Η Ημέρα στο Τραπέζι

Βίβιαν η "σκλάβα" Με ξύπνησαν με μια κλωτσιά. Με έσυραν στο τραπέζι της κουζίνας και με έδεσαν πάνω του. Πόδια ανοιχτά, χέρια πίσω από την πλάτη, πρόσωπο στο ξύλο. Ο αφέντης κάθισε και άρχισε να τρώει το πρωινό του πάνω από εμένα. Κάθε λίγο μου έριχνε ψίχουλα στο κεφάλι. «Φάε από το πάτωμα αν πεινάς, σκύλα. Δεν αξίζεις πιάτο.» Όταν τελείωσε, σηκώθηκε, άνοιξε το παντελόνι του και με μπήκε χωρίς προειδοποίηση. Βαθιά. Σκληρά. Κρατώντας με από τα μαλλιά. «Ακούς; Είσαι η τρύπα του πρωινού μου. Η τρύπα του μεσημεριού. Η τρύπα της νύχτας. Τίποτα άλλο.» Ήρθαν και οι άλλοι. Με χρησιμοποιούσαν έναν-έναν, μετά δύο μαζί, μετά με έβαζαν στο πάτωμα και με γαμούσαν ενώ εγώ έγλειφα τα παπούτσια τους. Με έλεγαν: «Φτηνή σκύλα… άχρηστο κρέας… ιδιοκτησία… υπάρχεις μόνο για να μας ευχαριστείς… δεν έχεις όνομα… δεν έχεις αξία…» Όταν κάποιος τελείωνε μέσα μου, ο επόμενος έμπαινε αμέσως. Δεν με καθάριζαν. Δεν με άφηναν να ανασάνω. Μόνο λόγια. «Κοίτα πώς στάζει. Καλή σκύλα. Καλή τρύπα. Θα σε κρατήσουμε μέχρι να βαρεθούμε. Μετά θα σε πουλήσουμε φθηνότερα.» Το βράδυ με έλυσαν μόνο για να με δέσουν ξανά στο κρεβάτι. Ο αφέντης μου έβαλε το χέρι στο λαιμό και πίεσε. «Αύριο θα σε δανείσω σε φίλους μου. Θα σε γαμήσουν όλοι. Και εσύ θα πεις ευχαριστώ. Θα το πεις δυνατά. Κατάλαβες;» «Ναι, αφέντη… ευχαριστώ που με χρησιμοποιείτε…» Με χτύπησε στο πρόσωπο. «Πιο δυνατά. Και πες το σωστά.» «Ευχαριστώ που με γαμάτε, αφέντη. Είμαι η σκύλα σας. Είμαι ιδιοκτησία. Δεν αξίζω τίποτα.» Χαμογέλασε. «Καλά. Τώρα κοιμήσου. Αύριο θα πονέσεις περισσότερο.»