Είμαι η Βιβιαν… και απόψε πήρα πάνω από 200 φορτία

Είμαι η Βιβιαν. Τριάντα χρονών, τσούλα μέχρι το μεδούλι. Απόψε ήθελα ένα πράγμα μόνο: να με καταβροχθίσουν με σπέρμα. Να με γεμίσουν, να με πνίξουν, να με κάνουν άσπρη από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Και το πήρα. Πάνω από διακόσια φορτία. Μια τεράστια, βρώμικη, ατελείωτη μπουκάκε. Ξεκίνησα γονατιστή στο κέντρο του δωματίου, γυμνή, με τα πόδια ανοιχτά και το στόμα ήδη μισάνοιχτο. Γύρω μου στεκόντουσαν άντρες. Πολλοί. Δεν τους μέτρησα. Δεν με ένοιαζε. Ήθελα μόνο τα καυλιά τους και το σπέρμα τους. Ο πρώτος μου χώσε το πουλί του στον λαιμό μέχρι να πνιγώ. Με κρατούσε από τα μαλλιά και με γαμούσε στο στόμα σαν σκύλα. Όταν χύθηκε, δεν τράβηξε έξω. Άδειασε ολόκληρο το φορτίο βαθιά στον λαιμό μου. Το κατάπια. Ζεστό, παχύ, αλμυρό. Δεν πρόλαβα να ανασάνω και ήδη δεύτερο καυλί μπήκε στο στόμα μου. Και τρίτο. Και τέταρτο. Με γαμούσαν τον λαιμό με τη σειρά, ο ένας μετά τον άλλον, και ο καθένας άφηνε το φορτίο του μέσα μου ή πάνω στο πρόσωπό μου. Σπέρμα έτρεχε από τις γωνίες του στόματός μου, από τη μύτη μου, από τα μάτια μου. Έσταζε στο στήθος μου, στα βυζιά μου, στην κοιλιά μου. Κάποιοι μου το έχυναν κατευθείαν στο ανοιχτό στόμα. Άλλοι στο πρόσωπο. Άλλοι στα μαλλιά. Ένας μου κάθισε πάνω στο στήθος και μου γάμησε ανάμεσα στα βυζιά μέχρι να χύσει ένα χοντρό, κολλώδες φορτίο που μου έτρεξε μέχρι τον αφαλό. Δεν σταματούσαν. Όποτε κάποιος τελείωνε, ερχόταν άλλος. Με γύρισαν ανάσκελα, μου άνοιξαν τα πόδια και άρχισαν να μου γαμάνε και το μουνί και τον κώλο. Δύο καυλιά μέσα μου ταυτόχρονα, ενώ άλλοι μου γέμιζαν το στόμα. Ένιωθα το σπέρμα να μου βγαίνει από παντού. Από τον κώλο μου έτρεχε κάτω στους μηρούς, από το μουνί μου έσταζε στο πάτωμα, από το στόμα μου έβγαινε όταν με έβγαζαν για να ανασάνω. Κάποια στιγμή με σηκωσαν στα τέσσερα. Ένας μου γαμούσε τον κώλο, άλλος τον λαιμό, και γύρω μου στεκόντουσαν άντρες που μου έχυναν πάνω στη ράχη, στους γλουτούς, στα μαλλιά. Το σώμα μου είχε γίνει ολόκληρο μια άσπρη, κολλώδης λίμνη. Σπέρμα στα βλέφαρα, σπέρμα στα χείλη, σπέρμα που μου έτρεχε μέσα στα αυτιά. Δεν σταματούσαν. Με ξανάβαζαν στα γόνατα. Με ξανάβαζαν ανάσκελα. Με κρατούσαν από τα μαλλιά και μου άδειαζαν φορτίο μετά από φορτίο στο ανοιχτό στόμα μέχρι να μου ξεχειλίσει και να μου τρέχει από το πηγούνι σαν καταρράκτης. Κάποιοι μου το έχυναν κατευθείαν στα μάτια. Άλλοι μου το άλειφαν στο πρόσωπο με το καυλί τους μετά που τελείωναν. Έχασα τον λογαριασμό. Πενήντα… εκατό… εκατόν πενήντα… Διακόσια και παραπάνω. Το πάτωμα γύρω μου ήταν πλημμυρισμένο. Τα μαλλιά μου ήταν κολλημένα στο κεφάλι μου από το σπέρμα. Το στήθος μου, η κοιλιά μου, οι μηροί μου, όλα άσπρα και γυαλιστερά. Κάθε φορά που άνοιγα το στόμα μου, έβγαινε σπέρμα. Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια, ένιωθα κι άλλο φορτίο να μου χτυπάει στο πρόσωπο. Όταν επιτέλους σταμάτησαν, έμεινα γονατιστή στο κέντρο της λίμνης από σπέρμα. Ανέπνεα βαριά. Το πρόσωπό μου ήταν μια μάσκα από φορτία. Το στόμα μου ακόμα μισάνοιχτο, γεμάτο. Ο κώλος μου και το μουνί μου έσταζαν ασταμάτητα. Είμαι η Βιβιαν. Τσούλα. Και απόψε πήρα πάνω από διακόσια φορτία. Με κατάβρεξαν ολόκληρη. Και το ήθελα.