Η Εκπαίδευση

Βίβιαν ή "σκλάβα" Με είχαν δέσει σε έναν πάγκο. Τα πόδια μου ανοιχτά, τα χέρια πάνω από το κεφάλι. Ο αφέντης περπατούσε γύρω μου αργά, κρατώντας ένα δερμάτινο λουρί. «Είσαι η ιδιοκτησία μου τώρα. Το κατάλαβες;» Το χέρι του χτύπησε το εσωτερικό του μηρού μου. «Απάντησε, σκύλα.» «Ναι… αφέντη…» «Πιο δυνατά. Και πες το σωστά.» «Είμαι ιδιοκτησία σου, αφέντη. Είμαι η σκύλα σου. Δεν αξίζω τίποτα.» Χαμογέλασε. «Καλά. Θα σου θυμίζω κάθε μέρα πόσο φτηνή είσαι. Θα σε γαμάω όταν θέλω, όπου θέλω, μπροστά σε όποιον θέλω. Και εσύ θα ευχαριστείς.» Με μπήκε χωρίς προειδοποίηση. Βαθιά, σκληρά, κρατώντας με από τα μαλλιά. Κάθε ώθηση συνοδευόταν από λέξεις: «Άχρηστη τρύπα… φτηνό κρέας… σκύλα του μισογυνισμού… υπάρχεις μόνο για να γεμίζεις με σπέρμα…» Όταν τελείωσε μέσα μου, μου τράβηξε το κεφάλι πίσω και μου έφτυσε στο πρόσωπο. «Καθάρισέ με. Με τη γλώσσα. Και μην τολμήσεις να κοιτάξεις πάνω. Τα μάτια κάτω, πάντα.» Έμεινα εκεί, γονατιστή, γλείφοντας, ενώ αυτός μιλούσε σε κάποιον άλλο στο τηλέφωνο σαν να μην υπήρχα καν. «Ναι, την αγόρασα χθες. Φτηνή, αλλά υπάκουη. Θα τη στείλω και σε σένα αν θέλεις. Είναι μόνο κρέας.»