Η Αγορά

Βίβιαν ερωτικό μοντέλο "σκλάβα" Με έσυραν στο υπόγειο. Τα χέρια μου ήταν δεμένα πίσω από την πλάτη με χοντρό σχοινί που έκοβε το δέρμα. Γονατιστή στο κρύο τσιμέντο, με το κεφάλι σκυφτό, άκουγα τα βήματα τους να πλησιάζουν. Τρεις άντρες. Ψηλοί, φαρδιοί, με μάτια που με κοιτούσαν σαν να ήμουν ήδη δική τους. Ο πρώτος έσκυψε, άρπαξε το σαγόνι μου και με ανάγκασε να σηκώσω το κεφάλι. «Κοίτα με, σκύλα. Δεν σε ρώτησε κανείς αν θες. Σε αγοράσαμε. Είσαι ιδιοκτησία τώρα. Τίποτα περισσότερο.» Τα δάχτυλά του χώθηκαν στο στόμα μου, τραχιά, αναγκάζοντάς με να ανοίξω. Έφτυσε μέσα μου. «Κατάπιε. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που θα μάθεις να κάνεις σωστά.» Ο δεύτερος γέλασε χαμηλά. «Κοίτα πώς τρέμει. Φτηνό κρέας, αλλά θα το κάνουμε να δουλέψει. Θα σε γαμήσουμε μέχρι να ξεχάσεις ότι είχες ποτέ όνομα. Από εδώ και πέρα είσαι μόνο “σκύλα”. Ή “τρύπα”. Ό,τι μας βολεύει.» Με σήκωσαν από τα μαλλιά και με έσυραν σε ένα στενό κρεβάτι. Ο ένας με άνοιξε από πίσω χωρίς προετοιμασία, με ένα δυνατό χτύπημα που με έκανε να ουρλιάξω. Ο άλλος μου έβαλε το χέρι στο στόμα για να μου κόψει τη φωνή. «Σκάσε. Δεν σε ρώτησε κανείς αν πονάς. Υπάρχεις για να μας ευχαριστείς. Τίποτα άλλο.» Κάθε ώθηση ήταν βαθιά, σκληρή, χωρίς έλεος. Με έλεγαν σκύλα, πόρνη, άχρηστη τρύπα, ιδιοκτησία της πατριαρχίας. Με κάθε λέξη με έσπρωχναν πιο βαθιά στο πάτωμα. Όταν τελείωσαν, με άφησαν γονατιστή στο πάτωμα, γεμάτη από αυτούς, με τα μάτια κατεβασμένα. Ο τρίτος μου έσκυψε στο αυτί: «Αύριο θα σε πουλήσουμε σε άλλους. Ή θα σε κρατήσουμε. Δεν έχει σημασία. Εσύ δεν έχεις λόγο. Είσαι μόνο κρέας που πληρώσαμε.»DSM: