει πίπα από έναν τριχωτό γίγαντα. Χαμηλώνω ταχύτητα, πηγαίνω προς το dark room. Άλλοι δύο καυλωμένοι να κοιτάζονται, να ψάχνονται, αλλά η φάση δεν τραβάει. Κάθομαι 2-3 λεπτά, τζίφος. Τότε, ακούω πεντακάθαρα, μέχρι εκεί που ήμουν, τους ήχους των σφαλιάρων από το 4. Φαντάσου τι ξύλο έπεφτε, τι σαδομαζοχιστική καύλα είχε! Δεν άντεξα: «Δε γαμιέται, πάω να δω τι παίζει!» Με το που φτάνω, βλέπω ότι η σειρά είχε αλλάξει. Ο πρώτος που καθόταν έξω από την πόρτα είχε πλέον μπει μέσα και πήδαγε αυτός, ενώ αυτός που πήδαγε πριν είχε πάει τελευταίος στην σειρά. Μόνο ο τύπος με την πίπα ήταν αμετακίνητος, αφοσιωμένος στο στόμα του άλλου τεκνού. Παίρνω θέση, πετάω την πετσέτα στον ώμο και αρχίζω κι εγώ να την παίζω, μπαίνοντας στο κλίμα. Ο τελευταίος τύπος στη σειρά, αυτός που τώρα ήταν πριν από μένα, κάνει μια απότομη κίνηση: αρπάζει την πούτσα μου και σκύβει, την παίρνει ολόκληρη στο στόμα του. Ωραίο, βαθύ τσιμπούκι, με σωστό και απύθμενο λαρύγγι. Δεν περνάνε 3-4 λεπτά και ο «υπεύθυνος» της πίπας λέει: «Να ετοιμάζεται ο επόμενος!» Τι στο διάολο συμβαίνει εδώ λέω. Ο τύπος που μου έδινε το τσιμπούκι σηκώνεται και μου εξηγεί το κόλπο: «Πηδάμε το τεκνό με σειρά. Ο καθένας μπαίνει 5-6 λεπτά. Έρχεται ο άλλος, βάζει προφυλακτικό και KY, και πας. Εδώ και μία ώρα τον γαμάμε. Εγώ τον έχω πηδήξει ήδη δύο φορές, τώρα είναι η τρίτη!» Η καύλα ανέβαινε. Ο χρόνος περνούσε: πότε μου έπαιρνε πίπα ο προηγούμενος, πότε ανταλλάζαμε καμιά πρόστυχη κουβέντα εν αναμονή. Πότε παίζαμε με τις ρόγες μας. Ήρθε η σειρά μου. Ο τύπος ήρθε, μου φόρεσε το προφυλακτικό, μου πήρε λίγο τσιμπούκι, μετά έριξε ky, και μετά πήγε στον παθητικό που ήταν στημένος στα τέσσερα, τυφλωμένος. «Σειρά σου!» είπε, και ο προηγούμενος μπήκε ξανά πίσω στην ουρά. Ξεκίνα μου λέει... το χώνω με τη μία. Άρχισα να οργώνω την κωλοτρυπίδα του, μπαίνοντας με δύναμη, όταν ξαφνικά, μπουκάρει ένας τύπος, θέλοντας να παρακάμψει τη σειρά. Ο «υπεύθυνος» έγινε έξαλλος, αλλά ο εισβολέας δεν έφευγε. Αναγκάστηκα να σταματήσω το γαμήσι και να του τα ψάλλω κι εγώ. Μόλις κατάλαβε ότι δεν τον έπαιρνε, πήγε στην ουρά. Ήμουν έξαλλος. «Θα αφήσεις τέτοιον τύπο να πηδήξει;» ρωτάω τον υπεύθυνο. Εκείνος γυρνάει στον εισβολέα: «Εσύ, μη περιμένεις σειρά. Δεν θα πηδήξεις σήμερα εδώ. Βρες κανέναν άλλο» Πεταγόμαστε κι εγώ, κι όλοι οι άλλοι τέσσερις που περίμεναν: «Καλά σου λέει, ρε! Δε θα μας χαλάσεις τη φάση! Φύγε!» Στα πολλά, έφυγε. Εγώ συνέχισα να πηδάω για λίγα λεπτά ακόμα, μέχρι που μου είπε: «Πήγαινε πίσω στη γραμμή, να πηδήξουν κι οι άλλοι, θα τελειώσουμε μαζί! Όταν φτάσει ξανά η σειρά σου, θα είσαι ο τελευταίος!» Μόνο που άκουσα αυτά τα λόγια, κόντεψα να χύσω! Ήταν τόση η καύλα, η υπερηφάνεια, η αναγνώριση. Με τόνωσε ψυχολογικά η όλη φάση. Πήγα πίσω και περίμενα. Να μη σας τα πολυλογώ: Όταν ξαναέφτασε η σειρά μου, μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο και κλειδώσαμε την πόρτα. Δεν περίμενε κανείς μετά από μένα, γιατί ο «υπεύθυνος» είχε πει στους άλλους: «Αυτός θα είναι ο τελευταίος!» Μόλις κλειδώσαμε, ο άλλος έβγαλε το ύφασμα από τα μάτια του. Τον πήραμε, μαζί με τον υπεύθυνο σε όλες τις στάσεις, με τα ιδρωμένα σώματά μας να γίνονται ένα. Πότε στο μικρό καναπεδάκι, με τον παθητικό να βρίσκεται γονατισμένος, να δέχεται ταυτόχρονα το μπατσούνι του ενός από πίσω, ενώ το στόμα του ρούφαγε με λαχτάρα το δικό μου. Πότε στο κρεβάτι, σε θέση 69, με το στόμα του να μας εναλλάσσει με αχόρταγη μανία, ενώ εμείς τον πηδούσαμε εναλλάξ από πίσω, γεμίζοντάς τον καύλα και πόνο. Το δωμάτιο αναστέναξε από την ένταση και το πάθος. Ξαναξεκινήσαμε και τα σκαμπίλια, που είχαν σταματήσει. Έριξα κι εγώ μερικά δυνατά στον κώλο του, έτσι για να με θυμάται το πουστράκι. Στο τέλος, ο αρχηγός τον έχυσε στο στόμα, και ο παθητικός τα ήπιε με μια γουλιά. Εγώ, με μια τελευταία, βίαιη ώθηση, τον έχυσα στο στήθος του. Αφού τελειώσαμε, πήγαμε κάτω στα ντους. Εκεί, ο τύπος που έδινε την πίπα λέει στον παθητικό: «Σκύψε!» και τον κατούρησε στο στόμα. Μεγάλη καύλα και μόνο στη θέα αυτού του συμβάντος. Δύο τεκνά να κατουράει το ένα το άλλο. Μετά ανεβήκαμε στον τέταρτο όροφο. Τους κέρασα μπύρα, πιάσαμε την κουβέντα. Έμαθα ότι είναι ζευγάρι, έχουν σχέση, και – αν και Έλληνες – σπάνια πάνε σε σάουνες στην Ελλάδα, αφού ο ένας έχει σπίτι στο Βερολίνο κι ο άλλος είναι από Λονδίνο. Είχαν έρθει στη Φλεξ γιατί ήταν τα γενέθλια του παθητικού, και ήθελαν να το γιορτάσουν με αυτόν τον πρόστυχο τρόπο. Ο ενεργοπαθητικός του έκανε αυτό το δώρο. Το βρήκα πολύ προχωρημένο και μου άρεσε σαν ιδέα: Ο παθητικός γαμήθηκε εκείνη την ημέρα με περισσότερα από 7-8 άτομα, οι οποίοι τον πηδούσαν ανά πεντάλεπτο για περισσότερο από δύο ώρες. Τι καλύτερο δώρο γενεθλίων από ένα γαμήσι με ατελείωτο ομαδικό πούτσο και έναν κώλο να κοκκινίζει από τις σφαλιάρες; Υ.Γ. Αν ήσουν κι εσύ στη φάση, στείλε μήνυμα να τα πούμε! Ήταν από αυτές τις εμπειρίες που δεν ξεχνιούνται — ωραία και δυνατή φάση!