Η Παράδοση

Βίβιαν η "σκλάβα" Με έσυραν έξω από το υπόγειο με ένα κολάρο στο λαιμό και μια αλυσίδα που κροτάλιζε σε κάθε βήμα. Τα μάτια μου ήταν κατεβασμένα, όπως μου είχαν μάθει. Δεν είχα δικαίωμα να κοιτάξω πάνω. Ο καινούργιος αφέντης με περίμενε στην αυλή. Ψηλός, με χοντρά χέρια και φωνή που έκοβε. Με τράβηξε από την αλυσίδα μέχρι να γονατίσω μπροστά του. «Άνοιξε το στόμα, σκύλα.» Άνοιξα. Έφτυσε μέσα μου και μου χτύπησε το μάγουλο με την παλάμη. «Αυτό είσαι. Μια τρύπα που αγοράσαμε. Τίποτα περισσότερο. Θα σε γαμάω όταν θέλω, θα σε δανείζω όταν θέλω, θα σε χτυπάω όταν βαριέμαι. Και εσύ θα ευχαριστείς.» Με σήκωσε από τα μαλλιά και με έσυρε μέσα στο σπίτι. Με έριξε στο πάτωμα του σαλονιού, μπροστά σε άλλους άντρες που κάθονταν και έπιναν. «Κοιτάξτε την. Φτηνή. Αλλά θα μάθει.» Ο ένας από αυτούς γέλασε. «Βγάλε της τα ρούχα. Ας δούμε τι πληρώσαμε.» Τα έσκισαν πάνω μου. Με άφησαν γυμνή, γονατιστή, με τα πόδια ανοιχτά. Ο αφέντης μου έβαλε το πόδι στο κεφάλι και με πίεσε στο πάτωμα. «Φίλα το πάτωμα, σκύλα. Και μετά θα φιλήσεις τα παπούτσια μας. Ένα-ένα.» Το έκανα. Κάθε φορά που σήκωνα το κεφάλι λίγο παραπάνω, με χτυπούσαν. «Κάτω. Είσαι ιδιοκτησία. Δεν κοιτάς. Δεν μιλάς. Υπάρχεις μόνο για να γεμίζεις.» Όταν τελείωσαν με το στόμα μου, με γύρισαν ανάποδα. Ο αφέντης με μπήκε από πίσω με μια ώθηση που με έκανε να ουρλιάξω. «Σκάσε. Δεν σε ρώτησε κανείς. Είσαι κρέας. Κρέας που πληρώσαμε και θα χρησιμοποιήσουμε όπως θέλουμε.» Οι άλλοι περίμεναν τη σειρά τους. Με έλεγαν σκύλα, πόρνη, άχρηστη τρύπα, ιδιοκτησία της πατριαρχίας. Με κάθε λέξη με έσπρωχναν πιο βαθιά στο πάτωμα. Όταν τελείωσαν, με άφησαν εκεί, γεμάτη, με το κολάρο ακόμα στο λαιμό. Ο αφέντης μου έσκυψε και μου ψιθύρισε: «Αύριο θα σε δέσουμε στο τραπέζι και θα σε χρησιμοποιήσουμε όλη μέρα. Και εσύ θα ευχαριστείς για κάθε σταγόνα.»