Η Δημοπρασία της Βρώμικης Σκλάβας – Πουλήθηκε σαν Κρέας

Είμαι η Βίβιαν. Τριάντα χρονών. Και απόψε δεν είμαι καν άνθρωπος. Είμαι εμπόρευμα. Σκύλα προς πώληση. Με έσυραν γυμνή στη μέση της αίθουσας. Χέρια δεμένα πίσω στην πλάτη, κολάρο με βαριά αλυσίδα, ταυτότητα στο στήθος που έγραφε μόνο: «Σκλάβα – Προς Δημοπρασία». Τα βυζιά μου κρέμονταν βαριά, η μουνί μου ήδη έσταζε από την ντροπή και τον φόβο. Γύρω μου στεκόντουσαν άντρες. Πλούσιοι, σκληροί, με μάτια που με έβλεπαν σαν κρέας. Ο δημοπράτης με τράβηξε από τα μαλλιά και με έστρεψε προς το κοινό. «Κοιτάξτε την, κύριοι. Τριαντάρα, χοντρά βυζιά, φαρδύς κώλος, μουνί που ανοίγει εύκολα. Μεταχειρισμένη, αλλά ακόμα σφιχτή. Ιδανική για καθημερινή χρήση. Ποιος δίνει πρώτος;» Άρχισαν οι προσφορές. «Πεντακόσια.» «Επτακόσια.» «Χίλια.» Κάποιος φώναξε: «Να τη δούμε καλύτερα!» Με έστριψαν. Με έβαλαν στα τέσσερα πάνω στην ξύλινη εξέδρα. Ένας από τους βοηθούς μου άνοιξε τον κώλο με τα δάχτυλα και τον κράτησε ανοιχτό για να τον δουν όλοι. Άλλος μου άνοιξε την μουνί και έβαλε δύο δάχτυλα μέσα, βγάζοντάς τα βρεγμένα για να τα δείξει στο κοινό. «Κοιτάξτε πόσο βρέχεται η σκύλα. Ντρέπεται και στάζει. Καλή αγορά.» Οι προσφορές ανέβηκαν. Με χαστούκιζαν στα βυζιά για να τα κουνήσουν. Μου έδιναν φάπες στον κώλο για να κοκκινίσει. Κάποιος μου έφτυσε στο πρόσωπο και γέλασε όταν δεν τόλμησα να αντιδράσω. Ο δημοπράτης με τράβηξε από το κολάρο και με ανάγκασε να κοιτάξω τους αγοραστές. «Πες τους τι είσαι.» Η φωνή μου βγήκε σπασμένη: «Είμαι… σκλάβα… προς πώληση…» «Πιο δυνατά, βρωμοσκύλα.» Είμαι η βρώμικη σκλάβα σας! Πουλήστε με! Χρησιμοποιήστε με όπως θέλετε!» Ένας χοντρός άντρας με χρυσά δαχτυλίδια σήκωσε το χέρι. «Δύο χιλιάδες. Και θέλω να τη δοκιμάσω πριν πληρώσω.» Με έσυραν μπροστά του. Με γονάτισαν. Μου άνοιξαν το στόμα και του έβαλαν το καβλί μέσα μέχρι να πνιγώ. Με κρατούσε από τα μαλλιά και με γαμούσε τον λαιμό μπροστά σε όλους, ενώ οι άλλοι γελούσαν και φώναζαν προσφορές πιο ψηλά. Όταν τελείωσε, μου έφτυσε στο πρόσωπο και είπε: «Καλή τρύπα. Την παίρνω.» Με σήκωσαν. Με έδεσαν χειροπόδαρα και με παρέδωσαν στον νέο μου ιδιοκτήτη. Εκείνος με τράβηξε από την αλυσίδα σαν σκυλί και με οδήγησε έξω από την αίθουσα, ενώ πίσω μου ακουγόταν ακόμα το γέλιο και οι τελευταίες προσφορές για την επόμενη σκλάβα. Είμαι η Βίβιαν. Πουλήθηκα. Και από απόψε ανήκω ολοκληρωτικά σε αυτόν.